ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3154

ได้ยินเสียงของเหอหงเซิ่ง เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย และเอ่ยปากว่า: “ท่านเหอ มีเรื่องที่ฉันต้องขอให้คุณรวมถึงคนอื่นของตระกูลเหอมาช่วย”

เหอหงเซิ่งกล่าวอย่างหนักแน่นว่า: “อาจารย์เย่ เรารอคอยที่จะแบ่งเบาภาระคุณมาตลอด! ไม่ว่าเรื่องอะไรคุณสั่งมาได้เลย!”

เย่เฉินกล่าวว่า: “เย็นพรุ่งนี้ฉันจะส่งคน 2 คนไปเย่นจิง สองคนนี้สำหรับฉันแล้วสำคัญมาก และตัวตนของพวกเขาก็ค่อนข้างละเอียดอ่อนมาก ดังนั้นหลังจากที่ไปถึงเย่นจิงแล้ว จะต้องดูแลทั้งสองอย่างเข้มงวด ห้ามให้ถูกเปิดเผยเบาะแสแม้แต่น้อย ฉันคิดไปคิดมาเรื่องนี้ผู้สูงอายุอย่างท่านเหมาะสมที่สุดแล้ว ดังนั้นโทรศัพท์มาเพื่อที่จะถามว่าสะดวกหรือไม่”

“สะดวก สะดวกแน่นอน!” เหอหงเซิ่งไม่ลังเลที่จะพูดแม้แต่น้อย: “เราเดินทางมาไกลจากเมืองโม่เฉิงมาถึงเมืองจิ่นหลิง เพื่อที่จะแบ่งเบาภาระให้อาจารย์เย่ เพื่อรับใช้อาจารย์เย่ ได้รับบุญคุณมากมายจากท่าน ไม่เคยมีโอกาสได้ตอบแทน ในใจรู้สึกผิดเล็กน้อย ดังนั้นเรื่องนี้คุณต้องรีบจัดการให้พวกเรา ฉันเหอหงเซิ่งขอรับประกันว่าจะไม่เกิดข้อผิดพลาดขึ้นแน่นอน!”

เย่เฉินพูดอย่างสบายใจ: “ดี! ในเมื่อคุณท่านยินดีเช่นนี้ งั้นเราก็ไม่พูดอะไรให้ยืดเยื้อแล้ว รบกวนให้ท่านและครอบครัวคนอื่นๆเตรียมตัวให้พร้อม เย็นวันพรุ่งนี้จะมีคนมารับไปส่งสนามบิน เมื่อไปถึงเย่นจิง ติดต่อฉันทันที”

เหอหงเซิ่งรีบกล่าว: “ไม่มีปัญหาอาจารย์เย่! ฉันจะโทรหาอิงซิ่ว ให้เธอเตรียมตัวหน่อย”

เย่เฉินคิด และพูดว่า: “ท่านเหอ ไม่ต้องให้คุณผู้หญิงเหอไปหรอก เมืองจินหลิงยังต้องมีคนคอยดูแล ดังนั้นปล่อยให้เธอช่วยดูการฝึกฝนประจำวันของหงห้ารวมถึงลูกน้องของเฉินจื๋อข่าย”

เย่เฉินไม่อยากให้คุณผู้หญิงเหอไป สาเหตุหลักเพราะเธอกลัวว่าหลังจากที่เธอเห็นซูโสว่เต้า อารมณ์จะแปรปรวน ยังไงซะเหอหงเซิ่งก็ยังไม่รู้ ว่าในบรรดาคนสองคนที่ขอให้เขาช่วยคุ้มกัน หนึ่งในนั้นคือซูโสว่เต้า

เหอหงเซิ่งได้ยินคำนี้ กลับไม่คิดอะไรมาก พูดทันทีว่า: “ได้เลยอาจารย์เย่ งั้นฉันอธิบายอิงซิ่วสักหน่อย”

หลังจากที่เหอหงเซิ่งคุยโทรศัพท์กับเย่เฉินจบ ก็ให้ลูกสาวของตัวเองโทรหาเหออิงซิ่วโดยตรง

วางสายโทรศัพท์ ซูรั่วหลีที่อยู่ข้างๆก็รีบก้าวมาข้างหน้าเพื่อถามว่า: “แม่ คุณตาโทรมาว่าไง? ทำไมหนูฟังที่คุณพูดแล้วเหมือนว่าอาจารย์มีเรื่องให้ช่วยเหรอ?”

“ใช่” เหออิงซิ่วเอ่ยปาก: “อาจารย์เย่ให้ตาของแกและน้าพาคนอื่นๆไปที่เย่นจิงพร้อมกัน เหมือนว่ามีคนสองคนที่ค่อนข้างสำคัญต้องให้พวกเขาไปคอยคุ้มกัน”

ซูรั่วหลีพยักหน้าเบาๆ อดไม่ได้ที่จะพึมพำว่า: “แม่ แม่ว่าอาจารย์เย่คงไม่ไปเจอเรื่องวุ่นวายหรอกนะ? เป็นเวลานานขนาดนี้ที่เขาไม่ได้ขอให้คุณตาทำธุระให้เลย อีกอย่างครั้งนี้ก็ไปเย่นจิง รู้สึกว่าละเอียดอ่อนมากยังไงอย่างนั้น”

เหออิงซิ่วส่ายหน้า กล่าว: “เรื่องนี้ฉันเองก็พูดไม่ได้ อาจารย์เย่ก็ไม่ได้ให้ฉันไปด้วย”