บทที่ 327
เมื่อท่านหงห้าเริ่มเห็นเย่เฉินมีอารมณ์โกรธขึ้นเล็กน้อย เขาจึงรีบสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “ตีมันให้แรง!”
กลุ่มชายฉกรรจ์ก็ได้ยืนล้อมเจิงต้าเฉียน ต่างเตะต่อยจนกระทั่งเขาแทบจะหมดลมหายใจจึงจะหยุดลง
เจิงต้าเฉียนนอนอยู่ที่พื้นร้องอยู่ตลอด สิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นถึงจะตามมา หงห้ากล่าวว่า “ฉันให้เวลานายครึ่งวันในการย้ายออกไปจากจินหลิง ถ้าพรุ่งนี้เช้าฉันยังเห็นแกในจินหลิงอีกล่ะก็ ฉันจะมาเอาชีวิตแกแน่!”
เจิงต้าเฉียนที่กำลังจะตายสำลักอย่างอ่อนแรงแล้วพูดว่า “ท่านห้า ท่านสามารถผ่อนผันให้ผมสักสองวันได้ไหม ให้ผมรักษาอาการบาดเจ็บก่อนค่อยไป...”
“ออกไปรักษาตัวเองข้างนอกไป!”ท่านหงห้าตะโกนอย่างเย็นชา “โทรหาครอบครัวของนายซะ แล้วเรียกรถพยาบาลมาพานายออกไป เพียงแค่ไม่อยู่ที่จินหลิง!ต่อให้นายจะตายที่อื่นก็อย่ามาฝังศพที่นี่เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะขุดหลุมศพของนายออกมา เถ้ากระดูกของนายจะถูกยกขึ้นมา!”
เจิงต้าเฉียนตกใจราวกับจะเป็นบ้า เขาชักอยู่ที่พื้นเป็นครึ่งค่อนวัน
นี่มันโหดเกินไปแล้ว!
รีบฆ่ามันให้สิ้นซาก!
ไม่อนุญาตให้กลับมา แม้แต่ขี้เถ้าก็ไม่ให้เอากลับมา?!
ในตอนนี้เอง เจิงต้าเฉียนนั้นอยากจะตายเสียจริง
แต่มันไม่มีทางอื่น เขารู้ตัวเองดีว่า นี่เป็นการลงโทษตัวเขาเองอยู่
เจินจื๋อข่ายให้ตัวเขามารับผิดชอบที่ช็องเซลิเซียนสปา เพื่อที่จะได้บริการลูกค้าให้ดี เพื่อให้ถูกใจลูกค้าแต่ละราย จึงให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของช็องเซลิเซียนพยายามทุบตีลูกค้าท่านอื่น นี่เป็นการบกพร่องต่อหน้าที่อย่างร้ายแรง
ยิ่งไปกว่านั้นยังไปหาเรื่องแขกคนที่เฉินจื๋อข่ายนับถือเป็นอย่างมากอีก ไม่โดนเอาชีวิตก็ถือว่ากรุณามากแล้ว!
ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่เพียงหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยท่าทีสั่นระริก โทรหาครอบครัวด้วยน้ำตา ให้คนในครอบครัวเรียกรถพยาบาลไปส่งเขารักษาที่ต่างเมืองที
ลูกค้าแต่ละท่านก็จะมีห้องส่วนตัวและทางด้านหลังของห้องก็จะมีสนามหญ้าที่ครอบคลุมไปกว่าหนึ่งร้อยตารางเมตรแถมยังมีบ่อน้ำพุร้อนส่วนตัวอยู่ในสนามหญ้านี้
น้ำในสระน้ำพุร้อนนี้มาจากต้นน้ำของน้ำพุร้อนใต้ดิน ที่ไหลลงต่อเนื่องเป็นเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงซึ่งนั่นทำให้อุณหภูมิของน้ำนั้นพอเหมาะมากๆ
เฉินจื๋อข่ายรู้ว่าเย่เฉินจะมา จึงรีบจัดเตรียมคนของโรงแรม พวกเขาอัปเกรดห้องให้เป็นห้องสวีทชั้นเยี่ยม มีห้องนอนที่ใหญ่โตหรูหราถึงสองห้อง แม้แต่บ่อน้ำพุ ก็มีขนาดใหญ่กว่า ทิวทัศน์ก็สวยกว่าที่อื่นเป็นอย่างมาก
เมื่อเข้ามาในห้อง เซียวชูหรันและต่งรั่งหลินชมวิวอยู่สักครู่ ความสุขจึงเพิ่มพูนขึ้นทันที ต่งรั่งหลินรีบรบเร้าเซียวชูหรัน “ชูหรัน รีบไปเปลี่ยนชุดว่ายน้ำแล้วลงไปแช่น้ำคลายความเมื่อยล้ากันเถอะ!”
“อืม!” เซียวชูหรันเองก็มีความสุข เธอพยักหน้าตอบรับอย่างรวดเร็ว
เดิมทีเย่เฉินอยากจะมีโอกาสเห็นความงามของภรรยาที่จะเปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำ แต่ไม่คิดเลยว่า สองคนนั้นจะเข้าไปห้องเดียวกัน…..
----------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...