ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 328

บทที่ 328

เมื่อเห็นดังนี้เขาก็รู้เลยว่า คงมีแต่สาวสวยสองคนที่จะได้ชื่นชมกันเองเท่านั้น ดังนั้นความหวังของเขาจึงสูญไป

ดังนั้น เย่เฉินจึงเดินเข้าไปอีกห้องและเปลี่ยนเป็นกางเกงขาสั้นที่เขาเตรียมมา

เนื่องจากเย่เฉินนั้นเปลี่ยนกางเกงอย่างรวดเร็ว เมื่อเขาออกมา จึงยังไม่พบหญิงสาวสองคน

เย่เฉินจึงเดินไปที่ลานกว้างแล้วค่อยๆเข้าไปในบ่อน้ำพุร้อนขนาดใหญ่

น้ำอุ่นๆค่อยๆไหลผ่านร่างกายของเขาอย่างช้าๆ เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมายาวๆ

หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าตามมา เซียวชูหรันและต่งรั่งหลินต่างก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ทั้งสองเดินเข้ามาในลานกว้าง

เย่เฉินหันกลับไปมอง ดวงตาก็สว่างขึ้น

ชุดว่ายน้ำที่เซียวซูหรันใส่นั้นค่อนข้างมิดชิด แต่ก็แสดงให้เห็นถึงรูปร่างอันสมบูรณ์แบบของเธอ ขาที่เรียวสวย ผิวที่ขาวสว่าง ทั้งหมดนี้ทำให้ใจของเย่เฉินนั้นรุ่มร้อนและต่งรั่งหลินที่ดูโดดเด่นยิ่งกว่านั้น แม้ว่าหม่าหลันจะห้ามไม่ให้เซียวชูหรันใส่บิกินี่ แต่ต่งรั่งหลินนั้นกลับใส่ชุดบิกินี่สีชมพูแป๋นซะนี่！

บิกินี่นี้ปกปิกแค่ส่วนสำคัญแต่โชว์ส่วนอื่นๆ ซึ่งนั่นทำให้ไม่มีใครสามารถมาเทียบรูปร่างเธอได้

รูปร่างของเธอนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าเซียวชูหรัน ต่างสวยงามไม่แพ้กัน แต่ด้วยการแต่งกายที่โดดเด่นกว่า ทำให้ดูเร่าร้อนมากขึ้น ซึ่งนั่นทำให้เซียวชูหรันนั้นโดนแย่งซีนไป

เมื่อเห็นการจ้องมองที่แปลกประหลาดและดูน่าทึ่งของเย่เฉิน ต่งรั่งหลินยิ้มอย่างมีเสน่ห์ออกมา จากนั้นก็มองดูแววตาของเขาที่เต็มไปด้วยความรัก ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความใจกล้าและความขี้อาย

เย่เฉินมองเห็นสิ่งที่ดูอ่อนโยนนี้ราวกับน้ำ อีกทั้งยังมีแววตาที่ดูร้อนแรง นั่นทำให้หัวใจของเขานั้นเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว

แต่เขาได้แต่เพียงแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้และรีบถอนสายตาอย่างรวดเร็ว เพราะหนึ่งเกรงว่าจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ และในใต้น้ำนั้นได้แสดงให้เห็นถึงรูปร่างที่แท้จริงของเขส อย่างที่สองก็กลัวว่าเซียวชูหรันจะเห็น

อีกทั้งในเวลานี้น้ำพุร้อนก็ได้โอบล้อมรอบกายเธอ ทำให้รู้สึกเหนื่อยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่นานนักเธอก็รู้สึกง่วงนอน

จากนั้นสิบนาทีต่อมา เธอใช้ผ้าขนหนูริมที่อยู่บ่อน้ำพุร้อน มาปูไว้ด้านข้างแล้วค่อยๆหลับไป

ส่วนเย่เฉินในขณะนี้ก็กำลังนอนหลับตาพักผ่อนอยู่ จากนั้นร่างกายก็รับรู้ได้ถึงการเคลื่อนไหวของน้ำที่เข้ามา เขาจึงลืมตาขึ้น เห็นร่างกายที่ขาวและนิ่มนวลของต่งรั่งหลินมาอยู่ข้างกายของเขาแล้ว

เย่เฉินกำลังจะพูดออกมา แต่ต่งรั่งหลินกลับยื่นนิ้วออกมาปิดปากของเขาเอาไว้ พร้อมกับกระซิบว่า “ชูหรันหลับไปแล้ว อย่าปลุกให้เธอตื่นสิ”

เย่เฉินมองไปที่เซียวชูหรัน พอแน่ใจว่าเธอหลับไปแล้วจริงๆก็ถอนหายใจออกมาและพูดด้วยเสียงต่ำว่า “พวกเราไม่ควรสนิทชิดเชื้อกันขนาดนี้ โดยเฉพาะตอนที่อยู่ต่อหน้าเซียวชูหรัน！”

“ชูหรันหลับไปแล้ว！” ต่งรั่งหลินยิ้มและพูดอย่างมีหลงใหลว่า “ฉันก็แค่อยากขอบคุณคุณเท่านั้นเอง เรื่องเมื่อกี้ที่เกิดขึ้น คุณได้ช่วยชีวิตคนไว้อีกแล้ว... ”

----------