ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3276
คำพูดของเย่เฉิน ทำให้สีหน้าท่าทางของว่านพั่วจวินตกตะลึงทันที!
หลังจากนั้น เขากัดฟันแข็งพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ไอ้แซ่เย่! ความกล้านี้แกเอามาจากไหน! กล้าดูหมิ่นวิญญาณพ่อแม่ของฉันในสวรรค์!”
เย่เฉินยิ้มและพูดอย่างเย็นชา: “คิดไม่ถึงว่าประมุขของสำนักว่านหลง ก็เป็นแค่คนสองมาตรฐานเท่านั้นเอง!”
พูดจบ เย่เฉินก็พูดอีก: “แกเอาแต่ตะโกน จะทำลายเถ้ากระดูกของพ่อแม่ฉัน แกดูหมิ่นวิญญาณพ่อแม่ฉันได้ ฉันก็ต้องหนามยอกต้องเอาหนามบ่งไม่ดีกว่าเหรอ? มีสิทธิ์อะไร? หรือว่าหมัดของแกแกร่งกว่าฉัน? หรือว่าแกมีดีกว่าฉัน?”
ว่านพั่วจวินรู้สึกผิดอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง
เขารู้ เรื่องทำลายเถ้ากระดูกนี้ ตัวเองพูดขึ้นมาก่อน
แต่ในตอนนั้น เขาคิดไม่ถึงจริงๆว่า ตระกูลเย่จะมีสุดยอดฝีมือระดับสูงอยู่
เขาคิดว่า ตัวเองบดขยี้ตระกูลเย่ได้โดยสมบูรณ์
สถานการณ์เช่นตอนนี้ นี่พูดได้แค่ว่าเป็นการทำร้ายตัวเองชัดๆ
เย่เฉินเห็นว่าเขาไม่รู้จะตอบอะไรอยู่พักหนึ่ง ยิ้มเย็นชา จากนั้นก็เตะลู่เห้าเทียนให้คุกเข่าอยู่บนพื้น พูดเบาๆว่า: “มา แกมาออกความเห็นหน่อย ถ้าฉันทำลายเถ้ากระดูกของพ่อแม่ประมุขของพวกแก เป็นเพราะเขาหาเรื่องใส่ตัวใช่หรือไม่?”
ลู่เห้าเทียนไม่กล้าที่จะไม่เชื่อฟังเย่เฉินแม้แต่น้อย ในขณะเดียวกันก็รู้สึกว่า จุดจบของตัวเองในวันนี้ ก็เป็นเพราะว่านพั่วจวิน ครั้นแล้วเขาพูดออกมาโดยไม่ลังเล “เป็นเพราะเขาหาเรื่องใส่ตัว! ถ้าไม่เป็นเพราะเขาต้องการยั่วยุเรื่องเหล่านี้ ฉันก็ไม่ต้องมีจุดจบแบบนี้หรอก……”
เย่เฉินมองว่านพั่วจวิน ถามเขาว่า: “ได้ยินหรือยัง? แม้แต่ลูกน้องแกก็พูดว่าแกหาเรื่องใส่ตัวเลย!”
พวกเขาหลายคนต่างก็เคยได้รับบุญคุณความช่วยเหลือจากว่านพั่วจวิน แม้แต่ลูกศิษย์ของว่านพั่วจวิน เห็นเย่เฉินทำให้ว่านพั่วจวินอัปยศอย่างตอนนี้ ก็รับไม่ได้เป็นธรรมดา
ใบหน้าของเย่เฉินไม่แยแสในเวลานี้และนิ้วเท้าของเขาเตะเบา ๆ บนพื้นตามใจ และก้อนหินถูกห่อหุ้มด้วยจิตวิญญาณอันทรงพลังและบินออกไปด้วยความเร็วที่รวดเร็วมาก!
ต่อมา หินนั้นกระทบกับหน้าผากของพญาราชสีห์ทองคำ เจาะเป็นรูเลือดพุ่งทะลุ!
เพียงเวลาชั่วครู่ พญาราชสีห์ทองคำหนึ่งในราชันสงครามของสำนักว่านหลง ก็ตายทันที!
ใครจะไปคิด ว่าเย่เฉินจู่ ๆ จะโจมตีเขาทันใด และตายลงในทันที
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...