ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3283
พูดถึงนี่ ว่านพั่วจวินสองมือยึดอยู่กับพื้น น้ำตาน้ำมูกไหลริน พูดอย่างสิ้นหวังว่า “ผมไม่เข้าใจ！ผมไม่เข้าใจจริงๆ！ยี่สิบปีมานี้ผมพยายามต่อสู้อยู่ต่างประเทศ….มันเพื่ออะไรกันแน่….”
“ยี่สิบปีมานี้ผมไม่กล้ากลับประเทศ ไม่กล้ามาสักการะที่สุสานของพ่อแม่ผม ทุกๆวันไหว้บรรพบุรุษหรือวันครบรอบการเสียชีวิตของพวกเขา ผมทำได้เพียงแค่เผากระดาษเงินอยู่ที่ต่างประเทศ ร้องไห้อย่างหนักเพื่อเป็นการสักการะ….”
“ที่ผมไม่กล้ากลับมาประเทศนานขนาดนี้ ก็เพื่ออยากจะรอให้ตัวเองมีกำลังที่จะเอาชนะ เพื่อมาแก้แค้นให้กับพวกเขา….”
“แต่ตอนนี้ ทุกอย่างกลับกลายเป็นอย่างนี้….”
ว่านพั่วจวินพูดถึงนี่ ก็เงยหน้าขึ้น ใช้สายตาที่แดงก่ำรวมทั้งแววตาที่หมดหวังมองซูโสว่เต้า ร้องไห้อย่างสติแตก “ผมไม่เข้าใจ…ผมไม่เข้าใจจริงๆครับลุงซู….ความรู้สึกนี้ เหมือนกับว่ายี่สิบปีนี้ของผมนั้นมันไร้ประโยชน์….”
ซูโสว่เต้าในใจเศร้าโศก และก็อดร้องไห้น้ำตานองหน้าไม่ได้
เขาสามารถเข้าใจได้ถึงความเจ็บปวดซ้ำซ้อนของว่านพั่วจวินได้
ความแค้นในตอนนั้น ความพ่ายแพ้ในวันนี้ รวมทั้งความเข้าใจผิด ล้วนกำลังทรมานว่านพั่วจวินอย่างบ้าคลั่ง ทำให้เขารู้สึกตายทั้งเป็น
ฉะนั้น ซูโสว่เต้าจึงเอ่ยปากปลอบใจ “พั่วจวิน…เปิดใจหน่อย การตายของพ่อแม่นาย เป็นสิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้ว ส่วนความพยายามยี่สิบปีมานี้ของนายก็ไม่ได้เสียเปล่า ชื่อเสียงของสำนักว่านหลงฉันเองก็เคยได้ยิน นายทำได้ดีมากแล้ว เพียงแค่นายสามารถลบล้างความเข้าใจผิดกับคุณเย่และตระกูลเย่ออกได้ แล้วได้รับการให้อภัยจากคุณเย่ อนาคตของนาย ก็ไม่สามารถจำกัดได้!”
ว่านพั่วจวินตกใจสะดุ้งตัวสั่น หันหลังไปมองโลงศพของพ่อแม่ตัวเอง จากนั้นก็มองเย่เฉิน ในใจนั้นมืดมนไปหมด
จากนั้นสักพัก จู่ๆเขาก็สองมือกำหมัดแน่น เรียกกำลังทั้งหมดในร่างกายออกมา
ในตอนที่คนอื่นๆคิดว่า เขาจะพุ่งไปต่อสู้กับเย่เฉิน แต่ว่านพั่วจวินกลับออกแรงตัดเส้นลมปราณทั้งแปดของตัวเองทิ้ง！
ตามมาด้วย ว่านพั่วจวินสำลักพ่นเลือดออกมา มองดูเย่เฉิน พูดอย่างอ่อนแรงว่า “คุณเย่ ผมได้ทำการตัดเส้นลมปราณทั้งหมดเองแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไป เป็นได้แค่เพียงคนพิการที่ทำอะไรไม่ได้แล้ว ได้โปรดขอให้คุณเมตตา ปล่อยพ่อแม่ของผมไปเถอะครับ！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...