ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3141

ซูโสว่เต๋อพูดอย่างยิ้มกริ่มว่า : “อันตราย！สถานการณ์ของตระกูลซูต่างกันกับคุณ ภายใต้สถานการณ์ปกติ คนของตระกูลซูอย่างพวกเราจะถูกคนแซ่เย่นั่นจับไว้ได้อย่างไร？ถึงอย่างไรตระกูลของเราก็เป็นตระกูลอันดับหนึ่งในประเทศ แซ่เย่คนนี้เป็นคนที่ไม่ได้กลับสู่ตระกูลและไม่ได้ถูกยอมรับในตระกูล ก็แค่คนชั่วๆที่ชอบรังแกคนอื่นในจินหลิง เขาจะถือว่าอะไรล่ะ ”

คุณSteveอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามว่า : “คุณสุดยอดขนาดนี้ จะเป็นเพื่อนบ้านกับฉันได้อย่างไรกัน？”

ซูโสว่เต๋อโบกไม้โบกมือ : “ก็เป็นเพราะว่าตอนที่ฉันมาที่จินหลิงประมาทเกินไปแล้ว เนื้อเข้าปากเสือแล้วไม่ใช่เหรอ！คนแซ่เย่คนนั้นอยู่ที่จินหลิงมีลูกน้องมากมาย ฉันไม่ได้คิดพิจารณามาล่วงหน้า เข้ามาในซ่องโจรของเขาแล้ว ”

พูดแล้ว ซูโสว่เต๋อก็พูดอีกว่า : “อีกอย่างฉันพูดตามตรงนะ พ่อของฉันและคนในครอบครัวของฉันไม่มีทางที่จะมาช่วยฉัน ตอนแรกที่ฉันถูกแซ่เย่นั่นจับตัวไว้ บันทึกวิดีโอท่อนหนึ่งที่ไม่เป็นมิตรกับพ่อของฉันเป็นอย่างมาก ฉันคิดว่าเขาคงมีใจที่อยากจะฆ่าฉันแล้วล่ะ แล้วจะส่งคนมาช่วยฉันได้อย่างไร กลับว่าเป็นคุณ ตอนแรกเพื่อที่จะช่วยลูกชายของคุณคุณก็เลยเข้ามา ไม่แน่ตระกูลของพวกคุณก็อาจจะส่งคนมาช่วยคุณแล้ว ”

เมื่อคุณSteveได้ยินประโยคนี้ ก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ตอนนั้นเขามาหาลูกชายWalter สุดท้ายถูกเย่เฉินจับตัวไว้

ซูโสว่เต๋อคำพูดที่เยาะเย้ยนี้ ก็ทิ่มแทงในใจของเขาเลยทันที

คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดพึมพำเบาๆว่า ： “ไม่แน่อาจจะเป็นคนของตระกูลHorowitzของเราจริงๆ……”

Walterที่นอนอยู่บนเตียงอย่างอ่อนแรง อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างสำลักว่า ： “พ่อ ถ้าหากคนที่มาเป็นคนตระกูลของเราจริงๆ งั้นคุณคิดว่าจะเป็นใครกัน……”

“ไม่รู้！” Steveส่ายหน้าพร้อมพูดว่า ： “ขอแค่ไม่ใช่แม่ของแก เป็นใครก็ได้ทั้งนั้น ทางที่ดีที่สุดคือเป็นย่าของแก……”

Walterพูดอย่างประหลาดใจว่า: “ห๊ะ？ทำไมทางที่ดีที่สุดถึงต้องเป็นย่าด้วย？”

Steveพูดด้วยใบหน้าที่เยือกเย็นว่า ： “ในตระกูลของเรา มีเพียงย่าของแกเท่านั้นที่เป็นญาติโดยตรงของตระกูลรอธส์ไชลด์ แกกับฉันหายตัวไปในเมืองจินหลิง ตระกูลรอธส์ไชลด์ไม่มีทางที่จะเก็บมาใส่ใจ แต่ถ้าหากย่าของแกหายตัวไปในเมืองจินหลิง ตระกูลรอธส์ไชลด์จะต้องสนใจแน่นอน ！เมื่อเป็นแบบนี้ พวกเราก็ได้รับความช่วยเหลือแล้ว！”

ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ตัวเองก็ได้รับความช่วยเหลือแล้ว

แต่ตอนที่เขากำลังนั่งเพ้อฝันถึงการได้รับความช่วยเหลือ ปลายทางทางเดิน ลูกน้องของหงห้าสามสี่คน ถือแท่งพลุที่ใช้มือดึงวิ่งเข้ามาแล้ว

ตามมาด้วย ผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ภายใต้การคุมขนาบข้างของชายชุดดำสองคน ถือดอกไม้พลาสติกช่อหนึ่ง ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆ

ซูโสว่เต๋ออดไม่ได้ที่จะกระซิบกระซาบเสียงต่ำๆ : “ช่อดอกไม้นี้ เพื่อนรัก ดูแล้วค่อนข้างคุ้นตานิดหน่อย……”

พูดจบ ขยี้ตาทันที รออีกฝ่ายเข้ามาใกล้ๆเล็กน้อยค่อยจ้องมองดูอีกแวบหนึ่ง เกือบจะถลึงจนตาออกมา : “พี่……พี่ชาย！”