ในเวลานี้ ซูโสว่เต้าถอนหายใจยาวหนึ่งที พูดกับว่านพั่วจวินอย่างจริงจังมากว่า “พั่วจวิน….เมื่อกี้เย่เฉินพูดถูก….การตายของพ่อแม่นาย ไม่มีความเกี่ยวข้องกับพ่อแม่ของเขาจริงๆ….”
ว่านพั่วจวินถามด้วยน้ำตานองหน้าว่า “ลุงซูครับ ในตอนนั้นพ่อผมไปมีปัญหากับเย่ฉางอิงก็เพื่อปกป้องคุณ ในวันนี้โลงศพของเขาและแม่ของผมก็อยู่ที่นี่ คุณพูดอย่างนี้ ไม่กลัวว่าพวกเขาจะรู้สึกแย่หรอครับ?”
ซูโสว่เต้าพูดอย่างจนใจ “ถึงแม้วันนี้ฉันจะตายไป แล้วไปเจอกับพ่อแม่นายในที่แห่งนั้น ฉันก็ยังจะพูดอย่างนี้”
พูดมาถึงนี่ ซูโสว่เต้านิ่งไปสักพัก แล้วพูดต่อไปว่า “พันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่ในตอนนั้น เดิมทีก็เป็นการมีอยู่ที่ไม่ถูกต้องอยู่แล้ว เย่ฉางอิงนั้นเป็นคนดีมาเสมอ อีกอย่างคนๆนี้ไม่เพียงแต่เป็นคนดีเท่านั้น ความสามารถยังเก่งมากด้วย จึงทำให้ตระกูลมากมายของพวกเราอยู่ภายใต้เงาของเขามานาน…”
“ดังนั้น พวกเราที่เทียบเขาไม่ได้ ถึงได้ก่อตั้งพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่ เพื่อควบคุมเขา เพราะงั้นพูดจากจุดนี้แล้ว พวกเราจึงมีความผิดอยู่ก่อน….”
“อีกอย่าง ตอนนั้นพ่อของนายเอาใจใส่ต่อพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่เป็นอย่างมากเพื่อเอาใจฉัน มักอยากจะหาโอกาสทำร้ายเย่ฉางอิงเพื่อใช้มาเป็นการพิสูจน์ความสามารถของตัวเอง….”
“บังเอิญ ในปีนั้นๆการค้าต่างประเทศ รวมทั้งตลาดซื้อขายสินค้าล่วงหน้าต่างประเทศนั้นรุ่งมาก อาหาร น้ำมันรวมทั้งโลหะมีค่าต่างๆล้วนมีความโกลาหลอย่างมาก มีคนมากมายรวยเพียงข้ามคืน และก็มีคนมากมายล้มละลายเช่นกัน พ่อของนายคิดไปเองว่าตัวเองรู้สถานการณ์ระหว่างประเทศ เพราะงั้นเขาจึงลงทุนสู่ตลาดซื้อขายสินค้าล่วงหน้า เตรียมการโจมตีเย่ฉางอิง แต่ผลปรากฏว่าไม่ใช่คู่แข่งของเย่ฉางอิง….”
“ในตอนที่พ่อของนายขาดทุนถึงแปดสิบเปอร์เซ็นต์ เย่ฉางอิงยังเคยโทรหาเขา แนะนำให้เขาหยุด แต่พ่อของนายในตอนนั้นกลับคิดว่าเย่ฉางอิงจงใจบีบบังคับให้เขายอมเสียทุนและหยุดลง เพราะงั้นเพื่อที่จะเอาชนะ เขาถึงขั้นกู้ยืมดอกเบี้ยสูงจากข้างนอกรวบรวมเงินทุนมากมาย เพื่ออยากจะสู้กับเย่ฉางอิงให้รู้เป็นรู้ตาย….”
เขาล้มคุกเข่าลงกับพื้น ร้องไห้ออกมา “ยี่สิบปีมานี้…ทุกๆวันผมล้วนพยายามอย่างหนัก สิ่งที่เป็นแรงผลักดันของผม ก็คือการได้กลับมาแก้แค้นให้กับพ่อแม่ของผม….”
“แต่ใครจะคิด ว่าพ่อของผมในตอนนั้นถูกเย่ฉางอิงล้ม แล้วผมในวันนี้ก็ยังถูกลูกชายของเย่ฉางอิงล้มอีก….”
“ที่ยิ่งน่าขันกว่าก็คือ ตามที่ลุงซูพูดเมื่อกี้ เย่ฉางอิงไม่เพียงแต่ไม่ใช่ศัตรูที่ฆ่าพ่อของผม แล้วยังเคยลองแนะนำให้พ่อของผมสำนึกคิด แต่เป็นพ่อผมที่ไม่ประมาณตน ทุ่มเสี่ยงทั้งหมด สุดท้ายก็สูญเสียทุกอย่าง แล้วยังถึงขั้นลากแม่ของผมเข้าไปเกี่ยวทางอ้อมจนถึงตายอีกด้วย…..”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...