ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3288

แม้ว่าเส้นลมปราณของว่านพั่วจวินจะเสียหายไปหมดแล้ว แต่ใช้มีดฆ่าตัวตายก็ยังถือว่าง่ายสำหรับเขา

การทิ่มแทงครั้งนี้ของเขา ใช้แรงทั้งหมด โหดร้ายอย่างมาก เพราะว่าเขาคิดเพียงแค่ว่า ใช้เพียงการแทงครั้งนี้ จบชีวิตของตัวเองให้เร็วที่สุด

ที่ทำอย่างรุนแรงอย่างนี้ เป็นเพราะว่าเขาไม่อยากให้คนมากมายขนาดนี้เห็นตัวเองชักดิ้นอยู่นานแล้วค่อยตายไปอย่างน่าเวทนา

เขาในเวลานี้ ได้เตรียมใจที่จะตายมานานแล้ว

ส่วนพลทหารของสำนักว่านหลง ต่างก็รู้ดีว่านี่คือสิ่งที่ถูกกำหนดไว้แล้ว ไม่มีใครสามารถพลิกผันได้

แต่ในตอนที่มีดสั้นในมือของว่านพั่วจวินได้ทิ่มแทงเข้าไปในชุดไว้ทุกข์ แทงเข้าโดนผิวหนังตรงหัวใจของว่านพั่วจวิน แล้วแทบจะแทงเข้าไปในหัวใจของเขา เย่เฉินก็ใช้ปลายเท้าถีบออกไปเบาๆทีหนึ่ง แรงปราณทิพย์หนึ่งก็ได้เตะเข้าไปที่มีดสั้นเล่มนั้นอย่างรวดเร็ว

ตามมาด้วย ในตอนที่ว่านพั่วจวินใช้มีดสั้นเล่มนั้นทิ่มแทงเข้าที่หัวใจอย่างเฉียบขาด ทันใดนั้นมีดสั้นที่อยู่ตรงหน้าอกของเขาก็สลายเป็นผง แตกละเอียดในพริบตา และลอยหายไปในอากาศ!

วินาทีนี้ ทุกคนต่างก็อึ้งกันไปหมด ตัวว่านพั่วจวินเองก็ยิ่งไม่อยากจะเชื่อ!

เขาพบว่ามีดสิ้นในมือได้หายไป เมื่อก้มมองดู ก็เหลือเพียงผุยผงละเอียดอยู่ภายในฝ่ามือ!

สมองของเขาตอบสนองไม่ทัน หนึ่งคือไม่รู้ว่ามีดสั้นเล่มหนึ่ง ทำไมถึงถูกเย่เฉินเตะเพียงเบาๆก็กลายเป็นผุยผง สองคือไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆเย่เฉินถึงช่วยตัวเขาในเวลานี้

เขาเงยหน้าขึ้น มองดูเย่เฉินที่มีสีหน้านิ่งเฉย ถามออกไปว่า “คุณ…คุณเย่….คุณจะ….”

เย่เฉินพูดนิ่งๆว่า “เมื่อวานตอนที่ลู่เห้าเทียนมาหาเรื่องถึงบ้าน คุณปู่ของฉันเคยพูดเรื่องในอดีตเรื่องหนึ่งกับเขา”

พูดแล้ว เย่เฉินก็มองว่านพั่วจวิน เอ่ยปากพูดว่า “นายรู้มั้ย ว่าในตอนนั้นที่พ่อฉันรู้ว่าพ่อนายกระโดดตึกตาย เคยพูดว่าอะไรมั้ย?”

ว่านพั่วจวินส่ายหัวด้วยสีหน้ามึนงง พูดเสียงเบาว่า “ผมไม่รู้ครับ….รบกวนคุณเย่บอกด้วยครับ!”

เย่เฉินหันมองไปไกลทางด้านสุสานของพ่อแม่ แล้วพูดเสียงเบาว่า “พ่อของฉันพูดว่า ฉันไม่ได้ฆ่าเขา แต่เขากลับตายเพราะฉัน แม้ว่าเขาจะชนะพ่อนายอย่างโปร่งใส แต่หลังจากที่ได้ยินว่าพ่อของนายตายไปแล้ว ก็ยังรู้สึกผิดต่อเรื่องนี้ อย่างที่ว่าผู้ที่เห็นอกเห็นใจ ก็คงจะหมายถึงคนอย่างเขา”

พูดถึงนี่ เย่เฉินเห็นว่าว่านพั่วจวินน้ำตาไหลนองหน้าอีกครั้ง จึงได้เงียบไปเล็กน้อย แล้วก็พูดต่อไปว่า “นายคิดดู สิ่งที่ไหลเวียนอยู่ในร่างกายของนาย ไม่ใช่เพียงแค่สายเลือดของพ่อแม่นาย แต่เป็นสองตระกูลของพ่อแม่นาย เป็นสายเลือดที่สืบทอดส่งต่อกันมานับพันปี! สายเลือดพวกนี้เคยสู้รบมานับครั้งไม่ถ้วน แล้วอยู่รอดมาได้ สืบสานมาจนถึงวันนี้ แต่ตอนนี้ กลับต้องขาดหายไปที่ตัวนาย นายคิดว่านายไปเจอพ่อแม่ของนายแบบนี้ ไปอยู่กับพ่อแม่ของนายแบบนี้ พ่อแม่ของนายรับรู้ จะให้อภัยนายได้มั้ย?”

ว่านพั่วจวินฟังมาจนถึงนี่ ร้องไห้สะอื้นอย่างหนัก ละอายใจจนถึงขั้นไม่กล้าเงยหน้า

เย่เฉินมองการเปลี่ยนแปลงของเขาไว้ในสายตา แล้วพูดต่อไปว่า “นายไม่มีลูกหลาน หากนายตายไป ถึงแม้จะมีพี่น้องพวกนี้แล้วยังไง?”

“ตอนที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่ พวกเขาอาจจะยังมาทำความสะอาดสุสานของนายกับพ่อแม่ของนาย เพราะนายมีบุญคุณต่อพวกเขา แต่เมื่อพวกเขาตายไป ลูกหลานพวกเขาไม่เคยเจอนายด้วยซ้ำ คงไม่มีทางวิ่งมาไกลถึงนี่เพื่อเคารพศพครอบครัวนายหรอก”

“หากเป็นอย่างนี้ หลังจากนี้สักพันปี สุสานตระกูลว่านของนาย ก็กลายเป็นไม่ต่างจากสุสานร้างแล้วละ”

“แล้วหากเจอกับการพัฒนาที่ดิน ภัยพิบัติต่างๆ กระดูกของนายทั้งบ้านก็คงจะไม่มีใครมาเก็บ”

“หากเป็นอย่างนั้น มันจะต่างอะไรกับการนำกระดูกไปเผาทิ้งละ?”