ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3181
เย่ฉางหมิ่นแสร้งหัวเราะแล้วพูดว่า“โธ่เฮเลน่า เธอคงพูดหนักเกินไปแล้ว ทำไมถึงพูดถึงเรื่องสิทธิมนุษยชนล่ะ？ไม่มีใครอยากลิดรอนสิทธิของเธอนะ แค่อยากให้เธอตรวจร่างกายเท่านั้น เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ร่างกายของเธอมีปัญหา”
เฮเลน่าพูดอย่างจริงจังว่า“การตอบสนองที่ตรงไปตรงมาที่สุดก็คือ ถ้าฉันไม่อยากรับการตรวจร่างกาย ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถบีบบังคับให้ฉันตรวจร่างกายได้ ถ้าฉันไม่มีแม้แต่อิสระ ไม่ได้การเคารพแม้แต่สิทธิมนุษยชนขั้นพื้นฐาน งั้นฉันจะพิจารณาเรื่องการแต่งงานในครั้งนี้ค่ะ！”
เย่ฉางหมิ่นเห็นเฮเลน่ามีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ และยังทำให้เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ขึ้น เธออดที่จะบ่นในใจไม่ได้ว่า“เฮเลน่าผู้หญิงคนนี้ ใช้วิธีทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่กับฉันงั้นหรอ ยังใช้วิธีขัดขวางตัวเอง ฉลาดจริงๆ！ดูท่าเธอจะไม่ยอมตรวจร่างกายจริงๆแล้วล่ะ！”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เย่ฉางหมิ่นก็รู้ดีว่า ตอนนี้ตนเองไม่สามารถบีบบังคับเธอได้
ไม่อย่างนั้น ดีไม่ดีองค์หญิงแห่งราชวงศ์ยุโรปคนนี้จะกลับบ้านทันที
และท่าทีของเฮเลน่า ก็ทำให้เธอมั่นใจในการตัดสินใจของตนเอง
“ดูท่า เฮเลน่า อาจจะมีความลับปิดบังเรื่องสุขภาพของตัวเอง……”
เมื่อคิกได้ดังนั้น เธอก็ไม่กล้าตัดสินใจอย่างวู่วาม ทำได้เพียงแค่กล่าวขอโทษกับเฮเลน่า“โธ่ เฮเลน่า ฉันไม่ได้รู้ว่าเธอจะหวั่นไหวต่อเรื่องแบบนี้มาก ขอโทษด้วยนะ！แต่เธออย่าโกรธไปเลยนะ ฉันไม่ได้มีความคิดจะบีบบังคับอะไรเธอเลย เรื่องการตรวจร่างกายเดิมทีก็ทำเพื่อสุขภาพร่างกายของเธอ แต่ก่อนอื่นก็ต้องเคารพการตัดสินใจของเธออยู่ดี ในเมื่อเธอไม่ยินดีให้ตรวจ งั้นเราก็จะไม่ตรวจจ๊ะ”
ในที่สุดเฮเลน่าก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก สีหน้าของเธอดีขึ้น แล้วกล่าวว่า“ขอโทษด้วยนะคะ คุณผู้หญิงเย่ ฉันไม่ได้โกรธหรอกค่ะ แค่คิดว่า ฉันควรได้ความเคารพในเรื่องนี้ เมื่อกี้ฉันพูดจาไร้มารยาทเกินไป หวังว่าคุณจะเข้าใจนะคะ”
“เข้าใจจ๊ะเข้าใจ！”เย่ฉางหมิ่นพยักหน้า แล้วพูดอย่างยิ้มๆว่า“ฉันเข้าใจความหมายของเธออยู่แล้ว”
“งั้นก็ดีแล้วค่ะ”แล้วเฮเลน่าก็พูดขึ้นอีกว่า“คุณผู้หญิงเย่คะ ฉันรู้สึกง่วงแล้ว อยากจะพักผ่อนสักหน่อย นอนพักสักงีบ ดังนั้นถ้าไม่มีเรื่องอื่นแล้ว ฉันขอกลับห้องนอนก่อนนะคะ”
เย่ฉางหมิ่นพูดอย่างยิ้มๆ“จ๊ะๆๆ เธอกลับไปพักผ่อนเถอะ ไปแช่น้ำ แล้วนอนพักสักงีบ เดี๋ยวตอนค่ำฉันจะให้เสี่ยวเฟิงมารับเธอ ไปทานข้าวนะจ๊ะ”
เฮเลน่าฝืนหัวเราะ“ตอนค่ำค่อยว่ากันนะคะ”
ถังซื่อไห่ถามอย่างแปลกใจ“คุณหนูใหญ่ ทำไมหรอครับ？ไม่ตรวจร่างกายแล้วหรอ？”
เย่ฉางหมิ่นพึ่งแสร้งหัวเราะกับเฮเลน่าอยู่ตั้งนานสองนาน รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์ เธอจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรว่า“ทำบ้าอะไร！องค์หญิงทรงบอกแล้วว่า ให้เคารพสิทธิของเธอ สิทธิมนุษยชนของเธอก็คือการไม่ยอมรับการตรวจร่างกาย”
พูดจบ เย่ฉางหมิ่นก็บ่น อย่างไม่พอใจว่า“เป็นแค่องค์หญิงประเทศเล็กๆในยุโรป ยังมาทำตัววางท่าวางทางกับฉันอีก！ใจขนาดนี้ ฉันว่าเธอต้องมีความลับอะไรซ่อนไว้แล้วไม่กล้าให้เรารู้แน่！”
ถังซื่อไห่พยักหน้า แล้วถามอย่างนอบน้อมว่า“คุณหนูครับ งั้นตอนนี้ควรทำยังไงดีล่ะ？”
เย่ฉางหมิ่นโบกมือไปมาอย่างหงุดหงิด“ยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ ก็กลับน่ะสิ！ฉันคิดว่าองค์หญิงยุโรปเหนือคนนี้จะต้องมีเรื่องโกหกอะไรแน่ ฉันต้องกลับไปพูดกับคุณท่านให้รู้เรื่อง！”
พูดถึงตรงนี้ เย่ฉางหมิ่นก็พูดด้วยสีหน้าไม่พอใจว่า“การอภิเษกสมรสกับราชวงศ์เป็นเรื่องดี แต่ถ้าพวกเขาส่งคนขี้โรคมาให้เรา เราก็ไม่สามารถรับมั่วๆได้！ถ้าเธอแต่งงานมาสองสามปีแล้วมาตายที่เรา ถึงเวลานั้นคนของยุโรปก็จะก่นด่าสาปแช่งเราน่ะสิ？”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...