ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3284

วินาทีนี้ สีหน้าของทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ตกใจอย่างมาก

ไม่มีใครคาดคิด ว่านพั่วจวินที่เป็นนักบู๊แปดดาว ถึงขั้นยังไม่ได้ต่อสู้กับเย่เฉิน ก็ตัดเส้นลมปราณทิ้งด้วยตัวเองและยอมแพ้ไป！

แม้แต่ตัวเย่เฉินเอง ก็มีความประหลาดใจเล็กน้อย

เดิมทีคิดว่าว่านพั่วจวินจะพยายามจนที่สุด แต่ไม่คิดเลยว่า เขาจะตัดเส้นลมปราณทิ้งไปเองซะเลย

เวลานี้ ว่านพั่วจวินใช้หัวก้มกระแทกลงพื้นอย่างแรง พูดเสียงดังว่า “ความผิดทั้งหมดล้วนเป็นว่านพั่วจวินผมคนเดียวเท่านั้น ได้โปรดขอให้คุณเย่สั่งให้คนนำศพพ่อแม่ของผมฝังดินอีกครั้ง และก็ขอร้องให้คุณเย่ปล่อยลูกน้องที่สู้รบมานานหลายปีกับผมไป ส่วนตัวผมเอง เพียงแค่คำพูดเดียวของคุณ ผมยินยอมที่จะก้มหัวกระแทกตายตรงหน้าคุณ！”

สำหรับว่านพั่วจวิน เขารู้แต่แรกแล้ว ว่าตัวเองไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเย่เฉินได้ ลูกน้องพวกนี้ของตัวเอง ก็ไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเย่เฉินได้เช่นกัน

ลูกน้องด้านหลังของเย่เฉินพวกนั้นยังไม่ทันได้ลงมือ ทางฝั่งของตัวเองนี้ก็สูญเสียราชันสงครามไปสามคนแล้ว อย่าว่าแต่ลูกน้องของตัวเองหวาดกลัวเย่เฉินจนเสียกำลัง แม้พวกเขาจะยังกล้าต่อสู้กับเย่เฉิน ก็ไม่มีทางที่จะชนะได้

ความเป็นไปได้มากที่สุด ก็คือตายราบจนหมดสิ้น

ถึงตอนนั้น ตัวเองและลูกน้องก็ไม่สามารถหนีรอดได้ แล้วโลงศพของพ่อแม่ตัวเอง ก็จะตกไปอยู่ในกำมือของเย่เฉิน

ดังนั้น ว่านพั่วจวินจึงตัดสินใจตัดเส้นลมปราณด้วยตัวเองและก้มหัวร้องขอชีวิตจากเย่เฉิน เพียงแค่รักษาโลงศพของพ่อแม่ไว้ได้ ขณะเดียวกันก็ไว้ชีวิตพลทหารคนอื่นๆของสำนักว่านหลงไว้

ส่วนชีวิตของตัวเอง เขาได้ละเลยทิ้งไปแล้ว

เพียงแค่สามารถทำให้เย่เฉินพอใจ สามารถทำให้เย่เฉินปล่อยพ่อแม่รวมทั้งลูกน้องของตัวเองไปได้ ถึงตัวเองจะตายอยู่ที่นี่ ก็จะไม่มีการร้องทุกข์ใดๆเด็ดขาด

ในวินาทีนี้ซูเฉิงเฟิงแทบจะสลบไป

ว่านพั่วจวินกระแทกหัวลงไปอีกครั้ง ในตอนที่เงยหน้าขึ้น เลือดได้นองเต็มหน้าไปหมดแล้ว ปากก็ยังขอร้องอ้อนวอนไม่หยุด “คุณเย่ครับ！ได้โปรดขอให้คุณเมตตา！ปล่อยพ่อแม่ของผมไปเถอะครับ！！！”

สีหน้าของเย่เฉินก็ยังเหมือนเดิม ดูเหมือนไม่วางว่านพั่วจวินที่ก้มหัวกระแทกพื้นจนเต็มไปด้วยเลือดไว้ในสายตาเลยสักนิด

ยังไงซะ คำพูดที่ว่านพั่วจวินพูดก่อนหน้านี้ คือการจะนำกระดูกของพ่อแม่เขาไปเผาทิ้ง เพราะงั้นถึงแม้เขาจะกระแทกจนตายที่นี่ เย่เฉินก็จะไม่มีความเห็นใจสักนิด

ว่านพั่วจวินเห็นอย่างนี้ ก็กระแทกหัวลงไปอีก การกระแทกครั้งนี้ทำเอาเลือดพุ่งออกมาจากหน้าผากเต็มไปหมด ปากพูดอย่างอ่อนแรงอย่างมากว่า “คุณเย่ครับ….ได้โปรด…ได้โปรดขอให้คุณเมต….เมตตา….ปล่อย…ปล่อยพ่อแม่…ปล่อยพ่อแม่ของผมไปเถอะครับ….”

สีหน้าของเย่เฉินก็ยังเย็นชาเหมือนเดิม เอ่ยปากถามว่า “ว่านพั่วจวิน นายก็ยังไม่เข้าใจสถานการณ์เหมือนเดิม นายมีสิทธิ์อะไรให้ฉันเมตตา? แล้วตัวฉัน จะเมตตานายเพื่ออะไร?!”

ว่านพั่วจวินเห็นว่าเย่เฉินไม่หวั่นไหวใดๆ ในใจมืดมน แล้วก็หันไปมองโลงศพของพ่อแม่และร้องไห้ออกมา “พ่อครับ…แม่ครับ…ลูกมันอกตัญญู….ลูกขอโทษท่านทั้งสองด้วย ที่ทำให้พวกคุณทั้งสองที่ตายไปนานหลายปีขนาดนี้ยังต้องมาถูกลูกลากมาลำบาก….ขอโทษครับ…ขอโทษจริงๆ….”