ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3160

เย่โจงฉวนมองไปที่ผู้คนตรงหน้าอย่างตื่นเต้น ส่ายหัวเบาๆ

คุณรู้ คนพวกนี้ต่างก็ขาดความเข้าใจในตัวเย่เฉิน ขณะเดียวกันก็กังวลว่าหลังจากที่เย่เฉินกลับมา จะมาแย่งผลประโยชน์ของพวกเขา ดังนั้นจึงพูดออกมาแบบนี้ เพื่อจงใจพูดให้สับสน

แต่ว่า ไอ้เจ้าเล่ห์อย่างเขาจะได้รับอิทธิพลจากคนพวกนี้ได้อย่างไร

ความสามารถที่แท้จริงของเย่เฉิน ตระกูลเย่มีเพียง 2 คนเท่านั้นที่รู้

ในหมู่พวกเขา เย่ฉางหมิ่นรู้อยู่บ้าง เย่โจงฉวนรู้มากกว่า

ครั้งก่อนเย่ฉางหมิ่นถูกหม่าหลันทุบตีที่จินหลิง และถูกเซียวฉางเฉียน เซียวไห่หลงสองพ่อลูกลักพาตัวไป เย่เฉินพูดบางอย่างเกี่ยวกับตัวเองต่อหน้าเธอ

รวมถึงการรักษากู้เย้นจงที่ป่วยหนัก สังหารราชาบู๊ทั้งแปดแห่งตระกูลอู๋ จนกระทั่งที่ญี่ปุ่น ช่วยเหลือตระกูลอิโตะ ให้ได้รับชัยชนะครั้งสุดท้ายในการต่อสู้

และเย่โจงฉวนนอกจากรู้เรื่องเหล่านี้ ยังรู้ว่าเย่เฉินสามารถเข้าไปในซีเรียเพียงลำพังได้ ช่วยชีวิตผู้หญิงจากฐานฝ่ายค้าน เขาสามารถจับซูโสว่เต้าด้วยตัวเองและโยนทิ้งไปยังซีเรีย

เย่โจงฉวนรู้แม้กระทั่ง เย่เฉินเมื่อสองวันก่อนไปซีเรียรอบหนึ่ง พาซูโสว่เต้ากลับมาจากภาวะบ้านแตกสาแหรกขาดในภาวะสงคราม

อีกอย่าง ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา มีการรายงานองค์กรที่เรียกว่าสำนักว่านหลง พบกับความพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ในซีเรีย เย่โจงฉวนรู้สึกคลุมเครือว่าเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับเย่เฉินด้วย

แต่ว่า เรื่องเหล่านี้ เขาไม่เคยพูดกับคนอื่นๆในครอบครัวเลย

เหตุผลที่เขาไม่ได้พูดถึงมันเป็นเพราะเขาไม่เข้าใจความชอบของเย่เฉินที่แน่ชัด

ถ้าทุกคนไม่ทะเลาะกัน ลูกสาวที่ออกเรือนไปแต่งงานตั้งนานแล้วอย่างเธอ มีสิทธิ์อะไรจะได้รับส่วนแบ่งจากตระกูลเย่ล่ะ?

ในตอนนี้ เย่โจงฉวนเหนื่อยหน่ายกับการใส่ร้ายของคนกลุ่มนี้แล้ว พูดอย่างเย็นชาว่า: “พอแล้ว ที่พวกแกพูดเมื่อครู่ ฉันจะถือว่าไม่ได้ยิน ตั้งแต่ตอนนี้ไป ถ้าหากใครพูดเรื่องไร้สาระนี้ต่อหน้าฉันหรือเฉินเอ๋อ อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ!”

เย่เฟิงเห็นว่าคุณท่านนิ่งเฉยมาตลอด อดไม่ได้ที่ถามว่า: “คุณปู่ ผมรู้ว่าในใจคุณติดค้างเย่เฉินมากแค่ไหน แต่ให้ผมบอกความในใจนะ คุณ คุณจะโอ๋เย่เฉินเกินไปไม่ได้นะ!”

ขณะที่พูด เย่เฟิงรีบพูดเสริมว่า: “หลายปีมานี้เขาไม่ได้อยู่ที่ตระกูลเย่ ไม่ใช่แค่ไม่เรียนหนังสือ ในแต่ละเรื่องก็ยังขาดกฎเกณฑ์พื้นฐานและการศึกษา ครั้งก่อนคุณป้าหวังดีไปจินหลิงเพื่อช่วยเขาแก้ไขปัญหาเรื่องการแต่งงาน แต่เขาทำอะไรกับคุณป้าไว้ล่ะ? วันส่งท้ายปีเก่านำตัวป้าของฉันไปกักไว้ในกระท่อมที่เมืองจินหลิง ในสายตาของเขายังรู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่อยู่ไหม? ถ้าคุณอยากให้เขากลับไปตระกูลเย่ จะต้องตั้งกฎเกณฑ์ให้เขาถึงจะได้!”

ขณะที่พูด เขามองเย่ฉางหมิ่น พูดอย่างจงใจว่า: “คุณป้า เย่เฉินเสียมารยาทกับคุณ ในสายตาเดิมทีก็ไม่เห็นคุณเป็นผู้อาวุโสกว่าอยู่แล้ว คุณว่าจะตั้งกฎเกณฑ์ให้เขาดีไหม?”

เย่ฉางหมิ่นฟังดังนั้น ก็รีบโบกมือและพูดว่า: “เสี่ยวเฟิงแกอย่าพูดแบบนี้เด็ดขาด ครั้งก่อนที่ไปจินหลิง ฉันผิดก่อน เรื่องนั้นโทษเฉินเอ๋อไม่ได้ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษที่ฉันไม่ได้คิดรอบคอบ……”