ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3259

เย่เฉินยังไม่ทันพูดอะไร เพียงแค่มองไปตรงเนินเขา

ในขณะนี้ หมอกค่อยๆ หายไป และทิวทัศน์รอบๆ ภูเขาเย่หลิงซาน ก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

ต้องบอกเลยว่า ตรงนี้เป็นฮวงจุ้ยที่ล้ำค่าหายากมากๆ เมื่อมองดูทั้งประเทศแล้ว สามารถหาฮวงจุ้ยที่กว้างขวางเช่นนี้ แทบจะไม่พบเลย

นี่ ล่ายชิงหวาใช้เวลาหลายปีในการสร้างแผนผังน้ำเสริมมังกรค่ายกลฮวงจุ้ย และค่ายกลฮวงจุ้ยแห่งนี้ มีเพื่อให้เย่เฉินกำจัดมังกรที่หมดอำนาจ

วันนี้ เขาได้มาอยู่ที่นี่ เริ่มต้นชีวิตไปอีกระดับ

ทำลายสำนักว่านหลง ฐานะหัวหน้าตระกูลเย่

ในตอนนี้ เนินภูเขาจู่ๆก็มีรถบัส 8 คันขับมา

คนของตระกูลเย่มองรถ 8 คันนั้น ทันใดนั้นก็ตื่นเต้นทันที

เสียงของเย่เฟิงก็สั่นเล็กน้อย และพูดว่า: “สำนักว่านหลงมาแล้ว! สำนักว่านหลงจะมาฆ่าแล้ว!”

ตระกูลเย่คนอื่นๆก็มีสีหน้าตกใจเช่นกัน

รถ 8 คัน แสดงว่ามีไม่ต่ำกว่า 200 คน

นี่……ตระกูลเย่จะรับมือได้ที่ไหนกัน?

เย่โจงฉวนในตอนนี้ซ่อนความกังวลใจไว้ไม่อยู่ ถามเย่เฉินว่า: “เฉินเอ๋อ……สำนักว่านหลงมาเยอะขนาดนี้ คุณจัดการได้จริงหรือ?”

เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและพูดว่า: “ถ้าเป็นคนของว่านพั่วจวินจริงๆ ทำไมไม่เห็นโลงศพของพ่อแม่ว่านพั่วจวินล่ะ?”

“นี่มัน……” เย่โจงฉวนกล่าวอย่างเก้ๆกังๆว่า: “ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆนะ!”

เย่เฉินส่ายหัวและพูดว่า: “นี่ไม่ใช่รายละเอียดเล็กๆ นี่มันสำคัญต่อฉันมาก ว่านพั่วจวินขู่จะขุดหลุมฝังศพของพ่อแม่ และเอาขี้เถ้าของพ่อแม่ฉันมาทำลายทิ้ง คำพูดแบบนี้ของเขา ฉันต้องให้เขาได้สัมผัสถึงการขุดหลุมฝังศพของตัวเองคืออะไร!”

เย่เห้าก็ตะลึง พูดว่า: “หัวหน้าตระกูลอิโตะในตอนนี้ ไม่ใช่ยามาโตะนาเดชิโกะที่รู้จักกันในชื่ออิโตะ นานาโกะหรอกเหรอ?!

เย่เฟยพูดอย่างตื่นเต้นเล็กน้อยในทันที: “พี่ชาย อิโตะ นานาโกะคนนั้นเธอคือคนสวยอันดับหนึ่งในเอเชียที่นักเรียนชายในชั้นเรียนยอมรับเชียวนะ!”

เย่เห้ามองบนและพูดว่า: “ไม่ใช่แค่ในห้องเรียนของพวกคุณ รวมถึงคนภายในของฉันหลายคนต่างก็คิดอย่างนั้น โอเคไหม? คุณสามารถหาผู้หญิงในเอเชียที่สวยกว่า อิโตะ นานาโกะได้เหรอ?”

เย่เฟยชี้ไปที่กู้ชิวอี๋ ซูรั่วหลี่รวมถึงซูจือหยู พูดเสียงเบาว่า: “งั้นพี่สาวสามคันนี้ก็สวยระดับท็อปนะ แม้ว่าไม่สามารถเทียบความสวยกับอิโตะ นานาโกะได้ แต่ฉันคิดว่าก็พอๆกันเลย คล้ายๆกันนั่นแหละน่า!”

“เหอะ……” เย่เห้าอดไม่ได้ที่มองดูความสวยอันน่าทึ่งของสามสาวข้างๆได้ ในใจเจ็บปวดได้แค่ไหนก็ต้องรับไว้เท่านั้นเลย

ครั้นแล้ว เขาใช้ศอกกระแทกเย่เฟิงโดยที่ไม่รู้ตัว และพูดเสียงเบาว่า: “พี่เฟิง นี่มันไร้สาระจริงๆเลย! คนอวดดีอย่างเย่เฉินทำไมมีวาสนาเรื่องผู้หญิงได้ดีขนาดนี้?! ตระกูลเย่เกิดเรื่องขึ้น ก็มีแต่สาวสวยมาช่วยกันทั้งนั้น นอกจากนั้นยังตามเขามาอีกด้วยนะ……”

เย่เฟิงในตอนนี้ยังมองดูสาวสามคนที่ไม่สามารถแยกออกได้ ได้ยินดังนี้ ในใจอิจฉาแทบแย่ พูดโดยที่ไม่รู้ตัวว่า: “ฉันก็คิดไม่ออกเหมือนกัน……ยิ่งเปรียบเทียบก็ยิ่งรู้สึกต้อยต่ำ ดูเหมือนว่าสังคมสมัยนี้ มีเงินก็ไม่ดีเสมอไป ต้องเป็นคนที่ขี้โม้ด้วย วาสนาของผู้หญิงถึงจะดียิ่งขึ้น!”

พูดจบ เย่เฟิงเพิ่งคิดได้ ว่าเมื่อวานตัวเองเพิ่งถูกเย่เห้าตบหน้า ทั้งสองคนทะเลาะกันใหญ่โต ครั้นแล้วเขาเห็นหน้าของเย่เห้า ในใจก็โกรธ ด่าอย่างโมโหว่า: “ไอ้โง่! อย่ามาพูดกับฉัน! ออกไป!”