ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3279

ครั้นแล้ว เขามองไปที่เย่เฉิน และถามว่า: “คนนี้คือใครกัน?”

เย่เฉินยิ้มเย็นชา: “ทำไม? ลูกน้องคนที่เก่งที่สุดของตัวเอง คลุมหน้าหน่อยแกก็จำไม่ได้แล้วหรือ?”

ว่านพั่วจวินยิ่งสับสน

แม้ว่าเย่เฉินใบ้ว่าเป็นลูกน้องคนที่เก่งที่สุดของเขา แต่เขากลับคิดไม่ถึงว่าจะเป็นร่างของเฉินจงเหล่ย

เพราะว่า ในความเข้าใจของทหารสำนักว่านหลงทุกคน เฉินจงเหล่ยอยู่ที่ตะวันออกกลาง ไม่สามารถมาหัวเซี่ยได้

เย่เฉินเห็นเขามีหน้าตาที่ดูประหลาดใจ ก็ยิ้มเย็นชาและฉีกถุงผ้าสีดำออกจากบนหัวของเฉินจงเหล่ย

เมื่อว่านพั่วจวินและทหารคนอื่นๆ ในสำนักว่านหลง เห็นหน้า เฉินจงเหล่ย ทุกคนตกตะลึงอย่างมากในทันที

ไม่ว่าใครก็ไม่เชื่อว่า เฉินจงเหล่ยที่หายตัวไปหลายวัน ที่จริงแล้วอยู่ในเงื้อมมือของเย่เฉินนี่เอง

ว่านพั่วจวินถามโดยไม่รู้ตัวว่า: “จงเหล่ย……คุณ……คุณอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!”

ในตอนนี้เฉินจงเหล่ยยืนอยู่ตรงนั้นด้วยท่าทางที่นิ่งเงียบ เหมือนคนโง่ สายตาก็หลุดโฟกัส ดูราวกับว่าหูไม่ได้ยินเสียงของว่านพั่วจวิน

ว่านพั่วจวินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับ เฉินจงเหล่ย แต่เมื่อเห็นว่าเขาเฉื่อยชา เขาจึงตระหนักว่าสิ่งต่างๆ นั้นอาจจะเหนือความคิดของเขา ดังนั้นเขาจึงถามอีกครั้งว่า: “จงเหล่ย! หรือว่าคุณไม่รู้จักฉัน?!”

เฉินจงเหล่ยยังคงไม่ตอบสนอง

ในตอนนี้เย่เฉินยิ้มเบาๆและพูดว่า: “ลืมบอกแกไป จิตสำนึกของเฉินจงเหล่ย ถูกปิดผนึกไว้ภายในร่างกายของเขาโดยฉัน เขาในตอนนี้ ไม่ใช่คนที่แกคุ้นเคยอีกต่อไป ตอนนี้เขาเป็นเพียงแค่ หุ่นเชิดของฉันเท่านั้นแหละ”

ว่านพั่วจวินและทหารสำนักว่านหลงคนอื่นๆต่างตกตะลึง

แม้ว่าจิตสำนึกของเฉินจงเหล่ยถูกปิดห้ามไว้ แต่จิตใต้สำนึกของเขา ยังสามารถรับถึงความรู้สึกทั้งหมดของร่างกายได้

ในตอนนี้เขารู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นรอบตัว ว่านพั่วจวินพาพวกพี่น้องขึ้นมาฆ่าที่ภูเขาเย่หลิงซาน เรื่องนี้เขาก็รู้ดี

แม้กระทั่งเมื่อสักครู่ เขาคุกเข่าต่อหน้าพ่อแม่ของเย่เฉินและไม่ได้เห็นฉากในตอนนี้ด้วยตาตัวเองก็ตาม แต่เขาก็เดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นผ่านเสียงได้

แต่ทว่า การรับข้อมูลภายนอกของเขาเป็นแบบทางเดียว นอกจากรับข้อมูลภายนอกจากประสาทสัมผัสของร่างกายแล้ว เขาไม่สามารถควบคุมร่างกายให้ตอบสนองได้ แม้แต่จะกะพริบตาก็ตาม

ขณะที่เย่เฉินตบไหล่ของเขา สติสัมปชัญญะของเขาก็ผสานเข้ากับร่างกายในที่สุด ความรู้สึกที่หายไปนานนี้ เหมือนพืชผักที่หลับใหลมานานหลายปี ในที่สุดก็ตื่นขึ้น ทันใดนั้นเขาก็ร้องไห้ออกมา

ทันใดนั้น เขาก็มองไปที่ว่านพั่วจวิน อารมณ์ของเขาพังลงทันที เขาร้องไห้และอ้อนวอน: “ประมุข……ขอร้องท่านคิดวิธีช่วยฉันด้วยหรือว่า……หรือว่าฆ่าฉันตอนนี้เลย……ความรู้สึกที่จิตสำนึกโดนกักขังอยู่ในร่างกาย น่ากลัวและสิ้นหวังยิ่งกว่าขุมนรกขุมที่สิบแปดเสียอีก!!”

“ที่จริง……ตายเสีย! ยังจะดีกว่า! มีชีวิตอยู่ซะอีก!!!”