ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 320
บทที่ 320
“โย้ เกิดเรื่องอะไร ทำไมถึงเสียงดังขนาดนี้? ”
เมื่อผู้จัดการเจิงได้ยินประโยคนี้ ทันใดนั้นเขาก็ตกใจ ยังไม่ทันได้เข้าไปทำร้ายเย่เฉิน เขาหันหน้าไปมองตรงนั้นและกล่าวอย่างจริงจังว่า “ท่านหงห้า คุณแช่เสร็จแล้ว? รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับ?”
“ก็ดี” ท่านหงห้าตอบ แล้วถามอย่างสงสัยว่า “พวกคุณกำลังทำอะไรอยู่? ”
ท่านหงห้าพูดพลาง ก็พาลูกน้องของตนเองเดินใกล้เข้ามา
ผู้จัดการเจิงรีบอธิบาย “มีไอ้ยาจกคนหนึ่งมันทำร้ายคุณชายหลิว ผมกำลังจะแก้แค้นแทนคุณชายหลิว ไอ้หนูนี่ความสามารถไม่เท่าไหร่? แต่นิสัยดื้อด้านมาก”
หลิวหมิงเอามือคลุมท้องไว้ แล้วกล่าวว่า “คุณลุงหง ไม่ได้พบกันเสียนาน”
ท่านหงห้าเหลือบมองเขาก่อนที่จะยิ้มและกล่าวว่า “ที่แท้เป็นไอ้ตัวเล็กของตระกูลหลิวนี่เอง นายนี่ไม่เอาไหนเลย อยู่ในเมืองจินหลิงยังถูกคนอื่นทำร้ายได้? ทำให้พ่อของนายต้องขายหน้า!”
ท่านหงห้ากับพ่อของหลิวหมิงมีความสัมพันธ์ค่อนข้างดี เพราะฉะนั้นหลิวหมิงก็เหมือนกับหลานคนหนึ่ง ถึงได้พูดจาตรง ๆ อีกอย่างน้ำเสียงก็เหมือนผู้อาวุโสพูดกับลูกหลาน
หลิวหมิงไม่กล้าสร้างปัญหาต่อหน้าท่านหงห้า จึงได้กล่าวอย่างเก้อเขินว่า “คุณลุงหง ก็แค่เจอไอ้ยาจกที่มึนงง เดี๋ยวผมจะทำให้มันรู้ว่าการทำร้ายผมต้องชดใช้ด้วยอะไร!”
ท่านหงห้าหัวเราะ แล้วกล่าวว่า “ผมก็อยากเห็นจริง ๆ ว่าใครกันที่กล้ามาทำร้ายนาย”
ท่านหงห้าเดินเข้ามาใกล้ จากนั้นเห็น รปภ. มากมายล้อมคนไว้ เมื่อมองผ่าน รปภ. เข้าไป
ทันใดนั้น เขาเห็นเย่เฉินที่ใบหน้าเคร่งขรึม
เย่เฉินมองท่านหงห้าด้วยสายตายียวน แล้วถามว่า “หงห้า คุณนี่ก็ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านน่ะ? ”
เย่เฉินชี้ไปที่ชายหนุ่มด้วยปลายนิ้ว และถามอย่างเรียบ ๆ ว่า “คุณรู้จักเจ้าเด็กคนนี้เหรอ?”
หงห้าก็ไม่ใช่คนโง่ รู้ว่าหลิงหมิงได้ล่วงเกินอาจารย์เย่ ในตอนนี้เขาไม่สามารถสนใจว่าเขาเป็นลูกชายของเพื่อน เดินไปตรงหน้าหลิวหมิงทันที ใช้มือฟาดไปเต็มแรงจนทำให้หลิวหมิงล้มลงกับพื้น จากนั้นก็จับผมของเขา และกระแทกศีรษะของเขาลงบนพื้นปูนซีเมนต์!
เสียงดังสนั่น หลิวหมิงถูกทุบตีทำร้าย
หลิวหมิงอดทนต่อความเจ็บปวด แล้วถามว่า “คุณลุงหง......คุณ.......ทำร้ายผมทำไม? !”
ท่านหงห้าจ้องมองเขาแวบหนึ่ง เขาใช้เท้าข้างหนึ่ง เหยียบลงไปบนศีรษะของหลิวหมิง!
“กล้าล่วงเกินอาจารย์เย่ แม่งฉิบหายไม่อยากมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้วใช่ไหม!”
------------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...