ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3296

สำหรับเย่เฉินแล้ว ไม่ได้ไม่เหลือโอกาสไว้ให้กับซูเฉิงเฟิง แต่ในเมื่อเขาจำไว้ไม่ได้ งั้นก็อย่าโทษว่าตัวเองไม่ให้ความเห็นใจ

มัลดีฟส์ถึงแม้เศรษฐกิจจะไม่พัฒนามาก แต่อย่างน้อยก็เป็นสถานที่พักร้อนที่ดีที่สุดทั่วโลก ส่วนมาดากัสการ์ที่เป็นสถานที่ที่ไม่พัฒนาที่สุดแห่งหนึ่งของยุโรป สถานภาพก็จะต้องลำบากกว่าที่มัลดีฟส์เป็นหมื่นเท่าอยู่แล้ว

ซูเฉิงเฟิงได้ยินอย่างนี้ ร้อนรนขึ้นมาทันที พูดว่า “นาย….ทำไมนายบอกเปลี่ยนก็เปลี่ยนเลยละ…คนมากมายขนาดนี้ได้ยินนายพูดว่ามัลดีฟส์ ทำไมตอนนี้จู่ๆก็เปลี่ยนเป็นมาดากัสการ์? นาย…แบบนี้คำพูดของนายก็จะไม่น่าเชื่อถือไม่ใช่หรือไง?”

เย่เฉินพูดนิ่งๆว่า “นายไม่เข้าใจว่าอะไรคือราคาลอยตัวหรือไง? ก็เหมือนกับเล่นหุ้น มัลดีฟส์คือราคาของเมื่อกี้ ราคาตอนนี้คือมาดากัสการ์ ฉันแนะนำให้นายรีบตอบตกลง ไม่อย่างนั้นต่อไปอาจจะเปลี่ยนเป็นคองโกหรือไม่ก็ซิมบับเวก็ได้”

ซูเฉิงเฟิงเศร้าสลด “ถึงแม้จะเป็นหุ้นก็ไม่มีที่มันตกแบบนี้หรอกมั้ง จากขึ้นเป็นลง อย่างมากก็แค่การเปลี่ยนแปลงประมาณยี่สิบเปอร์เซ็นต์เท่านั้น แต่ของนายนี่มันลดลงถึงเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซ็นต์แล้ว！”

เย่เฉินไม่ได้สนใจเขา มองไปยังซูโสว่เต้า ถามเขาว่า “พ่อนายปกติก็เป็นแบบนี้หรอ?”

ซูโสว่เต้าอึดอัดมาก พูดว่า “คุณเย่ครับ ปกติพ่อผมไม่ใช่แบบนี้ วันนี้คงงจะเป็นเพราะได้รับการกระตุ้น….”

พูดจบ ก็รีบพูดกับซูเฉิงเฟิงว่า “พ่อครับ！พ่ออย่าได้ลีลาแล้ว ถ้ายังไม่ตอบตกลง คงจะต้องได้ไปซิมบับเวจริงๆแล้วนะ！”

ซูเฉิงเฟิงเวลานี้เองก็ไม่พอใจอย่างมาก แต่เมื่อนึกถึงสำนักว่านหลง ใจของเขาก็หวาดกลัวขึ้นมาทันที

“เรื่องนี้ง่าย” เย่เฉินพูดนิ่งๆ “นายทำตัวดีๆ มอบตำแหน่งผู้นำตระกูลให้กับซูจือหยูอย่างง่ายดาย ให้ซูจือหยูไปลงทุนสักหน่อย แล้วซื้อที่ดินที่ผืนใหญ่ในมาดากัสการ์ให้นายสักผืน แล้วค่อยสร้างคฤหาสน์ให้นายสักหลัง แล้วก็รวดจ้างคนสวนแม่บ้านหลายสิบคนให้นาย ถึงตอนนั้นนายก็อยู่มาดากัสการ์เป็นคุณท่านเจ้าสวนซะดีๆ ถึงแม้จะไม่สามารถกลับมา แต่ว่าครอบครัวของนายสามารถไปหานายที่นั่นได้ ถ้าหากว่านายมีพ่อบ้านหรือลูกน้องที่ชอบใจ ก็สามารถพาไปด้วยกันได้ แบบนี้อย่างน้อยก็สามารถรับประกันได้ว่าคุณภาพชีวิตที่นายอยู่มาดากัสการ์จะไม่แย่ลงมากนัก”

พูดแล้วเย่เฉินก็เตือนอย่างเคร่งครัดว่า “นายต้องจำไว้ นี่คือการกระทำจากการที่นายให้ความร่วมมือ ถ้าหากว่านายไม่ให้ความร่วมมือ งั้นก็ขอโทษด้วย จากนั้นก็สร้างกระท่อมให้นายหลงหนึ่งที่สวนในมาดากัสการ์ นายก็ไปอยู่เป็นเพื่อนกับลิงที่นั่นแล้วกัน”

ซูเฉิงเฟิงได้ยินอย่างนี้ ก็พูดโดยแทบจะไม่ลังเลว่า “ฉันร่วมมือ！ฉันร่วมมือ！ฉันร่วมมือแน่นอน！”

คำพูดของเย่เฉิน ให้ความหวังในการมีชีวิตอยู่ต่อซูเฉิงเฟิง