ท่าทีของลู่เห้าเทียนเฉื่อยชาทันที
สองสามปีนี้เขาฆ่าคนมานับไม่ถ้วน
ด้วยพละกำลังของเขา หลังจากดิ้นรนในต่างประเทศมาหลายปี แทบไม่เคยพบกับคู่ต่อสู้ที่สามารถรับมือเขาได้เลย ดังนั้นทุกครั้งที่ลงมือ ก็สามารถชนะด้วยความได้เปรียบอย่างถล่มทลาย
และทุกครั้งตอนที่ชนะ ฝ่ายแพ้ก็เหมือนเขาในตอนนี้ อ้อนวอนอย่างหนัก แต่เขาไม่เคยไว้ชีวิตใครเลยสักครั้งเดียว
ในวันนี้ ชะตาเปลี่ยน และในที่สุดก็มาถึงคราวเขาพญาเสือแพรขาวที่ต้องขอความเมตตาคนอื่นแล้ว!
แต่เย่เฉิน ไม่คิดที่จะปล่อยเขาไปแน่นอน!
เขามองลู่เห้าเทียน มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ครุ่นคิดและโหดร้าย
รอยยิ้มที่แปลกประหลาดของเย่เฉิน ทำให้หัวใจของลู่เห้าเทียนรู้สึกราวกับตกลงไปในถ้ำน้ำแข็ง
แม้ว่าไม่รู้ว่าเย่เฉินจะทำกับตัวเองอย่างไร แต่เขาตระหนักได้ว่า ตัวเองต้องจบเห่แล้วแน่ๆ!
ในตอนนี้ เย่เฉินจับหมัดของลู่เห้าเทียนด้วยมือขวา ทันใดนั้นก็พลิกข้อมือทันที!
ต่อมา ลู่เห้าเทียนสัมผัสว่าแขนของเขา ถูกส่งไปยังเครื่องบดเนื้ออันทรงพลัง
ต่อมา แขนทั้งสองบิดเข้าหากันราวกับเป็นเกลียว ถูกบิดเข้าหากันอย่างกะทันหัน!
ความเจ็บปวดเริ่มจากข้อมือทั้งสองข้างไปจนถึงแขน!
เขารู้สึกได้แม้กระทั่งข้อมือหักก่อน แล้วก็ค่อยเป็นแขน ข้อศอกรวมไปถึงข้อต่อไหล่……
และความเจ็บปวดแบบนี้ที่ลึกลงไปในไขกระดูกของจิตวิญญาณก็ไม่ถือว่าน่ากลัว ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ ความเจ็บปวดที่รุนแรงนี้ราวกับว่านำมาซึ่งไวรัส ไวรัสเข้าร่างกายของตัวเองอย่างรวดเร็ว ทำให้พลังภายในทั้งหมดของตัวเองหายวับไปเลยทันที
ในตอนนี้ ความหวาดกลัวพรั่งพรูอยู่ในใจลึกๆลู่เห้าเทียนแล้ว!
ในตอนนี้ เย่เฉินพูดอย่างเย็นชา: “แกฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาหลายปี สุดท้ายพึ่งสิ่งนี้ ทำเรื่องชั่วร้ายมามากมาย และวันนี้ ฉันจะทำหน้าที่แทนสวรรค์ ในการทำลายสิ่งที่แกบำเพ็ญตนมาทั้งหมด!”
พูดคำนี้จบ ลู่เห้าเทียนก็รู้สึกว่า พลังภายในของตัวเองได้ผ่านเส้นลมปราณเส้นที่หกแล้ว ทันใดนั้น พลังอันทรงพลังก็พุ่งเข้ามา!
ความรู้สึกเช่นนี้ ราวกับว่าแมกมาในเปลือกโลกกำลังจะระเบิดออกมาจากปล่องภูเขาไฟ พลังนั้นแข็งแกร่งเกินกว่าจะรับไหว!
ในชั่วพริบตา เขารู้สึกว่าเส้นลมปราณเส้นที่หกของตัวเอง แตกสลายไปหมดแล้ว!
กว่าจะเป็นนักบู๊หกดาวต้องใช้เวลาหลายปีในการทำงานหนัก แต่ในพริบตามันก็หายไป!
“เส้นลมปราณของฉัน……เส้นลมปราณของฉัน……ไม่มีแล้ว! หายไปหมดแล้ว!”
ลู่ห้าวเทียนพึมพำกับตัวเอง และน้ำตาพรั่งพรูไหลออกมาทันที
จิตใจที่ยืนหยัดทั้งหมดของเขาพังทลายลงอย่างสมบูรณ์ในขณะนี้!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...