ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3164
เมื่อได้ยินว่าจู่ๆเย่เฟิงก็จะพาตนไปที่สนามบิน เฮเลน่าจึงมองไปที่เย่เฟิงอย่างสงสัย แล้วถามอย่างแปลกใจว่า“ไปสนามบินตอนนี้？มีอะไรหรอคะ？”
เย่เฟิงพูดอธิบายว่า“คือแบบนี้นะครับ ผมมีลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่ง เขาไปอยู่ต่างประเทศมายี่สิบปีแล้ว วันนี้เป็นครั้งแรกที่กลับเย่นจิง ผมกับเห้าเห้าจะไปรับเขาที่สนามบินครับ คุณเป็นว่าที่พี่สะใภ้ ถ้าไม่มีธุระอะไร ไปรับเขากับผมกันนะครับ”
เมื่อเฮเลน่าได้ยินอย่างนั้น จึงพยักหน้าอย่างไม่ลังเล แล้วกล่าวว่า“ไม่มีปัญหาค่ะ นี่เป็นเรื่องที่ควรจะทำอยู่แล้ว”
เย่โจงฉวนพยักหน้าอย่างชื่นชม แล้วกล่าวว่า“ได้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ไปพร้อมกันทั้งสามคนแล้วกัน”
พูดจบ เขาก็สั่งถังซื่อไห่“ซื่อไห่ รีบไปเตรียมขบวนรถ”
“ได้ครับคุณท่าน！”ถังซื่อไห่ตอบตกลง แล้วรีบเดินออกจากคฤหาสน์ เริ่มรวบรวมขบวนรถเพื่อออกเดินทาง
เย่เฟิงพูดกับเย่โจงฉวนว่า“คุณปู่ครับ งั้นเราออกไปรอกันเถอะครับ”
“ได้！”เย่โจงฉวนพยักหน้า แล้วสั่งว่า“จำไว้ ว่าต้องรับเฉินเอ๋อกลับมาให้ได้！”
เย่เฟิงรีบกล่าวว่า“ได้ครับคุณปู่ ผมทราบแล้ว”
พูดจบ ก็ส่งสายตาให้เย่เห้า แล้วพูดกับเฮเลน่าว่า“ที่รักครับ เราไปกันเถอะ”
เฮเลน่ากล่าวอย่างรู้สึกผิดว่า“ขอโทษนะครับ ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่าต้องไปที่สาธารณะ เพราะฉะนั้นเลยแต่งหน้าสบายๆ ถ้าไปสนามบินแบบนี้ การแต่งหน้าแบบนี้ไปที่ในสาธารณะแบบนี้จะไม่ถูกต้องตามธรรมเนียมของเรา ฉันคงต้องยืมใช้ห้องน้ำเพื่อแต่งหน้าเพิ่มอีกสักหน่อย รบกวนรอฉันสักสองสามนาทีนะคะ”
เย่เฟ้าหัวเราะแหะๆ แล้วพูดคล้อยตาม“พี่เฟิงพูดถูก ดัดจริตจริงๆ！”
เย่เฟิงรีบพูดเสริมว่า“นี่ ฉันหมายถึงกฎของพวกราชวงศ์ต่างหาก ไม่ได้หมายถึงพี่สะใภ้ของแก！”
เย่เห้ารีบกล่าวว่า“นั่นแหละๆ ผมหมายถึงไอ้พวกล้าหลังพวกนั้นต่างหาก ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่สะใภ้เลย”
เย่เฟิงพยักหน้า แล้วเดินไปด้วยพูดเย่เห้าไปด้วย พวกเขายืนรอรถกันอยู่หน้าคฤหาสน์
พอนึกถึงเรื่องที่ต้องไปรับเย่เฉินที่สนามบิน เย่เฟิงก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ เขากัดฟันสบถ“เย่เฉินมันได้รับการต้อนรับใหญ่โตจริงๆ ไปได้กลับมายี่สิบปี พอกลับมาก็ให้กูไปรับมัน มันเป็นใครกันห้ะ！คู่ควรให้ฉันไปรับด้วยรึไง？”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...