ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3257
พูดจบ เขาก็ขว้างเตาอั้งโล่ในมือ ลงบนพื้นอย่างแรงและเสียงดัง ขี้เถ้ากระเด็นไปทั่ว
ทันใดนั้น นายพลห้าดาวแห่งสำนักว่านหลังในชุดกระสอบทั้ง 8 นาย ยกโลงศพทั้งสองขึ้น
และปรมาจารย์สำนักว่านหลงกว่า 100 ท่าน เป่าเครื่องดนตรีสว่อน่า ด้วยท่าทางเคร่งขรึม เดินมุ่งหน้าตรงไปยังภูเขาเย่หลิงซาน!
……
ในขณะนี้ บนภูเขาเย่หลิงซาน!
คนของตระกูลเย่จ้องมองนาฬิกาบนมือของตน
เวลาที่เหลือสำหรับพวกเขาเหลือไม่ถึงชั่วโมงแล้ว
เย่ฉางโคงกระสับกระส่ายมากขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาของเขาแอบมองกองวัสดุที่เตรียมไว้สำหรับพิธีบวงสรวงบรรพบุรุษที่อยู่ไม่ไกล
เมื่อวานเขาให้ลูกชายแอบหนีออกไปซื้อชุดไว้ทุกข์ และเอาไปซ่อนอยู่ในนั้น ถ้าสถานการณ์ผิดปกติ เขาก็จะรีบเอาออกมาสวม
ในเวลานี้ ลูกน้องของเย่ฉางอิงที่เนินภูเขาเย่หลิงซานส่งข่าวมาบอกว่า: “คุณนายใหญ่ตระกูลซูและคุณผู้หญิงมาแล้ว ขอขึ้นเขามาหาคุณชาย!”
คนของตระกูลเย่อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจเล็กน้อย
พวกเขาคิดไม่ออก ตู้ไห่ชิงและซูจือหยูทำไมถึงกลับมาที่นี่
เย่เฉินก็คิดไม่ถึง ว่าสองแม่ลูกนี้จะมา ครั้นแล้วจึงพูดว่า: “ให้พวกเธอขึ้นมาเถอะ”
ทางเนินภูเขาได้รับคำสั่ง ก็ปล่อยให้มาทันที
ไม่นาน ซูจือหยูขับรถ และพาแม่ขึ้นไปบนภูเขา
เย่โจงฉวนในตอนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ: “ไห่ชิง! ลำบากคุณแล้วที่มาถึงที่นี่โดยฉพาะเพื่อตระกูลเย่!”
ตู้ไห่ชิงพูดอย่างจริงจังว่า: “ลุงเย่ ชีวิตของฉันและจือหยู คุณเย่ต่างก็เคยช่วยชีวิตไว้ เวลาแบบนี้ก็ต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยเหลือกัน”
คนอื่นๆในตระกูลเย่ต่างก็รู้สึกสงสัยเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าเย่เฉินยังเคยช่วยตู้ไห่ชิงและซูจือหยู
แต่เมื่อมาคิดดีๆ ช่วงเวลาก่อนหน้าเรื่องที่เกิดขึ้นของตู้ไห่ชิงและซูจือหยูสองแม่ลูก ก็เกิดขึ้นที่เมืองจินหลิง
และเย่เฉินก็รุ่งเรืองอยู่ในเมืองจินหลิงมาตลอด ก็ถือว่าเป็นเจ้าถิ่นของเมืองจินหลิงได้เลย
ดังนั้น ที่เมืองจินหลิงช่วยสองแม่ลูกก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลแล้ว
เมื่อสมาชิกในตระกูลเย่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เย่เฉินส่ายหัวและยิ้มอย่างเหลืออด และพูดกับตู้ไห่ชิงว่า: “น้าตู้ ฉันซาบซึ้งในความหวังดีของท่าน แต่อีกเดี๋ยวหลังจากที่ว่านพั่วจวินมาถึง ฉันก็ไม่อยากให้ท่านไปอ้อนวอนแทนฉัน คุณไม่ต้องมาอ้อนวอนเขาหรอก ฉันขอบคุณมากๆเลย!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...