ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 324
บทที่ 324
ฉะนั้นจึงทำได้แค่สักให้ใหญ่และลึกที่สุดเท่านั้น
คำหนึ่งคำก็กินไปครึ่งหน้าผากของเขาแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่ต้องบอกให้รู้ก็คือ ลายมือของท่านหงห้านั้นน่าเกลียดสุดๆไปเลย！
คำว่าจนนี้ เด็กประถมยังเขียนสวยกว่า
ท่านหงห้าเสริมด้วยรอยยิ้ม หัวเราะอาจารย์เย่ “ผมแค่ไม่คุ้นเคยการใช้มีดเท่านั้นเองครับ มันเลยดูน่าเกลียดนิดหน่อย…..”
เย่เฉินหัวเราะเยาะพร้อมกับถามว่า “บอกมาตามตรง นายเรียนหนังสือมากี่ปี？”
ท่านหงห้าหัวเราะพร้อมพูดว่า “เรียนหนังสือนั้นเรียนมาหลายปีแล้ว ผมเรียนจบชั้นประถมศึกษา แต่ว่าตลอดหกปีมานั้นไม่ได้ตั้งใจเรียนสักเท่าไหร่นี่คือเรื่องจริง…..”
เย่เฉินพยักหน้าแล้วพูดว่า “งั้นก็ดีแล้ว ถ้านายสักให้เขาดีเกินไป มันจะเป็นการดูถูกเขาเกินไป”
หลิวหมิงได้ยินเช่นนั้นก็ร้องไห้ออกมา
ความเจ็บปวดที่หน้าผากตอนนี้ไม่สำคัญอีกแล้ว สิ่งที่สำคัญก็คือ มันทำให้เขาเสียโฉมแล้วใช่ไหม？
หงห้ามองไปที่หน้าผากที่เปื้อนเลือดของอีกฝ่าย เขาหยิบกระดาษทิชชู่ที่ยับยู่ยี่ออกมา ซับเลือดให้ จากนั้นก็พูดว่า “มา อีกด้าน！”
หลังจากนั้น หงห้าก็เริ่มสักอีกข้าง
นอกจากนี้เขายังสักอักษรได้ใหญ่มาก ดูแล้วช่างสะดุดตาเสียจริง
แต่เย่เฉินกลับสั่งให้เธอไม่ไปทำจมูก อีกทั้งยังไม่ให้เธอเล่นติ๊กต็อก ต่อไปในอนาคตเธอจะเป็นเน็ตไอดอลได้ยังไงกัน？จะไปโกหกแฟนคลับได้ยังไง？อย่างงี้จะไปล่อลวงพวกคนรวยรุ่นหลังๆยังไกันล่ะเนี่ย？！
พวกเขาทั้งสองได้แต่ร้องไห้ขอร้องวิงวอนโดยมิได้นัดหมาย หวังว่าเย่เฉินจะให้เขาได้มีอนาคตกันสักหน่อย อย่ารีบฆ่าพวกเขาเลย
เย่เฉินแน่นิ่งไม่พูดอะไร เขาพูดกับท่านหงห้าว่า “นายจำสิ่งที่ฉันสั่งให้ดี ถ้ามีอะไรผิดพลาดไป ฉันจะถามนายเท่านั้น！”
ท่านหงห้ายืนตัวตรงพร้อมกับพูดอย่างจริงจังว่า “ท่านอาจารย์เย่ไม่ต้องกังวลไปครับ ผมจะคอยเฝ้ามองสองคนนี้ให้เอง！”
หลังจากพูดเสร็จ เขากัดฟันกรอดๆแล้วมองไปที่สองคนนั้น และพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “พวกน่ารำคาญทั้งสอง จำฉันไว้ให้ดีล่ะ จากนี้ให้คอยรายงานฉันสัปดาห์เว้นสัปดาห์ มาให้ฉันตรวจสอบด้วยตัวเอง ช้าไปแม้แต่วันเดียวฉันจะสั่งไล่ฆ่าพวกแกทันที ถึงเวลานั้น ทุกคนในจินหลิงแม้กระทั่งหนานหว่างก็จะมาตามล่าพวกนาย！ถ้านายหนีออกไปมณฑลอื่น ฉันก็จะส่งลูกน้องคนพิเศษของฉันให้ออกไปตามล่าพวกนายด้วย！จะตามไปจนกว่าจะตายไปข้าง ฟังเข้าใจไหม？”
----------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...