เย่เฉินวางสายจากกู้ชิวอี๋แล้ว ขับรถออกจาก Tomson Riviera ก็เห็นฉินเอ้าเสวี่ยนที่สวมชุดออกกำลังกาย ในเวลานี้กำลังยืนอยู่หน้ารถกระบะฟอร์ดทรงสูงคันหนึ่ง
สาวน้อยคนนี้มีรูปร่างสูงกว่าคนอื่นๆ บวกกับฝึกศิลปะการต่อสู้มาตลอดปี คนทั้งคนเปล่งความองอาจผึ่งผาย ยืนอยู่หน้ารถกระบะที่บึกบึน กลับว่าแสดงให้เห็นถึงพละกำลังที่น่าเกรงขามยิ่งขึ้น
เห็นเย่เฉินขับรถออกมา เธอก็รีบพุ่งเข้าไปโบกไม้โบกมือให้เย่เฉิน พูดอย่างมีความสุขว่า :“อาจารย์เย่!”
เย่เฉินขับรถเข้าข้างทาง ยิ้มพร้อมพูดว่า : “เอ้าเสวี่ยน พ่อของคุณให้คุณมา?”
“ใช่ไง!” ฉินเอ้าเสวี่ยนหัวเราะฮิฮิ ชี้ไปทางท้ายรถกระบะ พูดว่า : “พ่อบอกว่าคุณต้องการสมุนไพรมากมาย เพราะงั้นก็เลยให้ฉันขับรถกระบะมาส่งให้นะ”
เย่เฉินพยักหน้าแล้ว ยิ้มพร้อมพูดว่า : “งั้นก็ลำบากคุณแล้วจริงๆ เอ้าเสวี่ยน”
“ไม่ลำบาก!” ฉินเอ้าเสวี่ยนรีบพูดกล่าวว่า : “อาจารย์เย่ คุณไปเปิดกระโปรงรถ ฉันช่วยคุณเอาสมุนไพรใส่เข้าไปให้นะ”
เย่เฉินเปิดประตูลงจากรถมาพลาง พร้อมพูดอย่างจริงจังไปพลางว่า : “เรื่องแบบนี้จะให้ผู้หญิงมาจัดการได้อย่างไร ?ฉันขนย้ายเองดีกว่านะ”
พูดแล้ว เขามาถึงหลังรถกระบะฟอร์ด เห็นลังใหญ่ๆที่อยู่ข้างในสามสี่ลัง เอ่ยปากถามเธอว่า : “เอ้าเสวี่ยน สิ่งเหล่านี้คือเตรียมไว้ให้ผมเหรอ?”
“ใช่ค่ะ!” ฉินเอ้าเสวี่ยนรีบพูดว่า : “เตรียมไว้ให้คุณทั้งหมดค่ะ พ่อฉันให้ฉันมาบอกคุณสักหน่อยว่า ถ้าหากไม่พอใช้ละก็โทรหาเขาได้ทุกเมื่อค่ะ เขาจะรีบเตรียมของทันที”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย พูดว่า : “ใช้พอแล้วนะ ฝากขอบคุณพ่อของคุณด้วย”
พูดแล้ว เขาก็เปิดกระโปรงหลังรถBMWของตัวเอง ใส่สมุนไพรเหล่านี้เข้าไปแล้ว
ฉินกางเตรียมสมุนไพรไว้ให้มากเกินไปแล้ว กระโปรงหลังรถBMWใส่ได้ไม่พอ ดังนั้นเย่เฉินจึงนำสมุนไพรที่เหลือไปใส่ไว้ที่เบาะนั่งด้านหลังแล้ว นี่ถึงจะถือว่าฝืนยัดจนเสร็จแล้ว
ฉินเอ้าเสวี่ยนมีความสุขขึ้นมาทันที พูดอย่างตื่นเต้นว่า : “อาจารย์เย่ งั้นเราก็ตกลงกันตามนี้นะคะ!”
“โอเค” เย่เฉินรับปากแล้ว ยิ้มพร้อมพูดว่า: “เอ้าเสวี่ยน ผมมีธุระต้องไปนอกเมือง ไม่อยู่คุยกับคุณต่อแล้วนะ”
“ค่ะ” ฉินเอ้าเสวี่ยนรีบพูดกล่าวว่า: “อาจารย์เย่คุณขับรถช้าๆนะคะ”
เย่เฉินขับรถออกจากเขตเมือง ตรงไปคฤหาสน์ช็องเซลีเซียนสปาในเขตภูเขาแถวชานเมืองเลย
จินหลิงในช่วงต้นเดือนเมษายน อากาศอบอุ่นมากตั้งนานแล้ว ดอกไม้ใบหญ้าในเขตเมืองกลับมามีชีวิตชีวาใหม่อีกครั้งแล้ว แต่ว่าเนื่องในในภูเขามีอุณหภูมิค่อนข้างต่ำ ระดับความสูงที่ค่อนข้างสูง วัฏจักรของการเจริญเติบโตของพืชช้ากว่าในเขตเมืองมาก ในเวลานี้ต้นไม้ที่อยู่บนภูเขาและรอบๆคฤหาสน์เพิ่งแตกหน่อสีเขียวหน่อยๆ ดอกไม้แต่ละชนิดก็เพิ่งจะออกดอกตูม และไม่ได้เบ่งบาน
หลังจากที่เย่เฉินขับรถมาถึงด้านในคฤหาสน์ช็องเซลีเซียนสปาที่อยู่บนเนินเขาแล้ว ก็ขนย้ายสมุนไพรทั้งหมดเข้าไปในคฤหาสน์แล้ว และเริ่มเตรียมทำการกลั่นยาเสริมชี่ปราณทันที

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...