คำพูดของกู้เย้นจง ทำให้ภายในใจของเย่เฉินไม่อาจสงบสุขได้
พอนึกถึงพ่อที่เดินทางออกจากเย่นจิง ด้วยความผิดหวังและความไม่อยากยอมแพ้ต่อโชคชะตา แล้วต้องตายอยู่ต่างแดน ในใจของเย่เฉินก็เจ็บเหมือนมีมีดมากรีด
เมื่อก่อน เขาไม่อยากข้องเกี่ยวกับตระกูลเย่ เพราะเขารู้ดีว่า พ่อกับตระกูลเย่ขัดแย้งกัน กระทั่งตระกูลเย่ต้องรับผิดชอบ ที่ทำให้พ่อแม่ของเขาต้องตาย
ด้วยเหตุนี้เอง เขาถึงหลบหลีกจากตระกูลเย่ พยายามไม่ไปข้องเกี่ยวกับตระกูลเย่
แต่คำพูดของกู้เย้นจงทำให้เขาเข้าใจแล้วว่า พ่ออยู่ในตระกูลเย่ อันที่จริงแล้วเขาไม่อยากยอมแพ้ต่อโชคชะตา!
เพราะ ตอนนั้น ตระกูลเย่ติดค้างเขา!ติดค้างความกระตือรือร้นของเขา!ติดค้างช่วงชีวิตในวัยที่สวยงามของเขา!
เป็นอย่างที่กู้เย้นจงพูด พ่อของเขาตายเพราะความเกลียดชัง ตนในฐานะลูกชายคนเดียวของเขา ไม่เพียงแต่ต้องทวงความยุติธรรมให้เขา ยิ่งต้องแบกรับความหวังของเขา ทำตามคำสั่งเสียของเขา!
แบบนี้ ถึงจะสามารถปลอบโยนดวงวิญญาณของเขาบนสวรรค์ได้อย่างแท้จริง!
ไม่เช่นนั้น ถึงตนจะแข็งแกร่งมากแค่ไหน จะรวยแค่ไหน ถ้าเขาไม่สามารถสืบทอดคำสั่งเสียของเขาได้ ในจุดนี้ ตนก็ไม่สามารถเติมเต็มความหวังของพ่อก่อนตายได้!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่เฉินก็รินเหล้าให้ตัวเองจนเต็มแก้วอย่างเงียบๆ แล้วยกแก้วขึ้นด้วยสองมือ จากนั้นก็พูดกับกู้เย้นจงอย่างหนักแน่นว่า“ลุงกู้ครับ ขอบคุณสำหรับการชี้แนะของคุณลุงนะครับ!ผมจะสืบทอดคำสั่งเสียของคุณพ่อ เป็นผู้นำของตระกูลเย่ ให้ตระกูลเย่ก้าวไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลก!”
พูดถึงตรงนี้ เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม“ก่อนที่จะบรรลุเป้าหมายสูงสุด ผมจะทำให้ทั้งตระกูลเย่ยอมจำนนต่อผม!ผมจะทำให้ตระกูลเย่ก้าวเดินตามผม!ไม่ว่าใครหน้าไหน จะเป็นเหมือนยี่สิบปีก่อนไม่ได้ ทิ้งพ่อไว้กลางทางของภูเขา!”
“ดี!”กู้เย้นจงตื้นตันใจมาก เขาตะโกนเสียงดัง แล้วลุกขึ้น“เฉินเอ๋อ!ไม่ว่าจะตอนไหน ขอให้นายจำไว้ว่านายเป็นลูกชายของเย่ฉางอิง!นายจะต้องแบกรับความหวังของพ่อนาย ไปยืนบนจุดสูงสุดของโลก ให้ตระกูลเศรษฐีชั้นนำยอมจำนนต่อนาย!ให้ตระกูลเย่ ตระกูลซู ทำให้ตระกูลรอธส์ไชลด์ คุกเข่าอยู่ต่อหน้าของนาย ให้เกียรติและเคารพนาย!”
ว่านพั่วจวินจะต้องปรากฏตัวขึ้นด้วยพลังที่คิดว่าจะสามารถเหยียบย่ำตระกูลเย่ได้ สิ่งนี้ สำหรับตระกูลเย่แล้วมันคือหายนะ แต่สำหรับตนแล้ว มันคือโอกาส!
เขาว่ากันว่าคุณไม่สามารถสร้างใหม่ได้โดยไม่ทำลายของเก่า
ตระกูลเย่อยู่ภายใต้การนำพาของคุณท่านเย่ เติบโตอย่างมั่นคง ถ้าหากตนเองกลับมาแย่งอำนาจของเขาอย่างไร้เหตุผล ตนจะต้องถูกทุกคนตราหน้าว่าเป็นคนอกตัญญู
ดังนั้น อยากจะแย่งอำนาจของคุณท่าน ก็จะต้องมีเหตุผล
และว่านพั่วจวิน ก็เป็นโอกาสที่ดีที่สุด!
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เย่เฉินก็แอบพูดในใจว่า“ให้ว่านพั่วจวินออกโรงก่อน แล้วแสดงดีๆ ให้เขาจู่โจมให้ตระกูลเย่พังพินาศไปก่อน ในตอนที่ร่วงหล่น ให้ฉันเย่เฉินรับช่วงต่ออำนาจของตระกูลเย่!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...