เย่เฉินตอบประโยคหนึ่ง แล้วลงจากรถโรลส์-รอยซ์
ขณะนี้ เย่เฟิงรู้สึกโมโหจนแทบจะเป็นบ้า
เขาลดเสียงลงและบ่นกับเย่ฉางโคงผู้เป็นพ่อว่า “ไม่รู้ว่าเย่เฉินเอามาดใหญ่โตมาจากไหน?! คุณปู่ถึงได้พาพวกเราออกมาต้อนรับด้วยตนเอง แล้วเขายังไม่รีบลงมาจากรถอีก ต้องรอให้พ่อบ้านถังเปิดประตูให้ นี่มันเสแสร้งเกินไปแล้วมั้ง!”
เย่ฉางโคงจ้องเขาและกล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาว่า “ระวังคำพูดของตนเองด้วย! ลูกไม่รู้หรือว่าภัยพิบัติมันออกมาจากปากหรือ?”
เย่เฟิงทำได้เพียงหุบปากด้วยความไม่พอใจ
แม้ว่าเขาจะไม่พอใจมาก แต่เขาไม่กล้าแสดงออกมามากเกินไป
เย่เฉินลงจากรถ แต่เขาไม่ได้ทักทายคนของตระกูลเย่ทันที แต่ยืนอยู่นอกรถ หันหลังแล้วโบกมือให้กู้ชิวอี๋ที่นั่งอยู่ในรถ หลังจากนั้นมองโรลส์-รอยซ์ที่กู้ชิวอี๋กำลังนั่งอยู่เคลื่อนออกไป ถึงได้หันหลังกลับมา
คนส่วนใหญ่ของตระกูลเย่รู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของเย่เฉิน แต่เย่โจงฉวนไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย แต่กลับจับมือเย่เฉินด้วยความตื่นเต้น และกล่าวว่า “เฉินเอ๋อ คุณออกจากบ้านไปนานแล้ว ในที่สุดคุณก็กลับมาแล้ว สวรรค์คุ้มครองตระกูลเย่จริง ๆ ตอนนี้ปู่ยังสามารถมีชีวิตอยู่เพื่อเห็นคุณกลับมาสู่ตระกูลเย่ ถึงตายก็ไม่เสียดายแล้ว!”
เย่เฉินรู้ว่าคำพูดของคุณท่านนั้นไม่น่าเชื่อถือ
เพียงแต่เย่เฉินก็ไม่ได้ทำให้เขาเสียหน้า และกล่าวตามมารยาทว่า “คุณปู่ หลายปีที่ผ่านมานั้น ผมทำให้คุณปู่ต้องเป็นห่วง”
เย่โจงฉวนถอนหายใจ “ไม่เป็นไร กลับมาก็ดี กลับมาก็ดีแล้ว!”
หลังจากนั้น เขารีบจูงมือเย่เฉินหันหน้าไปทางคนตระกูลเย่ที่อยู่ข้างหลัง และกล่าวอย่างมีไมตรีจิตว่า “มาเถอะ เฉินเอ๋อ คุณจากบ้านไปนานมากแล้ว และคุณอาจจำคนมากมายไม่ได้ ปู่จะแนะนำให้คุณได้รู้จัก”
ขณะนี้ เย่เฉินพบว่าเฮเลน่าที่มีดวงตาสีฟ้าอยู่ท่ามกลางฝูงชน จ้องมาที่ตนเองโดยไม่กะพริบตา
เย่เฉินและเธอสบตากันชั่วขณะ เมื่อเห็นดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและอ้อนวอน เย่เฉินแกล้งทำเป็นไม่เห็น แล้วหันไปมองเย่ฉางโคงซึ่งเป็นลุงใหญ่ ของตนเองทันที
พวกเขาต้องการรู้ว่าที่เย่เฉินกลับมาคราวนี้ ต้องการจะทำอะไรกันแน่
เขามาร่วมงานไหว้บรรพบุรุษเสร็จแล้วกลับไปเมืองจินหลิง หรือมาแล้วไม่กลับไปอีก
โดยเฉพาะเย่ฉางโคง เขารู้ว่าคุณท่านอายุมากแล้ว และไม่นานเขาจะต้องมอบอำนาจออกมา เมื่อถึงเวลานั้นตนเองจะเป็นผู้นำตระกูลเย่คนต่อไปตามปกติ และเย่เฟิงจะเป็นผู้นำตระกูลเย่ต่อจากตนเองต่อไป
อย่างไรก็ตาม การปรากฏตัวของเย่เฉินตอนนี้ มันจะส่งผลต่อทิศทางการพัฒนาในอนาคตไม่มากก็น้อย
ดังนั้น เขาจำเป็นต้องเข้าใจเจตนารมณ์ของเย่เฉินก่อน
เย่เฉินจะไม่เข้าใจความหมายในคำพูดของเย่ฉางโคงได้อย่างไร? เขายิ้มเล็กน้อย “ลุงใหญ่ ผมกลับมาคราวนี้ เพื่อกลับมางานไหว้บรรพบุรุษ และหลังจากงานไหว้บรรพบุรุษแล้ว ผมจะกลายเป็นสมาชิกของตระกูลเย่อีกครั้ง ดังนั้นคำถามที่ว่าจะอยู่นานแค่ไหน? คำตอบควรบอกว่าอยากจะอยู่นานแค่ไหนก็อยู่นานแค่นั้น!”
หลังจากกล่าวจบ เขากล่าวด้วยรอยยิ้มอีกว่า “ต่อให้หลังจากนี้ผมจะไม่ได้อยู่ที่นี่บ่อย ก็ต้องขอให้คุณปู่เก็บห้องให้ผมหนึ่งห้อง เพราะผมจะกลับมาบ่อยแน่นอน!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...