ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3286

พลทหารพวกนี้ของสำนักว่านหลง ถึงแม้ต่างก็หวาดกลัวกำลังของเย่เฉิน แต่ในวินาทีนี้ ก็ทนดูท่าทางน่าเวทนาของว่านพั่วจวินไม่ได้

ยังไงซะ พวกเขาต่างก็ล้วนได้รับความเมตตาจากว่านพั่วจวินกันมาก่อน ไม่สามารถทนมองดูอย่างสบายใจได้

ยิ่งไปกว่านั้น หากว่าเย่เฉินยังเงียบอยู่ ไม่เพียงแต่ว่านพั่วจวินจะไม่สามารถรอดพ้นจากความตายแล้ว ลูกน้องอย่างพวกเขาเองก็คงรอดไปได้ยาก

ดังนั้น พวกเขาทุกคนต่างก็คุกเข่าลงพื้น หวงัว่าจะช่วยว่านพั่วจวินออกแรงได้สักหน่อย แล้วมาขอร้องให้เย่เฉินอภัยให้ด้วยกัน

เมื่อเห็นว่ามียอดฝีมือของสำนักว่านหลงมากมายขนาดนี้คุกเข่าลงอ้อนวอนขอร้องตรงหน้าเย่เฉิน เบื้องลึกหัวใจของเย่โจงฉวนนั้นตื่นเต้นอย่างมาก

จากภาพนี้ เขามองเห็นความหวังที่ตระกูลเย่จะลุกขึ้นได้อีกครั้ง อีกอย่าง การลุกขึ้นเช่นนี้ ไม่ได้หมายถึงว่าตระกูลเย่จะเป็นที่หนึ่งของประเทศ แต่สามารถนำพาตระกูลเย่ เป็นถึงที่หนึ่งของโลก

และตรงกันข้ามของเขา ซูเฉิงเฟิงที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ เบื้องลึกหัวใจนั้นกังวลอย่างมากที่สุด

คนของสำนักว่านหลงล้วนคุกเข่าลงแล้ว ตอนนี้ ทางค่ายฝั่งนี้ มีเพียงเขาคนเดียวที่ยังยืนอยู่

เขาไม่รู้ว่าตัวเองจะยังยืนอยู่อย่างนี้ต่อไป หรือว่ารีบคุกเข่าลงตามคนของสำนักว่านหลง

ยืนอยู่คงเดียว ไม่เหมาะสมแน่นอน

แต่ว่า ให้ตัวเองคุกเข่าให้กับเย่เฉิน นี่….นี่ดูเหมือนจะยิ่งไม่เหมาะสม

ยังไงซะ ตัวเองก็เป็นถึงผู้นำตระกูลของตระกูลซู เดิมทีที่ใส่ชุดไว้ทุกข์ให้กับพ่อแม่ของว่านพั่วจวินก็อับอายมากพอแล้ว แล้วตอนนี้ถ้ายังคุกเข่าให้กับเย่เฉินอีก นั่นก็จะยิ่งอับอายขึ้นไปอีกไม่ใช่หรือไง?

ว่านพั่วจวินสะอื้นอย่างเจ็บปวดมาก “ละอายใจครับ…ตอนนี้ผมละอายใจมาก ไม่เพียงแต่ละอายใจต่อพี่น้องสำนักว่านหลง ละอายใจต่อพ่อแม่ของผม ก็ยังละอายใจต่อคุณเย่ และพ่อแม่ของคุณเย้ด้วย….”

พูดแล้ว เขาเงยหน้ามองซูโสว่เต้ารวมทั้งตู้ไห่ชิง สะอื้นพูดว่า “ลุงซู น้าตู้ครับ ให้ท่านทั้งสองอ้อนวอนขอร้องแทนผม ในใจของพั่วจวินเองก็รู้สึกละอายใจเป็นอย่างมากครับ….”

ซูโสว่เต้าถอนหายใจยาว ไม่ได้พูดอะไร

เขาในเวลานี้ ก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรเพื่อตอบกลับว่านพั่วจวิน

ว่านพั่วจวินหันกลับมามองไปทางเย่เฉิน พูดอย่างจริงจังว่า “คุณเย่ครับ หากว่าคุณไม่เห็นค่าผมว่านพั่วจวิน และก็ไม่ต้องการคนพิการอย่างผมว่านพั่วจวินคนนี้มาเป็นขี้ข้า งั้นว่านพั่วจวินสามารถใช้ความตายมาเป็นการขอโทษ หากว่าวันนี้ผมตายลงที่นี่ สามารถทำให้คุณพอใจได้ สามารถทำให้คุณหายโกรธได้ งั้นผมก็ยินดีตายเดี๋ยวนี้ ไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว！และผมก็ยินดีที่จะตายไปแล้วถูกทิ้งศพไว้ในป่า ให้สัตว์ทั้งหลายมาแทะกิน ขอเพียงคุณเย่ให้ความเมตตา ให้พ่อแม่ผมกลับสู่หลุมศพให้สบายใจครับ！”