เย่เห้ารีบพูดสำทับไปว่า“จริงด้วยพี่เฟิง ผมไม่เข้าใจเลย พี่ว่าคุณปู่เลอะเลือนอะไรรึเปล่า ให้ความสำคัญกับเย่เฉินทำไมกัน?คนอย่างเขาที่ใช้ชีวิตข้างถนนเป็นคนจรจัดอาศัยการขอทาน เขาไม่สามารถใช้ชีวิตอยู่ในเย่นจิงได้ด้วยซ้ำ ถ้าให้คนภายนอกรู้เรื่องนี้ ตระกูลเย่ของเราเอาญาติที่เรียนไม่จบแม้แต่มหาวิทยาลัยกลับมาจากจินหลิง คนต้องหัวเราะเยาะเราจนฟันร่วงกันแน่!”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ เย่เห้าก็รู้สึกโมโหมาก เขาพูดอย่างหงุดหงิดว่า“อีกอย่างนะ ก่อนหน้านี้คุณปู่ยกตี้เหากรุ๊ปให้เขาก็ใจกว้างมากพอแล้วนะ ยังไม่พอไล่เขาไปอีกหรอ?ถ้าเขาเจียมตัวหน่อย ได้ตี้เหากรุ๊ปมาแล้วไสหัวไปไกลๆ อย่างน้อยก็อย่ามาที่ตระกูลเย่ให้คนอื่นเขารังเกียจอีก!”
เย่เฟิงพูดอย่างเย็นชา“อย่าพูดถึงตี้เหากรุ๊ปกับฉันอีก พอคิดถึงตี้เหากรุ๊ปแล้วกูโมโหชะมัด!”
พูดจบ เย่เฟิงก็กัดฟันกรอดพูดว่า“อย่าพึ่งพูดว่าตี้เหากรุ๊ปมีมูลค่าเท่าไร แต่มีมูลค่าในตลาดถึงสองแสนล้าน!สำหรับทรัพย์สินของตระกูลเย่ ตี้เหากรุ๊ป มันเป็นเศษหนึ่งส่วนสิบไปแล้ว!”
“รุ่นหลายอย่างเราๆ จนถึงตอนนี้ก็ทำได้แค่ตำแหน่งผู้บริหารระดับกลางในบริษัทเท่านั้น เงินเดือนและเงินปันผลได้ไม่น้อยเลย แต่ปีปีหนึ่งได้เงินมาแค่สองสามร้อยล้านก็ถือว่าเก่งมากแล้ว คุณปู่ไม่เคยบอกกับเราว่าจะยกบริษัทที่มีมูลค่าสองแสนล้านกับเรา แล้วให้เราไปดูแลบริหารเอง แล้วมีสิทธิ์อะไรยกตี้เหากรุ๊ปให้เย่เฉิน?นี่มันไม่ยุติธรรมเลย!”
เมื่อเย่เห้านึกถึงเรื่องนี้ก็อดที่จะสบถด้วยความโกรธไม่ได้ เขาพูดอย่างรู้สึกไม่เป็นธรรมว่า“ตรุษจีนปีนี้ บริษัทแจกเงินปันผล ผมได้รับแค่แปดสิบเจ็ดล้าน แม้แต่หนึ่งร้อยล้านยังไม่ได้เลย!แต่ในมือของเย่เฉินกลับมีบริษัทสองหมื่นล้าน ผมจำได้ว่าคุณปู่เหมือนจะให้ถังซื่อไห่นำบัตรธนาคารที่มีเงินหนึ่งหมื่นล้านให้กับเย่เฉิน?”
“ใช่แล้ว!”เย่เฉินพูดด้วยสายตาเกลียดชัง“เงินสดหนึ่งหมื่นล้าน บวกกับตี้เหากรุ๊ปอีกสองแสนล้าน เย่เฉินไอ้หมอนั่นลับยังไม่พอใจ ยังกลับมาแย่งมรดกกับฉันอีก!”
เย่เห้ากัดฟันพูดว่า“อะไรดลใจให้คุณปู่ ให้ความสำคัญกับเย่เฉินขนาดนี้!ถ้าให้เขาอยู่ต่อที่ตระกุลเย่ต่อไป จากนี้ไปตำแหน่งของพี่เฟิง เกรงว่าต้องได้รับผลกระทบอย่างหนักแน่!”
สิ่งที่ต้องห้ามมากที่สุดเกี่ยวกับเย่เฉิน ก็คือมีคนพยายามแย่งตำแหน่งทายาทของตระกูลเย่กับเขา
“ไม่ใช่แค่นี้นะ!”เย่เฟิงหัวเราะอย่างเย้ยหยัน แล้วพูดด้วยสีหน้าชั่วร้าย“รอโอกาสเหมาะสม ฉันจะต้องเอาตี้เหากรุ๊ปกลับมาจากมือของเขาแน่!ยังมีหนึ่งหมื่นล้านนั่นอีก ฉันจะให้มันคายออกมาให้หมด!”
เย่เห้ารีบชูนิ้วโป้ง แล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า“พี่เฟิง ผมเชื่อมั่นในความสามารถของพี่ ต่อกรกับเขาต้องไม่มีปัญหาแน่!”
สีหน้าของเย่เฟิงชั่วร้ายมากๆ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า“ไม่จัดการเขาทิ้งไปซะ ผลประโยชน์ของฉันกับแกในตระกูลเย่ก็จะได้รับผลกระทบไปด้วย!เห้าเห้า เรื่องนี้ แกต้องร่วมมือกับฉันนะ เราสองพี่น้องช่วยกัน ต่อกรกับศัตรู เข้าใจไหม?”
เย่เห้าพูดด้วยสีหน้าหนักแน่น“พี่เฟิงวางใจได้เลย ผมจะยืนข้างพี่ตลอด พี่ให้ผมทำอะไร ผมก็ทำสิ่งนั้น!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...