บทที่ 318
พูดจบ ชายหนุ่มก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นอำมหิต ด่าเย่เฉินว่า “ไอ้เด็กเมื่อวานซืน ทางที่ดี ก็รีบชดใช้เงินมา แล้วก็ขับรถไสหัวออกไป อย่ามาทำให้เสียเวลาที่กูกับแฟนจะไปแช่น้ำออนเซ็น”
เย่เฉินถามด้วยเสียงเยือกเย็นว่า “ถ้าหากผมไม่ชดใช้ล่ะ? ”
ชายหนุ่มยิ้มอย่างเยือกเย็น แล้วกล่าวว่า “ไอ้ยาจก แม่งชอบเสแสร้งฉิบหาย แกรอดู กูจะให้แกเห็นว่าการไม่ชดใช้เงินมีจุดจบยังไง”
เมื่อพูดจบ ก็ล้วงโทรศัพท์ และกดโทรออก
หลังจากนั้นไม่นาน ฝ่ายโน้นรับสาย ชายหนุ่มก็กล่าวว่า “ผู้จัดการเจิง ฉันมาเที่ยวที่นี่ รถเพิ่งจะถึงที่จอดรถก็ถูกพวกยาจกขูดเป็นรอย ไอ้พวกโง่ไม่อยากจะชดใช้เงินให้ผม แม่งฉิบหายยังเอะอะโวยวายกับผมอีก คุณรีบพาคนมาด้วย”
หลังจากกดวางสาย ชายหนุ่มมองไปที่เย่เฉินด้วยสายตาเย้ยหยันและกล่าวว่า “ไอ้ยาจก ฉันจะให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย ชดใช้เงิน แล้วขอโทษกู มิฉะนั้น เมื่อผู้จัดการเจิงมาแล้ว แกจะได้เห็นดีกัน! ”
เมื่อต่งรั่งหลินเห็นฝ่ายตรงข้ามเรียกคนมา เธอกลัวว่าเย่เฉินจะต้องบาดเจ็บ ก็รีบกล่าวว่า “ได้ ๆ ๆ ถือว่าฉันยอมรับ แกบอกมาเลยว่าจะให้ชดใช้เป็นเงินเท่าไหร่? ”
ชายหนุ่มกล่าวเยาะเย้ยว่า “รถของฉันถูกคุณขูดเป็นรอย ถ้าจะพ่นให้เป็นสีเดิมมันเป็นไปไม่ได้ นี่คือความเจ็บในชั่วชีวิตของกู ยังไงแกก็ต้องจ่ายครึ่งหนึ่ง! กูจะลดให้มึงหน่อย ก็คิดราคาเป็นแปดแสนก็แล้วกัน! ”
อะไรนะ? แปดแสน!? ต่งรั่งลินกล่าวอย่างโมโห “แกนี่มันพูดพล่อย ๆ! รถของแก แม้ว่าจะไปที่โชว์รูมมาเซราติ 4S พ่นสีใหม่อย่างดีรอบคันก็ไม่น่าเกินสองสามพัน แล้วก็บวกแผ่นโลหะ แผ่นละสองพัน ฉันให้แกหนึ่งหมื่นก็ถือว่ามากพอแล้ว! ”
“หนึ่งหมื่น!” ชายหนุ่มถุยเสมหะลงบนพื้น เกือบจะถุยลงบนเท้าของต่งรั่งหลิน และตะโกนด่าว่า “มึงกล้าหาเรื่องกู? รู้ไหมว่ากูทำอาชีพอะไร? อยากให้เรื่องจบด้วยเงินแค่หมื่นเดียว? กูจะบอกมึง วันนี้ถ้าไม่ได้แปดแสนเรื่องไม่จบแน่นอน ถ้าหากเงินไม่พอ ก็เอาบัตรประจำตัวไว้เป็นประกัน แล้วก็ให้เขียนสัญญากู้ยืมเงิน ดอกเบี้ยวันล่ะแปดหมื่น ดอกทบดอก !”
“แก......มันขู่กรรโชกทรัพย์ชัด ๆ! ”
เดิมเขาคิดว่า หากฝ่ายตรงข้ามต่อราคา ตนเองก็จะถอยให้ สุดท้ายถ้ากรรโชกได้เงินมาหนึ่งแสนก็ถือว่าได้กำไรมากแล้ว
ไม่คาดคิดว่า เธอไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ยินยอมจ่ายเงินให้แปดแสน!
ตอนนี้แม่งฉิบได้กำไรเยอะขนาดนี้!
แต่ในตอนนี้นี่เอง เย่เฉินก็มาขัดขวางต่งรั่งหลินและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “อย่าให้เงินเขาแม้แต่แดงเดียว ผมจะคอยดูว่า วันนี้จะลงเอยยังไง! ”
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...