ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3185
ในขณะเดียวกัน ว่านพั่วจวินก็อยู่ในเย่นจิงเช่นกัน เขานอนไม่หลับ
พึ่งผ่านเที่ยงคืน เขาก็ฉีกปฏิทินของวันพรุ่งนี้ทิ้ง แล้วมองดูสี่คำนี้“วันที่สี่เดือนสี่” อย่างตกอยู่ในภวังค์
เฉินจงเหล่ยรวมถึงทหารนับพันนายของสำนักว่านหลงพ่ายแพ้ที่ซีเรีย ทำให้เขารู้สึกโกรธมาก แต่แล้วเมื่อใกล้เข้าวันที่ห้าเดือนสี่เข้ามาเรื่อยๆ เขาก็ไม่สนใจว่าเฉินจงเหล่ยจะเป็นหรือตาย รวมถึงการสู้รบที่สำนักว่านหลงพ่ายแพ้
เขาในตอนนี้ แค่อยากแก้แค้นให้พ่อแม่ของตนเอง ให้พ่อแม่ของตนนอนตายตาหลับ
จุดนี้ ว่านพั่วจวินกับเย่เฉินคิดเหมือนกัน เขาสองคนเป็นลูกกตัญญู ล้วนรำลึกนึกถึงความแค้นของพ่อแม่ ทั้งคู่มีความมุ่งมั่นที่จะล้มล้างทุกสิ่งและได้ทุกอย่างกลับคืนมา
ตอนนี้ ว่านพั่วจวินเดินออกมาจากห้อง แล้วยืนอยู่ในสวน เขามองดูโลงศพราคาถูกสิบกว่าโลง ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต
ในตอนนี้เอง ลู่เห้าเทียนแม่ทัพผู้มีความสามารถของเขา ก็เอ่ยปากถามว่า“ท่านประมุขครับ ทำไมท่านถึงยังไม่พักผ่อนครับ？”
“นอนไม่หลับ”ว่านพั่วจวินพูดพึมพำ แล้วพูดอย่างไม่อยากยอมแพ้ต่อโชคชะตาว่า“ถ้าเย่ฉางอิงยังมีชีวิตอยู่ก็ดีสินะ ฉันจะได้ลงมือตัดหัวมัน ต่อหน้าหลุมศพของพ่อกับแม่ฉัน เพื่อให้ดวงวิญญาณของพวกเขาเป็นสุขอยู่ในสวรรค์！”
ลู่เห้าเทียนรีบกล่าวว่า“ท่านประมุขครับ คุณไม่จำเป็นต้องคิดแบบนี้ ถ้าหากตอนนี้เย่ฉางอิงยังมีชีวิตอยู่ เขาก็จะมีชีวิตอีกยี่สิบกว่าปีไม่ใช่หรอครับ？นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เขาสบายเกินไปน่ะสิครับ！”
พูดจบ ลู่เห้าเทียนก็พูดอีกว่า“อีกทั้งท่านประมุข จากที่ผมตรวจสอบ พบว่าตอนนั้นเย่ฉางอิงตายอย่างทรมาน ได้ยินมาว่าตอนที่เขาโดนรถชน อวัยวะภายในของ ถูกพวงมาลัยบีบอัดจนฉีกขาด เมียของเขายิ่งเลวร้ายไปกันใหญ่ เธอติดอยู่ในที่นั่งฝั่งคนขับไม่สามารถออกมาได้ ถูกเผาให้ตายทั้งเป็น”
“อืม……”ว่านพั่วจวินพยักหน้า แล้วพูดอย่างเรียบเฉยว่า“พวกเขาตายอย่างทรมาน ฉันค่อยรู้สึกสบายใจหน่อย”
ลู่เห้าเทียนกล่าวอีกว่า“ท่านประมุขครับ ถ้าคุณยังรู้สึกไม่สะใจ ผมจะพาคนแบกโลงศพไปที่ตระกูลเย่เดี๋ยวนี้เลยครับ！”
ว่านพั่วจวินโบกมือไปมา แล้วกล่าวว่า“เรื่องแบบนี้ ทำตอนกลางวันแสกๆให้ทุกคนตกตะลึงดีกว่า พรุ่งนี้ฉันไม่เพียงแต่จะให้ตระกูลเย่รับรู้ว่าถึงวันหายนะของพวกมันแล้ว และฉันก็จะทำให้ทุกตระกูลในเย่นจิงรู้ว่า ลูกชายของว่านเหลียนเฉิงกลับมาแล้ว！”
พูดจบ เขาก็จ้องไปที่โลงศพพวกนั้น แล้วพูดอย่างเย้ยหยันว่า“คืนนี้ ให้คนของตระกูลเย่นอนหลับเป็นคืนสุดท้าย พรุ่งนี้เวลาสิบโมงตรง ให้แบกโลงศพพวกนี้ไปที่ตระกูลเย่！”
ดังนั้น สำหรับเขาแล้ววันนี้ สำคัญมากๆ
กู้เย้นจงกับหลินหว่านชิวสองสามีภรรยาตื่นกันเช้ากว่า
พอเห็นว่าเย่เฉินเก็บสัมภาระเรียบร้อยเดินออกมาจากห้องรับแขก แกทั้งยังสวมเสื้อยืดกับกางเกงยีน หลินหว่านชิวก็รีบก้าวออกมาพูดว่า“เฉินเอ๋อ นายมาครั้งนี้ไม่ได้เตรียมชุดสูทมาด้วยหรอ？”
เย่เฉินรีบกล่าว“น้าหลินครับ ก่อนหน้านี้พ่อบ้านถังบอกกับผมแล้ว เสื้อผ้าสำหรับพิธีไหว้บรรพบุรุษเป็นชุดที่ตระกูลเย่สั่งตัดเอง ดังนั้นผมเลยไม่ได้นำมาด้วย”
หลินหว่านชิวพยักหน้า แล้วพูดอย่างจริงจังว่า“วันนี้เป็นวันแรกที่นายกลับตระกูลเย่ ความประทับใจแรกเป็นสิ่งที่สำคัญมากนะจ๊ะ ห้ามสวมเสื้อผ้าตามอำเภอใจเกินไป ให้คนอื่นดูถูกดูแคลนนายได้！”
พูดจบ เธอก็ดึงเย่เฉินมา แล้วพูดอย่างยิ้มๆว่า“หลายวันก่อนน้าได้ให้คนสั่งตัดชุดสูทให้กับนาย นายรับไปลองดูสิว่าพอดีตัวไหม！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...