ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3138

เมื่อกองทัพของรัฐบาลจับกุมทหารหัวกะทิของสำนักว่านหลงจำนวน 15,000 คน และขณะที่นำไปสู่การเกิดความคิดเห็นของสาธารณชนระหว่างประเทศ เครื่องบินคองคอร์ดเรียวยาวคล้ายหงส์สีขาวของตระกูลเย่ก็ลงจอดที่สนามบินเมืองจินหลิงอย่างราบรื่น

เมื่อเครื่องบินจอดที่ปลายรันเวย์ มีเฮลิคอปเตอร์ลำหนึ่งจอดรออยู่ที่ลานจอดรถเป็นเวลานานแล้ว

คราวนี้สถานะของคนสองคนที่เย่เฉินพากลับมาจากตะวันออกกลางนั้นมีความละเอียดอ่อนมาก

ซูโสว่เต้าเป็นลูกชายคนโตของตระกูลซู นับตั้งแต่เขาหายตัวไป ตระกูลซูและแม้กระทั่งคนทั้งสังคมได้ค้นหาร่องรอยของเขา ตอนนี้ถ้าข่าวการปรากฏตัวของเขาที่หัวเซี่ยรั่วไหลออกไป ย่อมสามารถสร้างกระแสฮือฮาได้อย่างแน่นอน

สำหรับเฉินจงเหล่ยแล้วคนหัวเซี่ยรู้จักเขาไม่มากนัก แต่สำหรับคนต่างประเทศแล้วมีคนมากมายที่รู้จักเขา สถานะของเขาเป็นหนึ่งในสี่ราชันสงครามของสำนักว่านหลง เขามีชื่อเสียงในต่างประเทศมาก และมีทหาร 15,000 คนอยู่ภายใต้การบังคับบัญชา และเมื่อสักครู่ทหารทั้งหมดถูกกองกำลังของรัฐบาลซีเรียจับกุม ซึ่งทำให้ชื่อเสียงของเขาดังไปอีกทางหนึ่ง ถ้ามีคนรู้ว่าเขาปรากฏตัวที่หัวเซี่ย ไม่เพียงแค่ดึงดูดความสนใจเท่านั้น มันจะนำไปสู่การไล่ฆ่าจากสำนักว่านหลง

ดังนั้น เย่เฉินจึงขอให้เฉินจื๋อข่ายจัดเฮลิคอปเตอร์ไว้ล่วงหน้า ทันทีที่เครื่องบินลงจอด เขารีบใช้เฮลิคอปเตอร์พาคนสองคนไปที่ฟาร์มสุนัขของหงห้าทันที และไม่มีการติดต่อกับโลกภายนอกระหว่างกระบวนการทั้งหมด

และทั้งสองคนถูกสวมหมวกคลุมหน้าสีดำก่อนลงจากเครื่องบินคองคอร์ด เพื่อให้แน่ใจว่าแม้แต่ระบบกล้องวงจรปิดก็ไม่สามารถจับภาพใบหน้าของพวกเขาได้

หลังจากนั้น เย่เฉินลากทั้งสองคนลงจากออกจากเครื่องบินคองคอร์ด และขึ้นเฮลิคอปเตอร์ที่จอดรออยู่ทันที

หลังจากนั้น เฮลิคอปเตอร์ก็บินออกจากสนามบินอย่างรวดเร็ว และมุ่งหน้าบินไปที่ฟาร์มสุนัขของหงห้า

ฟาร์มสุนัขของหงห้าได้รับการปรับปรุงและขยายหลายครั้ง ตอนนี้สถานที่ยิ่งอยู่ยิ่งใหญ่ขึ้น และคุณสมบัติของมันสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น ระดับความลับก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ

ขณะนี้หงห้ามองไปที่ด้านข้างของเย่เฉิน เห็นเฉินจงเหล่ยที่สวมถุงผ้าสีดำบนศีรษะ จึงถามเย่เฉินด้วยความนอบน้อมว่า “อาจารย์เย่ จะทำอย่างไรกับคนนี้?”

เย่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “คนนี้ค่อนข้างเชื่อฟัง ให้เขาตามโคบายา ชิจิโร่เพื่อเรียนรู้วิธีทำความสะอาด ช่วงสองวันนี้ให้เขาทำงที่นี่ วันมะรืนผมจะพาเขาและซูโสว่เต้าไปที่เย่นจิง”

“โอเค!” หงห้าพยักหน้าและกล่าวกับผู้ใต้บังคับอีกคนว่า “ไปเรียกโคบายา ชิจิโร่มา”

ไม่นาน โคบายา ชิจิโร่ที่สวมผ้ากันเปื้อนกันน้ำ และถือไม้กวาดขนาดใหญ่อยู่ในมือวิ่งมา เมื่อเห็นหน้าเย่เฉิน เขากล่าวด้วยความตื่นเต้นทันทีว่า “คุณเย่! คุณไม่ได้มาที่นี่สักพักแล้ว!”

เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยและถามเขาว่า “โคบายา ชิจิโร่ ช่วงนี้คุณเป็นอย่างไรบ้าง?”