ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 325
บทที่ 325
ในเวลานี้หลิวหมิงและยัยหน้าปลอม กำลังหมดหวังกับอนาคตของพวกเขา
เย่เฉินลงโทษพวกเขาก็รู้สึกโล่งใจมากขึ้น จึงพูดกับหงห้าว่า “สองคนนี้ทำฉันปวดหัวจริงๆ รีบๆเอาพวกมันออกไปไกลๆที”
หงห้าพยักหน้า เตะเข้าไปที่ร่างของหลิวหมิง พร้อมกับด่าว่า “ยังไม่รีบไสหัวไปอีก！”
หลิวหมิงลุกขึ้นมา ไม่สนใจสิ่งสกปรกที่อยู่บนร่างกายของเขา เตรียมหนีไปกับยัยหน้าปลอม
หงห้าใช้เท้าเตะเข้าไปที่ก้นของเขาอย่างแรง เตะจนเขากระเด็นออกไปไกล เขาล้มไปโดนอึของสุนัข เขาตะโกนเสียงดัง “พวกนายทั้งสองคนฟังเอาไว้นะ หลังจากนี้หนึ่งอาทิตย์ ให้พวกนายมารายงานฉันที่เทียนเซียงฝู่ ให้ฉันตรวจสอบ ถ้าไม่มาล่ะก็ ฉันจะตามล่านายจนตายเลยคอยดู！”
“ท่านห้า คุณวางใจเถอะ พวกเราจะไปที่นั่นแน่นอน….”
ทั้งสองตอบรับอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หนีออกไปอย่างตื่นตระหนก หนีไปอย่างไร้ร่องรอยอย่างรวดเร็ว
หงห้ามาหาเย่เฉินด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียด ถามอย่างประจบว่า “ท่านอาจารย์เย่ ไม่ทราบว่าท่านพอใจรึยังครับ？”
เย่เฉินหันไปมองที่เซียวชูหรันและต่งรั่งหลิน เมื่อเห็นสีหน้าของพวกเขาที่แปลกไป จึงถามว่า “ภรรยา รั่งหลิน พวกเธอพอใจไหม？”
เซียวชูหรันพูดอย่างคลุมเครือว่า “เย่เฉิน นายทำแบบนี้กับสองคนนั้น มันเกินไปหน่อยไหม？”
ท่านหงห้ารีบพูดว่า “คุณนายเย่ไม่รู้อะไรเสียแล้ว ไอ้หลิวหมิงคนนี้มันเป็นคนสารเลวครับ เขาชอบรังแกคนอื่น ไม่รู้ว่ามีคนจนมากน้อยแค่ไหนที่โดนรังแก สิ่งที่น่าโมโหที่สุดก็คือ เมื่อฤดูหนาวที่ผ่านมาเขาดื่มเยอะเกินไป อารมณ์ก็ไม่ค่อยดี เห็นคนจรจัดที่อยู่แถวนั้นก็ทุบตีจนเขาตาย สิ่งที่เขาทำมันเลวร้ายมาก มันคืออาชญากรรมนะครับ！”
เซียวชูหรันอุทาน “คนคนนี้เลวขนาดนั้นเลยเหรอ？”
หงห้าหัวเราะเยาะอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “โอเค เชิญนายโทรหาประธานเฉิน แล้วดูว่าเขาจะคุ้มกะลาหัวนายได้ไหม！”
“โทรก็โทรสิ！”ผู้จัดการเจิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก หยิบโทรศัพท์ออกมา แล้วโทรหาเฉินจื๋อข่าย
ไม่นาน สายก็ถูกเชื่อมต่อ
ผู้จัดการเจิงรีบพูดว่า “ประธานเฉิน ท่านหงห้าเข้ามาก่อเรื่องที่นี่ครับ เขาใช้มีดสักคำว่ายาจกบนหน้าผากของหลิวหมิงครับ แถมยังทำจมูกของแฟนสาวหลิวหมิงพังอีก ตอนนี้ก็จะมาขับไล่ผมออกจากจินหลิง เพื่อปิดกั้นผม ประธานเฉิน คุณต้องช่วยผมนะครับ！”
เฉินจื๋อข่ายถามด้วยความประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ？เอาโทรศัพท์ให้หงห้า ฉันจะพูดกับเขาเอง”
----------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...