ยอดฝีมือคนที่สองคนของสำนักว่านหลง พญาหมาป่าเนตรเขียวเฉินจงเหล่ย ร้องไห้อย่างสิ้นหวังและน่าอนาถอย่างยิ่ง ราวกับว่ามีหมัดหนักเข้าใส่หัวใจของทุกคนในสำนักว่านหลง!
แม้ว่าพวกเขาไม่รู้ ถึงความรู้สึกที่จิตสำนึกถูกขังอยู่ในร่างกายเป็นเช่นไร
แต่ว่าเห็นเฉินจงเหล่ยเป็นแบบนี้ ทำให้ในใจลึกๆของพวกเขา กลัวความรู้สึกที่นิรนามแบบนี้อย่างมาก
ใครก็ไม่กล้าจินตนาการ ถ้าหากเกิดเรื่องแบบนี้กับตัวเอง ตัวเองจะรู้สึกไร้เรี่ยวแรงแค่ไหน ความรู้สึกที่ตายไปยังดีกว่ามีชีวิตอยู่
นั่นก็เป็นการ ตกที่นั่งลำบาก ไม่มีคนช่วยจริงๆ……
และในตอนนี้ ในใจลึกๆของพวกเขา เต็มไปด้วยความน่ากลัวเย่เฉิน
เดิมคิดว่า ราชันสงคราม สามคนถูกเย่เฉินโค่นทำลาย และอีกคนหนึ่งถูกโค่นในตะวันออกกลาง
แต่ใครจะคิด ว่าเดิมที 4 คนนี้ ทั้งหมดถูกทำลายด้วยน้ำมือของเย่เฉิน!!
ว่านพั่วจวินตื่นตระหนก เขาถามเย่เฉินโดยไม่รู้ตัวว่า: “เรื่องซีเรีย……เป็นฝีมือแกเรอะ?!”
เย่เฉินพยักหน้า พูดอย่างไม่สะทกสะท้าน: “ถูกต้อง ฝีมือฉันเอง! เหตุผลที่จอมพลคามมิตสามารถทำลายล้างทหารหลายพันนายในสำนักว่านหลงของแก นั่นก็อาศัยคำแนะนำของฉัน เหตุผลที่กองทัพรัฐบาลสามารถจับทหารได้กว่า 10,000 นายของสำนักว่านหลง ก็อาศัยความช่วยเหลือจากฉัน!”
ในตอนนี้ ภูมิคุ้มกันในจิตใจของว่านพั่วจวินพังทลายลงอย่างสมบูรณ์
ในที่สุดเขาก็เข้าใจ ตัวเองเตรียมตัวล้างแค้นกว่า 20 ปี แต่มันเป็นเรื่องที่ต้องประสบความพ่ายแพ้อย่างแน่นอน
เย่เฉินแข็งแกร่งมาก ซึ่งเหนือเกินกว่าขอบเขตที่เขารู้มาก!
ไม่ต้องพูดว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเย่เฉิน ทั้งสำนักว่านหลงรวมกัน ก็ไม่อาจเป็นคู่ต่อสู้ของเย่เฉินได้
ว่านพั่วจวินหันไปมองเฉินจงเหล่ยอีกครั้ง น้ำตาไหลบนใบหน้า เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ในใจรู้สึกเสียใจอย่างยิ่ง
ว่านพั่วจวินถามอย่างระมัดระวัง: “เรื่องอะไร?”
เย่เฉินพูดเบาๆ: “ฉันได้ยินมาว่า พ่อของแกเป็นสมาชิกหลักของ 'พันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่' ของเย่นจิงในตอนนั้น อยู่ข้างตระกูลซูอย่างสุดใจ พวกเขาตั้งเป้ามาที่พ่อของฉัน แต่พ่อของฉันไม่เคยทำอะไรพ่อแกก่อน ตรงนี้ แกยอมรับไหม?”
ว่านพั่วจวินพูดเสียงสูง “ตลาดซื้อขายสินค้าล่วงหน้าในปีนั้น พ่อแกล่อลวงพ่อฉันก่อน! ทำให้พ่อของฉันสูญเสียทรัพย์สมบัติของเขาไปทั้งหมด! เป็นเพราะสิ่งนี้ เขาจะเลือกฆ่าตัวตายด้วยการกระโดดตึก! และเป็นเพราะการฆ่าตัวตายของเขา แม่ฆ่าตัวตายด้วยการกินยา! ทั้งหมดนี้เป็นเพราะพ่อของแก!”
การแสดงออกของเย่เฉิน เริ่มเย็นชาและเขาก็พูดว่า: “แกแม่งพูดจาไร้เหตุผลเอาซะเลย!”
“ในธุรกิจ ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปในเวลาอันสั้น! พ่อแกไร้ความสามารถ ความสามารถไม่ได้แถมยังไม่รู้จักประมาณตน!”
“เขาเข้าสู่ตลาดซื้อขายล่วงหน้าอย่างชอบธรรม คิดอยากที่จะแข่งขันกับพ่อของฉัน ผลสุดท้ายก็แพ้พ่อฉันอย่างสมเหตุสมผลไม่มีการโกง มันขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งล้วนๆ สูญเสียทรัพย์สินทั้งหมด นี่ต้องโทษใครกันแน่วะ?”
“เพราะความสามารถเขาไม่มี อยู่ในระดับที่จำกัด มันเกี่ยวอะไรกับพ่อฉันเหรอ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...