ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3265
ตามมาด้วยตระกูลของ เย่ฉางโคง เย่ฉางหยุน ทุกคนล้วนแต่มีชุดไว้ทุกข์คนละชุดทั้งนั้น และต่างก็ถือชุดไว้ทุกข์ไว้ในอ้อมแขน รอเวลาไม่ได้การแล้ว รีบสวมใส่และยอมแพ้ทันที
และตรงหน้า เย่เฉินไม่ได้พูดตอบคำพูดของว่านพั่วจวิน เพียงแค่มองว่านพั่วจวินตั้งแต่หัวจรดเท้าเท่านั้น ประเมินพละกำลังของคนๆนี้
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอว่านพั่วจวิน
ต้องพูดว่า คนๆนี้กลับว่ามีเจตนาฆ่าทั้งตัวจริงๆ แค่มองก็ดูออกว่าฝึกฝนสนามรบจริงมากว่าหลายปีแล้ว
อีกอย่าง ผลการฝึกฝนของเขาแข็งแกร่งอย่างมาก เส้นลมปราณพิเศษ 8 เส้นล้วนแต่ทะลุถึงกันทั้งหมด
ในขอบเขตศิลปะต่อสู้ ตราบจนถึงวันนี้ว่านพั่วจวินเป็นคนที่มีพละกำลังแข็งแกร่งที่สุดที่เย่เฉินเคยเจอมา
แต่ว่า ในสายตาของเย่เฉิน แม้ว่าจะเป็นนักบู๊แปดดาวอย่างว่านพั่วจวิน ก็ยังคงไร้ความสามารถเช่นเคย
ไม่มีปราณทิพย์ เพียงแค่อาศัยกำลังภายใน ถึงแม้ว่าเส้นลมปราณพิเศษ 8 เส้นจะทะลุถึงกันทั้งหมด อีกอย่างทั้งหมดทะลุถึงกันได้100%แล้วจะยังไง？
ยังคงหนีไม่พ้นขอบเขตของคนธรรมดาทั่วไปเช่นเคย
ตามการบันทึกของ《ตำราเก้าเสวียนเทียน》 ศิลปะต่อสู้ จริงๆแล้วเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเล็กๆของศิลปะการต่อสู้แบบโบราณของหัวเซี่ย
ศิลปะการต่อสู้แบบโบราณของหัวเซี่ย เป็นวิธีการฝึกฝนที่ลึกซึ้งอย่างมากอย่างหนึ่ง ในนั้นรวมไว้หลายระดับ
และว่านพั่วจวินก็ถือว่าเส้นลมปราณพิเศษ 8 เส้นสมบูรณ์100%ทั้งหมดแล้ว ก็เป็นเพียงขอบเขตของระดับต้นสุดของศิลปะการต่อสู้แบบโบราณ แดนสว่าง
ขอเพียงแค่ทะลุทลวงแดนใหญ่ ถึงสามารถเข้าสู่แดนมืดของศิลปะการต่อสู้แบบโบราณได้
เมื่อว่านพั่วจวินพูดคำนี้ออกมา สีหน้าของเหอหงเซิ่งและอิโตะ นานาโกะต่างก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เหอหงเซิ่งคิดไม่ถึงว่า แค่อีกฝ่ายมองแวบเดียวก็มองผลการฝึกตนของตัวเองออกแล้ว！
และอิโตะ นานาโกะก็ยิ่งไม่คาดคิดว่า ว่านพั่วจวินแค่ใช้สายตามองก็มองออกว่าคนที่ตัวเองพามาเป็นนินจา！
อีกอย่าง ยังมองออกว่าในบรรดาพวกเขา มีท่านนินจาที่มีพละกำลังชั้นยอดสองคน
เพราะเหตุนี้สามารถเห็นได้ว่า พละกำลังของว่านพั่วจวิน แข็งแกร่งกว่าพวกเขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
แต่ว่า ว่านพั่วจวินคิดไม่ถึงว่า เย่เฉินในเวลานี้จะเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย พูดอย่างราบเรียบว่า ： “ขอโทษนะ แกเดาผิดแล้ว จัดการขยะที่ไร้ความสามารถอย่างแก ไม่จำเป็นต้องเชิญคนมาช่วยซะด้วยซ้ำ พวกเขาเป็นผู้ชมที่ฉันเชิญมา เพื่อให้รอดูว่าแกจะถูกทารุณอย่างไร！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...