บทที่ 317
เมื่อรถเกิดมีรอยขีดข่วน ต่งรั่งหลินก็รู้สึกไม่พอใจมากเช่นกัน
ยังไงเธอก็เป็นคุณหนูใหญ่ของตระกูลต่ง ไม่ใช่คนที่ใครจะมาเอาเปรียบได้ง่าย ๆ เธอจึงผลักประตูแล้วลงจากรถ และไปถกเถียงกับชายหนุ่มคนนั้น “แกเอะอะโวยวายทำไม? แกเป็นคนที่นิสัยแย่มากที่มาแย่งที่จอดรถ ทำผิดแล้วยังไม่รู้ตัว ยังมีหน้ามาด่าคนอื่นอีก! ”
ชายหนุ่มไม่คาดคิดว่าต่งรั่งหลินจะกล้าโต้กลับ แล้วจึงตะโกนด่าว่า “แม่งฉิบหายเป็นผู้หญิงโง่ ๆ ขับรถอีกแล้ว หากพบคนที่ขับรถโง่ ๆบนท้องถนนสิบคน ก็จะมีเก้าคนที่เป็นผู้หญิง! แม่งฉิบหายแกขับรถเป็นไหม? ถ้าขับรถไม่เป็นก็ไสหัวกลับไปที่ท้องของแม่แกไปฝึกขับให้คล่องแล้วค่อยออกมา แม่งอย่ามาทำเรื่องให้ขายขี้หน้าแบบนี้! ”
หลังจากนั้น เขาก็กล่าวอีกครั้งว่า “กูเพิ่งซื้อรถคันนี้ ด้วยราคาหนึ่งล้านกว่า แม่งฉิบหายถูกมึงทำให้มีรอยขีดข่วน มึงเตรียมตัวจะชดใช้เท่าไหร่? ”
ต่งรั่งหลินขมวดคิ้วและโต้กลับ “เฮ้ แกคิดดี ๆ! ฉันเห็นที่จอดรถนี้ก่อน และฉันก็เตรียมพร้อมที่ถอยเข้าไปจอด แกพุ่งออกมาจากกลางทางเพื่อแย่งที่จอด เดิมมันก็เป็นความผิดของแกอยู่แล้ว ยังมีหน้ามาด่าคนอื่นอีก? ”
ชายหนุ่มตวาดด้วยความโกรธ “กูจะด่ามึงมีอะไรไหม? ด่ามึงมันเป็นสิ่งที่ถูกต้องอยู่แล้ว? กูไม่เพียงแต่จะด่ามึง แต่กูยังจะทำร้ายมึงด้วย! ”
หลังจากนั้น ชายหนุ่มก็ยื่นมือออกมา เพื่อที่จะจับผมของต่งรั่งหลิน
ต่งรั่งหลินรู้สึกตกใจ ไม่คิดว่าชายหนุ่มคนนี้จะมีนิสัยที่หยาบเช่นนี้ จึงรีบหลบไปข้างหลัง
เซียวชูหรันรีบตะโกน “เย่เฉิน เกิดเรื่องแล้ว รีบลงมาเร็ว! ”
ชายหนุ่มขมวดคิ้วแล้วมองไปเซียวชูหรัน หัวเราะอย่างเยือกเย็นแล้วกล่าวว่า “โย้ ผู้หญิงคนนี้สวยนี่ คุณอยู่กับผมคืนหนึ่ง แล้วเรื่องนี้ผมก็จะไม่เอาความ! ”
พูดจบ ก็ยื่นมือเพื่อที่จะดึงตัวเซียวชูหรันเข้ามาในอ้อมกอดตนเอง
เย่เฉินไม่ได้โกรธ แต่หัวเราะและกล่าวว่า “สำหรับเรื่องนี้ พวกเราจะไม่ชดเชย ถ้าตกลงกันไม่ได้ก็โทรศัพท์หาตำรวจจราจร แม้ว่าตำรวจจราจรจะตัดสิน ก็เป็นแกนั่นแหละที่ต้องรับผิดชอบทั้งหมด แกควรจะเป็นคนชดเชยให้พวกเรา เข้าใจไหม? ”
ชายหนุ่มเบ้ปากกัดฟันแล้วกล่าวว่า “แม่งฉิบหายไม่ต้องมาพูดเรื่องไร้สาระ? มาพูดเรื่องตำรวจจราจรกับกู? รู้หรือไม่ว่าคำพูดแค่ประโยคเดียวของกู แม่งทำให้มึงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่? ”
ในขณะนี้ มีผู้หญิงคนหนึ่งที่แต่งหน้าจัดเดินลงมาจากรถของชายหนุ่ม เธอชี้ไปที่เย่เฉินและกล่าวอย่างดูถูกว่า “ไอ้ยาจก ยังกล้ามาเอะอะโวยวายที่นี่? รู้ไหมว่ากูมี แฟน ๆ ในติ๊กต็อกสามล้านกว่าคน ถ้ายังไม่ชดใช้เงินอีก เชื่อหรือไม่ว่ากูจะถ่ายรูปยาจกอย่างพวกแก แล้วโพสต์ลงบนอินเทอร์เน็ต ให้แฟน ๆ ฉีกเนื้อพวกมึง? ”
เด็กหนุ่มแสดงสีหน้าเรียบเฉยและกล่าวอย่างประจบว่า “โอ้ ที่รัก คุณลงจากรถทำไม? รีบกลับขึ้นไปบนรถ เรื่องแค่นี้สามีเอาอยู่! ”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...