เพราะว่า ที่เขาใช้อยู่ในตอนนี้ คือศิลปะต่อสู้ของเขา——ในมวยเสือเทพ เป็นกระบวนท่าที่แข็งแกร่งที่สุด เสือเทพออกโรง
ที่ลู่เห้าเทียนถูกเรียกว่าพญาเสือแพรขาว เป็นเพราะการฝึกมวยเสือเทพ
ในมวยเสือเทพ การโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดก็คือรูปแบบ เสือเทพออกโรงนี้เอง
จุดเด่นที่สุดของมันคือ สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งภายในของบุคคลได้อย่างรวดเร็วอย่างน้อย 50%
แต่ วิธีนี้ไม่สามารถใช้แบบลวกๆได้
เพราะถ้าหากใช้มากเกินขีดจำกัด จะมีผลตีกลับที่แข็งแกร่งต่อผู้ใช้
ร่างกายต้องใช้เวลาหลายวันในการซ่อมแซม ในระหว่างการซ่อมแซม ผู้ใช้ทำได้เพียงแสดงพละกำลังของตัวเองได้เพียงครึ่งเดียว
สิ่งที่สำคัญคือทำให้ผลการฝึกตนของผู้ใช้ลดลง อาจต้องใช้เวลาปีหรือสองปี ถึงจะสามารถฝึกฝนในส่วนนี้กลับมาได้
ดังนั้น กระบวนท่าเสือเทพออกโรง เป็นความสามารถพิเศษรักษาชีวิตของลู่เห้าเทียน เว้นเสียแต่จะเป็นอันตรายถึงชีวิต จะต้องนำพลังที่มีทั้งหมดไปใช้ มิฉะนั้นจะไม่สามารถใช้งานได้ง่าย
ในเวลานี้ ลู่เห้าเทียนใช้กระบวนท่านี้เสียเลย แสดงว่าเขาตัดสินใจจะสู้จนสุดชีวิตกับเย่เฉินแล้ว!
และว่านพั่วจวินก็รู้ดี พละกำลังของกระบวนท่านี้ของลู่เห้าเทียนนั้นแข็งแกร่งมาก แม้ว่าเป็นตัวเองก็ไม่กล้าเผชิญหน้า มิฉะนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะได้รับบาดเจ็บสาหัส
ถ้าลู่เห้าเทียน ไม่สามารถเอาชนะเย่เฉิน ด้วยกระบวนท่านี้ได้ โดยพื้นฐานแล้วสามารถมั่นใจได้ว่า ความแข็งแกร่งของเย่เฉินนั้นสูงกว่าเขานั่นเอง
งั้นวันนี้ตัวเองถือว่าคิดผิดนึกว่าเขาไม่เก่ง ใครจะไปรู้ว่าเขาเก่งมาก
ลู่เห้าเทียนในตอนนี้ก็ไม่สนใจแล้ว
ความอัปยศอดสูของเขาที่เย่เฉินมีให้ มันมากเกินกว่าจิตใจที่เขาสามารถจะรับได้
ดูถูกตัวเองก็พอแล้ว ถึงขั้นต้องตบตัวเองอีก และต่อหน้าสมาชิกคนสำคัญของสำนักว่านหลง ศักดิ์ศรีเช่นนี้ เขาจะต้องพยายามกู้กลับคืนมาให้ได้
เย่เฉินก็รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของเขาในช่วงเวลาสั้นๆ พบว่าภายในร่างกายของเขามีความแข็งแกร่งขึ้นอย่างมากในชั่วพริบตา
คนเหล่านี้ที่อยู่เบื้องหลังเย่เฉิน ต่างก็ไม่เห็นการเคลื่อนไหวเมื่อสักครู่ของเย่เฉิน ไม่รู้ว่าเย่เฉินทำได้อย่างไร
แต่ทั้งหมดนี้ ว่านพั่วจวินรวมถึงทหารสำนักว่านหลงที่อยู่ข้างหลังเขา กลับมองออกชัดเจน
ในตอนนี้ลู่เห้าเทียนปล่อยหมัดของเขาและโฉบไปที่เย่เฉินราวกับเสือ
แต่คิดไม่ถึง สองหมัดที่เดิมทีดังสนั่นของเขานั้น ต่อหน้าเย่เฉิน เขาดูไร้พลังราวกับหมัดของเด็กสามขวบ
เย่เฉินเพียงแค่จับหมัดทั้งสองของเขาอย่างง่ายดาย
วินาทีที่แล้ว ลู่เห้าเทียนยังคงเป็นเสือที่มีพลังเต็มที่
และวินาทีต่อมา ลู่เห้าเทียนเปลี่ยนจากเสือโคร่งที่กินสัตว์อื่น กลายเป็นเสือที่ถูกเจ้าของจับอุ้งเท้าหน้าทั้งสองไว้แน่น เป็นแมวสัตว์เลี้ยงที่เคลื่อนไหวไม่ได้ไปโดยสิ้นเชิง!
ในตอนนี้เย่เฉินเงยหน้าและยิ้มเย็นชา: “ได้ยินว่าแกชื่อ พญาเสือแพรขาว ฉันคิดว่าแกจะเป็นเสือเสียอีก ไม่คิดเลยนะ! ว่าแกยังเทียบไม่ได้แม้แต่ Hello Kitty เลย แกนี่มันขยะดีๆนี่เอง!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...