เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฉิน เย่ฉางโคงรู้สึกหดหู่มาก
เขาเข้าใจความหมายของเย่เฉิน ต่อจากนี้ไปไม่ว่าเขาจะอยู่ในตระกูลเย่หรือไม่? และไม่ว่าเขาจะอยู่ที่เย่นจิงหรือไม่ก็ตาม เย่เฉินได้กลับมาตระกูลเย่อย่างเป็นทางการแล้ว
เย่ฉางโคงแอบด่าแช่งอยู่ในใจ “เจ้าหมอนี้ทำแบบนี้มันน่าขยะแขยงจริง ๆ.....”
เพียงแต่ ต่อหน้าคุณท่านแล้ว เขาไม่กล้าพูดอะไร
ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ดี ๆ ๆ กลับมาก็ดีแล้ว!”
คุณท่านหันไปแนะนำเย่ฉางหยุนซึ่งเป็นอาสาม เย่ฉางจุ้นซึ่งเป็นอาสี่ เย่ฉางหมิ่นซึ่งเป็นป้า และเย่ฉางซิ่วซึ่งเป็นอาคนเล็ก ให้กับเย่เฉิน
ตอนที่แนะนำเย่ฉางหมิ่น เย่ฉางหมิ่นแสดงมิตรไมตรีและกล่าวด้วยความตื่นเต้นว่า “เฉินเอ๋อ ป้ารอคุณมาหลายปีแล้ว ในที่สุดคุณก็กลับมา! วิญญาณพ่อแม่ของคุณที่อยู่บนสวรรค์ จะต้องปลื้มปีติอย่างแน่นอน!”
ขณะที่พูด เธอเสแสร้งสะอึกสะอึ้น แต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมา
เย่เฉินคุ้นเคยกับความเสแสร้งแบบนี้ของเย่ฉางหมิ่น เพราะอย่างไรเสียเย่ฉางหมิ่นนั้นเป็นลูกสาวสูงศักดิ์ของตระกูลเย่ ถ้าใช้คำที่นิยมใช้ในปัจจุบันต้องเรียกว่าเธอคือองค์ใหญ่อย่างแน่นอน
องค์หญิงใหญ่เป็นคนที่หยิ่งยโสมาตลอด ไม่จำเป็นต้องก้มหัวให้ใคร ดังนั้นตอนนี้ทักษะการแสดงของเธอไม่เนียน ก็เป็นเรื่องที่สามารถเข้าใจได้
เพราะปกติองค์หญิงใหญ่ไม่มีอารมณ์จะศึกษาและพัฒนาทักษะการแสดง เย่เฉินสามารถเห็นได้ว่าวันนี้เธอทำดีที่สุดแล้ว แต่น้ำตาของเธอไม่ปฏิบัติตามคำสั่งของเธอจริง ๆ
ดังนั้น เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยและกล่าวอย่างสุภาพว่า “ขอบคุณครับ คุณป้า”
กลับกัน อาเล็กเย่ฉางซิ่วซึ่งเงียบมาโดยตลอด ตอนนี้ดวงตาของเธอแดงก่ำ
ตอนที่คุณท่านเย่แนะนำเธอ เธอกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เธอจับมือเย่เฉินและร้องไห้สะอึกสะอื้น “เฉินเอ๋อ กลับมาคราวนี้ อย่าจากไปอีกนะ..... ”
เมื่อมองป้าที่อายุประมาณสี่สิบปีที่อยู่ข้างหน้า เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะนึกถึงวัยเด็กของตนเอง
ตอนที่เย่เฉินออกจากบ้านไปพร้อมกับพ่อแม่ อาเล็กเย่ฉางซิ่วกำลังศึกษาอยู่ที่ต่างประเทศ ความทรงจำของเย่เฉินที่มีต่อเธอ ยังคงอยู่ในภาพตอนที่เธอจบมัธยมปลาย และทุกคนไปส่งเธอเดินทางไปศึกษาต่อที่ต่างประเทศ
ตอนนั้นอาเล็กยังเป็นสาว และตอนนี้เธอเข้าสู่วัยกลางคนแล้ว
เมื่อเห็นความรู้สึกที่แท้จริงของอาเล็ก เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอยู่ในใจ และกล่าวด้วยความนอบน้อมว่า “อาเล็ก คุณวางใจเถอะ ผมกลับมาคราวนี้ เพื่องานไหว้บรรพบุรุษ และถึงแม้ต่อไปผมจะไปจากเย่นจิงชั่วคราว แต่ผมจะไม่ขาดการติดต่อกับตระกูลเย่”
ความหมายในคำพูดของเย่เฉินชัดเจนมาก
หลังจากตนเองกลับมาสู่ตระกูลเย่คราวนี้ เขาจะต้องกลับไปที่เมืองจินหลิงอย่างแน่นอน แต่ถ้าตนเองได้ร่วมงานไหว้บรรพบุรุษอย่างเป็นทางการแล้ว ต่อไปตนเองจะกลายเป็นสมาชิกสายตรงของตระกูลเย่อย่างเป็นทางการ
เมื่อได้ยินประโยคนี้ เย่โจงฉวนและเย่ฉางซิ่วรู้สึกมีความสุขมาก แต่คนอื่นกลับไม่สบอารมณ์
คำกล่าวร่วมงานไหว้บรรพบุรุษของเย่เฉิน มันหมายความว่าต่อไปจะมีคู่แข่งที่จะมาแย่งชิงทรัพย์สินของตระกูลมากขึ้นอีกหนึ่งคน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...