ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 330
บทที่ 330
เย่เฉินพูดอะไรไม่ออก สิ่งที่ต่งรั่งหลินได้พูดออกมานั้น คือการที่เธอเต็มใจยอมทำเพื่อคนรักงั้นเหรอ？
แต่เรื่องแบบนี้ เขาจะไปรับปากได้ยังไงกัน？
ก่อนอื่นเลย เขานั้นจริงใจกับเซียวชูหรัน ตอนนั้นที่ปู่ของเธอให้แต่งงาน แม้ว่าตอนนั้นเธอจะไม่เต็มใจเป็นอย่างมาก แต่ท้ายที่สุดเธอก็ตอบตกลงไป และแม้ว่าทุกคนในครอบครัวจะหัวเราะเยาะหรือถากถางตนเองเท่าไหร่ แต่เซียวชูหรันก็ไม่เคยที่จะดูถูกตัวเองเลย
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่คุณป้าหลี่ป่วยและเข้าไปที่สถานสังคมสงเคราะห์แล้ว เธอก็ใช้ชีวิตอย่างสมถะภายใต้หม่าหลัน ยืมเงินให้ตัวเอง อีกทั้งยังไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้กับคุณป้าหลี่อีก เย่เฉินจะไม่มีวันลืมความเมตตานี้
แล้วเขาจะไปตอบตกลงให้ต่งรั่งหลินมาเป็นคนรักของเขาได้อย่างไรกัน？
ในขณะนั้นเอง ร่างกายของเซียวชูหรันก็ขยับไปมา
เย่เฉินนั้นตกใจ รีบเอาแขนของเขาออกจากอ้อมกอดของต่งรั่งหลินทันที
แต่เมื่อต่งรั่งหลินมองไปที่เซียวชูหรันและเห็นว่าเธอยังไม่ตื่น จึงใช้เวลานี้ จึงรีบยื่นหน้าเข้าไปที่ปากของเย่เฉิน และบรรจงจูบลงไปที่ริมฝีปากของเขา
การสัมผัสนั้นช่างละเอียดอ่อนเสียจริง
สติของเย่เฉินนั้นยังไม่กลับมา ต่งรั่งหลินนั่นหน้าแดงและได้ว่ายน้ำออกไปแล้ว
เย่เฉินเห็นเซียวชูหรันกำลังจะตื่น จึงไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้
เซียวชูรันบิดเอวและลืมตาขึ้นมาพร้อมกับถอนหายใจ “อั๊ยยะ แช่น้ำพุร้อนนี่มันสบายจริงๆเลย ความเหนื่อยล้าที่มีช่วงนี้ก็บรรเทาลงไปได้เยอะเลยทีเดียว！”
เมื่อพูดจบ เธอก็เห็นหน้าของต่งรั่งหลินนั้นดูแดงๆ จึงถามว่า “รั่งหลิน น้ำพุร้อนก็ไม่ได้ร้อนลวกขนาดนั้น ทำไมเธอหน้าแดงจังเลย？”
ต่งรั่งหลินลูบที่ใบหน้าของเธอ เธอยิ้มแล้วพูดว่า “น้ำพุร้อนก็ไม่ร้อนหรอก แต่ด้านข้างของฉันมีสาวสวยอยู่ทั้งคน ฉันเลยรู้สึกร้อนเมื่อเห็นเธอน่ะ...”
“โอเค” เย่เฉินตอบรับ รีบลุกขึ้นและหนีออกไปจากน้ำพุร้อนนี่
สาวสวยสองคนนั้น คนหนึ่งคือภรรยาของเขา อีกคนก็คือคนรักของเขา แถมเสื้อผ้าก็ใส่น้อยชิ้นซะจริง กลัวว่าถ้าอยู่นานกว่านี้ เขาจะทนไม่ไหวแล้วน่ะสิ
ตอนนี้เซียวชูหรันยังไม่ต้องการจะเป็นสามีภรรยากันแบบแท้จริง
ถึงแม้ต่งรั่งหลินจะรักตัวเองมาก แต่ตัวเองก็ยอมทำเพื่อสามีคนอื่น นั่นทำให้หล่อนไม่สามารถทำอะไรเธอได้
ดังนั้นสองคนนี้สำหรับเย่เฉินแล้วคือ ได้แต่มองแต่ไม่สามารถจับต้องได้
แบบนี้เห็นมาเยอะแล้ว ไม่เพียงแต่ทำร้ายร่างกายแต่ยังทำร้ายจิตใจกันอีกด้วย
----------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...