ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3234

ตอนเย็น

ขณะที่คนทั่วเมืองเย่นจิงต่างคิดว่าเวลาของตระกูลเย่เหลือเพียงคืนสุดท้าย แต่ฝั่งเย่เฉินและตระกูลเย่ได้ยืนยันขั้นตอนของงานไหว้บรรพบุรุษทั้งหมดเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ถึงแม้สติของคนตระกูลเย่ไม่อยู่กับร่องกับรอย แต่พวกเขาต่างทำได้เพียงยืนหยัดและเดินไปข้างหน้า

หลังจากยืนยันขั้นตอนทั้งหมดเสร็จสิ้นแล้ว เย่เฉินยืนขึ้นและกล่าวว่า “คืนนี้ทุกคนรีบพักผ่อน พรุ่งนี้ต้องดำเนินการตามขั้นตอน ถ้าใครทำผิดพลาดขั้นตอนสำคัญ ก็อย่าโทษว่าผมเย่เฉินไม่ไว้หน้า!”

เย่ฉางโคงอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “งานไหว้บรรพบุรุษนั้นเป็นเรื่องที่ง่าย แต่เรื่องสำคัญคือจะทำอย่างไรกับว่านพั่วจวิน? พรุ่งนี้แปดโมงเช้าเขาจะไปที่ภูเขาเย่หลิงซาน พวกเราจะเอาอะไรไปสู้กับเขา?”

เย่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เรื่องที่จะเอาอะไรไปสู้กับเขานั้นคุณไม่ต้องเป็นห่วง และทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงเช่นกัน”

เย่ฉางหยุนกล่าวโพล่งออกมาและถามว่า “ฟังความหมายของคุณแล้ว คุณสามารถจัดการว่านพั่วจวินและสำนักว่านหลงตามลำพังได้หรือ?”

“แน่นอน” เย่เฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พรุ่งนี้เวลาเจ็ดโมงเช้า ทุกคนต้องรวมตัวกันบนภูเขาเย่หลิงซาน และห้ามใครไปสายแม้แต่หนึ่งนาที! ว่านพั่วจวินจะมาตอนแปดโมงเช้า? จัดการกับเขาหนึ่งชั่วโมงก็เพียงพอแล้ว ดังนั้นงานไหว้บรรพบุรุษของพวกเราจึงเริ่มอย่างเป็นทางการตอนเก้าโมง!”

“เชี่ย.......” เย่เฟิงที่ถูกตบหน้าหลายครั้ง และนั่งสงบมาตลอดบ่าย เมื่อได้ยินคำพูดของเย่เฉินแล้ว ทำให้เขาไม่สามารถนั่งนิ่งได้อีกต่อไป เขายืนขึ้นและกล่าวด้วยความโมโหว่า “เย่เฉิน! แม่งฉิบหาย ผมทนไม่ไหวแล้ว! นี่มันเวลาไหนแล้ว! คุณยังจะมาเสแสร้งอีกทำไม? พรุ่งนี้ความตายจะมาเยือนพวกเราแล้ว! คุณยังจะพูดเรื่องไร้สาระอยู่ที่นี่อีก ยังบอกว่าตนเองสามารถจัดการว่านพั่วจวินได้ภายในหนึ่งชั่วโมง?”

เย่เฉินมองมาที่เขา ขมวดคิ้วและถามว่า “คุณยังโดนตบไม่พออีกเหรอ?”

เย่เฟิงตัวสั่นด้วยความตกใจ แต่ยังกัดฟันกล่าวว่า “การที่ผมพูดเช่นนี้ไม่ใช่เพื่อตนเอง แต่เพื่อคนทั้งหมดของตระกูลเย่! ผมจะไม่ยอมให้ตระกูลเย่ถูกทำลายเพราะคุณ!”

เย่เฉินไม่สนใจเขา มองเย่เห้าที่อยู่ด้านข้างและกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เย่เห้า! ตบปากเขา!”

“คุณว่าอะไรนะ?......” เย่เห้าถามด้วยความตกตะลึง: “ทำไมต้องเป็นผมด้วย? ผมไม่ทำ!”

เย่เฉินกล่าวอย่างเย็นชา “ไม่ทำใช่ไหม? งั้นคืนนี้เก็บของแล้วไสหัวออกไปจากตระกูลเย่ แล้วอย่ากลับมาอีกตลอดไป!”

ดังนั้นเขายกมือโดยไม่ลังเล และตบไปที่หน้าของเย่เฟิงอย่างแรง

เย่เฟิงตกใจกับพลานุภาพของเย่โจงฉวน เขาไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่าเย่เห้าซึ่งเป็นลูกพี่ลูกน้องที่คอยประจบตนเองมาโดยตลอด จะยกมือขึ้นแล้วตบไปที่หน้าของตนเองทันที!

“เพียะ!”

เสียงตบดังก้องไปทั่วห้องโถง

เย่เฟิงจับหน้าตนเองด้วยความไม่อยากเชื่อ

ทันใดนั้น ยิ่งอยู่สีหน้าของเขาก็ยิ่งโกรธขึ้นเรื่อยๆ เขาพุ่งไปต่อสู้กับเย่เห้า และด่าด้วยความโมโหว่า “แม้แต่คุณก็กล้าตีผมหรือ? แม่งฉิบหายผมจะสู้ตายกับคุณ!”