ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3153

ลองคิดดู ก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว

ถึงยังไง ปราณทิพย์เป็นพลังงานที่ดีที่สุดในโลก ส่งเสริมประสิทธิภาพความแข็งแกร่งของพืชอย่างมาก ปราณทิพย์เมื่อสักครู่มีเต็มไปทั้งวิลล่า ล้นออกมาส่วนหนึ่งก็เป็นเรื่องปกติ

เดิมทีเย่เฉินคิดว่า จะจัดการความเขียวชอุ่มในสวนที่มากเกินไปดีไหม สุดท้ายที่นี่ต่างจากสภาพแวดล้อมภายนอกเป็นอย่างมาก แต่คิดไปคิดมาก็ไม่เป็นไรสักหน่อย สุดท้ายแล้วที่นี่ก็ไม่มีใครมา อุณหภูมิในภูเขาลดลง ดังนั้นพืชเขียวชอุ่มจึงเติบโตช้าลงเล็กน้อย แต่รอให้ผ่านหลังเช็งเม้งไป อุณหภูมิก็จะสูงขึ้น พืชจะเข้าสู่ระยะของการเติบโตอย่างบ้าคลั่ง ถึงตอนนั้นคิดแล้วก็ไม่มีอะไรแตกต่างกันแล้ว

……

ระหว่างขับรถกลับเมือง เย่เฉินโทรหาเฉินจื๋อข่าย

เมื่อโทรติด เฉินจื๋อข่ายถามด้วยความเคารพ: “คุณชาย ดึกขนาดนี้ท่านโทรมาหาผม มีเรื่องอะไรจะรับสั่ง?”

เย่เฉินกล่าว: “เหล่าเฉิน คุณช่วยฉันจัดการเครื่องบินหน่อย พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปเย่นจิง”

“ครับ!” เฉินจื๋อข่ายรีบกล่าว: “คุณชาย งั้นพรุ่งนี้ผมไปกับคุณนะ พิธีบูชาบรรพบุรุษเรื่องสำคัญขนาดนั้น พ่อบ้านอย่างเราก็ต้องไปให้ถึงที่สิ”

เย่เฉินกล่าว: “ไม่มีปัญหา งั้นคืนนี้คุณจัดการเรื่องทางนี้ พรุ่งนี้เราไปด้วยกัน”

“ครับ!” เฉินจื๋อข่ายตอบรับ และถามเขา: “คุณชาย คุณยังมีอะไรให้ผมช่วยจัดการให้คุณอีกไหม?”

“มี” เย่เฉินเอ่ยปากกล่าว: “คุณจัดการเครื่องบินอีกลำ คืนพรุ่งนี้บินออกจากเมืองจินหลิง ถึงตอนนั้นให้หงห้าพาคนสองคนที่ฉันทิ้งไว้ที่ฟาร์มสุนัขมาด้วย อย่าลืมปิดหน้าและเก็บเป็นความลับ ห้ามให้คนอื่นรู้ว่าสองคนนี้มาถึงเย่นจิง”

ซูโสว่เต้า เย่เฉินต้องพาไปที่เย่นจิง เพราะในวันเช็งเม้ง เขาต้องการให้ซูโสว่เต้าคุกเข่าต่อหน้าหลุมศพของพ่อแม่เพื่อสำนึกผิด

เย่เฉินกล่าวว่า: “คุณติดต่อหงห้าเถอะ ตระกูลเหอฉันติดต่อเอง”

“ครับ!”

เย่เฉินวางสาย หยิบโทรศัพท์โทรหาท่านเหอหงเซิ่งแห่งตระกูลเหอแล้ว

เหอหงเซิ่งมาเมืองจินหลิงด้วยตัวเอง เดิมทีคิดว่าจะต้องจงรักภักดีต่อเย่เฉินทุกวัน นี่คือการตอบแทนน้ำใจมากมายของเขา แต่ก็คิดไม่ถึงว่าหลังจากที่มา นอกจากช่วยหงห้าและเฉินจื๋อข่ายฝึกลูกน้องในทุกวันแล้ว แทบจะไม่มีงานอื่นเลย และเย่เฉินก็ไม่ได้ติดต่อเขาเลย ใช้ชีวิตแบบนี้มานานแล้ว จนกระทั่งเขารู้สึกเกรงใจเล็กน้อย รู้สึกละอายใจเล็กน้อย

ดังนั้น เมื่อได้รับโทรศัพท์เย่เฉิน เขาตื่นเต้นมาก และทันทีที่รับสาย เขาก็พูดอย่างตื่นเต้นและให้เกียรติว่า: “อาจารย์เย่ ในที่สุดคุณก็จำข้าน้อยได้แล้ว!”