ซูเฉิงเฟิงฟังมาถึงนี่ อดที่จะตัวสั่นไม่ได้ พูดออกไปว่า “ฉันไม่ไปซีเรีย! ฉันไม่ไป!”
เย่เฉินพูดอย่างรำคาญว่า “อุดปากของเขาไว้ก่อนเลย แล้วค่อยไปมัดไว้ที่เสาหินอ่อนของประตูสัญญาณ!พรุ่งนี้ค่อยพาตัวซูโสว่เต้าไปพร้อมกันด้วย!”
ซูโสว่เต้าได้ยินอย่างนี้ ตกใจจนหน้าซีด รีบพูดว่า “พ่อครับ!ห้ามไปซีเรียเด็ดขาดเลยนะครับ ที่แห่งนั้นยากจนห่างไกลความเจริญมาก แล้วยังทำสงครามทุกวัน ทรมานยิ่งกว่าติดคุกเป็นหมื่นเท่าเลยนะครับ!”
สำหรับซูโสว่เต้าแล้ว เขาไม่อยากไปอย่างที่สุด
แต่ว่า ในใจเขาก็รู้ดี ไม่ว่าตัวเองจะอ้อนวอนเย่เฉินยังไง เย่เฉินก็ไม่มีทางเปลี่ยนความคิด
วิธีเดียวที่จะไม่ให้เขาต้องกลับไปที่ซีเรียอีก มีเพียงอย่างเดียว นั่นก็คือรีบให้ลูกสาวของเขาซูจือหยูขึ้นเป็นผู้นำตระกูลซู
เพราะว่าเย่เฉินเคยพูด หากซูจือหยูขึ้นเป็นผู้นำตระกูล ซูโสว่เต้าก็สามารถกลับมาได้
เมื่อกี้ เขาได้ยินเย่เฉินบอกให้คุณท่านออกจากตำแหน่ง ในใจเขาคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง และก็เป็นความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว นั่นก็คือเย่เฉินอยากได้ซูจือหยูขึ้นเป็นผู้นำตระกูลของตระกูลซู
แต่เมื่อตอนที่เขาคิดว่าโชคชะตาตัวเองจะดีขึ้น ไม่คิดเลยว่าคุณท่านจะกล้าขัดความต้องการของเย่เฉิน นี่มันหาเรื่องใส่ตัวไม่ใช่หรือไง?
ซูเฉิงเฟิงตอนนี้เองก็วุ่นวายไปหมด
ก่อนหน้านี้เขาคิดว่า อย่างน้อยตัวเองก็เป็นผู้นำตระกูลของตระกูลระดับต้นในประเทศ เย่เฉินพูดอะไรก็ไม่สามารถนำเอาตัวเองไปต่างประเทศได้ ไม่อย่างนั้นถ้าลือกันออกไป ตระกูลเย่จะต้องกลายเป็นฝ่ายที่ถูกโจมตีแน่นอน
ถ้าเป็นอย่างนั้น สิ่งที่รอตัวเองอยู่ ก็มีเพียงแค่ความตายเท่านั้น!
ในเวลานี้ พลทหารพวกนั้นของสำนักว่านหลง ได้จับทั้งสองแขนของเขาไว้อย่างแน่นหนาแล้ว หนึ่งในนั้นได้ล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าที่ไม่รู้เอาไว้ใช้ทำอะไรออกมาผืนหนึ่ง แล้วก็ยัดเข้าปากตัวเอง
วินาทีนี้ ซูเฉิงเฟิงตกใจจนหน้าซีดเซียว ดวงตาเบิกโพลง พูดอย่างสิ้นหวังว่า “อย่ามัดฉัน!ฉันเลือกข้อแรก!ฉันเลือกข้อแรก!”
พูดจบ เขาก็มองไปทางเย่เฉิน สะอื้นพูดว่า “คุณเย่ ฉันยินดีมอบตำแหน่งผู้นำตระกูลให้กับซูจือหยู ได้โปรดขอให้คุณเมตตา ปล่อยฉันไปสักครั้ง!ฉันจะเซ็นเอกสารทั้งหมดให้ครบเดี๋ยวนี้เลย จากนั้นก็ย้ายไปที่มัลดีฟส์!”
“ยังจะมัลดีฟส์อีก….” เย่เฉินพูดเสียงเย็นชา “ให้นายเลือกแต่แรกแล้วนายไม่เลือก ตอนนี้เงื่อนไขเปลี่ยนแล้ว!มัลดีฟส์นายไม่ต้องคิดแล้ว ที่ยุโรปมีประเทศหนึ่งชื่อว่ามาดากัสการ์ นายอยากจะทำความเข้าใจก่อนสักหน่อยมั้ย?!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...