ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3300

ตอนนี้ซูโสว่เต้ายังคิดไม่ได้ ถึงความคิดส่วนลึกของเย่เฉิน

ตอนนี้เขารู้เพียงแค่ว่า โดยทั่วไปในตอนนี้ตัวเองนั้นถูกปลดปล่อยแล้ว

แม้ว่าจะถูกคนตระกูลเหอเฝ้าดูการพักอาศัยอยู่ในเมืองจินหลิง ก็ยังดีกว่าที่ซีเรียเป็นหมื่นๆเท่า

ดังนั้น เขาในตอนนี้ดีใจอย่างมาก แทบอยากจะรีบไปเมืองจินหลิงซะเดี๋ยวนี้เลย

เบื้องลึกในใจของซูจือหยูรู้สึกขอบคุณเย่เฉินเป็นอย่างมาก

คิดในใจว่า “ฉันคิดไม่ถึงจริงๆ วันนี้ท่านผู้มีพระคุณ จะใช้วิธีการทำดีตอบแทนความแค้น ให้ผลลัพธ์ที่ดีกับตระกูลซูเกินกว่าที่ฉันคาดไว้.....”

“คุณปู่สามารถออกจากภูเขาเย่หลิงซานได้อย่างปลอดภัย คุณพ่อสามารถกลับสู่ประเทศเพื่อใช้ชีวิตวัยชรา ส่วนฉัน ก็สามารถรับช่วงต่อของตระกูลซูอย่างเป็นทางการ และขึ้นเป็นผู้นำตระกูลซู....”

“ในตอนที่ท่านผู้มีพระคุณโจมตีราชันสงครามสองคนของสำนักว่านหลงด้วยพริบตาเดียว ฉันยังคิดอยู่เลยว่าวันนี้คุณปู่คงจะต้องตายแน่....”

“แต่ไม่คิดเลยว่าท่านผู้มีพระคุณจะไว้ชีวิตเขา! นี่คือวิธีการทำดีตอบแทนความแค้นจริงๆ...”

แต่ซูจือหยูก็รู้ดี ที่เย่เฉินไว้ชีวิตคุณปู่ น่าจะเพื่อให้ตัวเองรับช่วงต่อตระกูลซูได้ง่ายขึ้น

ยังไงซะ หุ้นส่วนมากของตระกูลซูก็อยู่ที่คุณปู่ อีกอย่างสิทธิ์ของหุ้นทั้งหมดก็อยู่ที่เขา เขาเป็นผู้นำตระกูลของตระกูลซู และยิ่งเป็นผู้ควบคุมกิจการทั้งหมดของตระกูลซูอย่างแท้จริง

ถ้าหากวันนี้เขาตายไป งั้นต่อมาตระกูลซูจะต้องทำการแบ่งมรดกตามลำดับผู้สืบทอดอย่างแน่นอน

แม้ว่าคุณพ่อจะเป็นลูกชายคนโต แต่ก็ถูกเย่เฉินจำกัดอิสรภาพ สถานภาพของอารองในตอนนี้เองก็เหมือนกัน

ในสถานการณ์อย่างนี้ ตระกูลซูไม่มีที่พึ่งพากลาง จะต้องแตกแยกกันแน่นอน

ถ้าหากแยกบ้านกัน ไม่ว่าใครก็คงจะรวบรวมคนตระกูลซูเข้าด้วยกันอีกได้ยากแน่นอน

แต่ว่าเย่เฉินใช้เงื่อนไขการไว้ชีวิตคุณท่าน มาแลกกับที่คุณท่านยินยอมโอนกรรมสิทธิ์หุ้นและสิทธิ์การควบคุมทั้งหมดอย่างถูกต้องตามกฎหมาย เมื่อเป็นอย่างนี้ ซูจือหยูก็สามารถนับช่วงต่อตระกูลซูได้อย่างง่ายดาย

หากซูจือหยูคุมอำนาจทั้งหมด ใครก็จะไม่สามารถเป็นอันตรายต่อตำแหน่งผู้นำตระกูลของเธอได้

ถ้าหากตระกูลซูใครกล้าไม่พอใจ ซูจือหยูถึงขั้นสามารถไล่มันออกจากบ้าน และไล่ออกจากระบบธุรกิจของซูซื่อกรุ๊ปได้เลย

ซูโสว่เต้าเองก็เช่นกัน

ก่อนที่เขาจะมาก็เตรียมใจที่จะต้องคุกเข่าสารภาพผิดต่อหน้าสุสานของสามีภรรยาเย่ฉางอิงไว้แล้ว เย่เฉินให้ตัวเองคุกเข่าหนึ่งวันหนึ่งคืน ก็ไม่ได้เกินกว่าที่คาดคิดไว้

ในเวลานี้เย่เฉินก็หันไปมองว่านพั่วจวินรวมทั้งพลทหารคนอื่นๆของสำนักว่านหลง แล้วพูดนิ่งๆว่า “วันนี้พวกนายมาวุ่นวายในงานวันไหว้บรรพบุรุษตระกูลเย่รวมทั้งรบกวนความสงบของบรรพบุรุษตระกูลเย่ โทษประหารสามารถหนีพ้นได้ แต่โทษที่ควรได้รับนั้นหนีไม่พ้นเช่นกัน ทุกคน เหมือนกับคนของตระกูลซูสองคนนี้ จะต้องคุกเข่าตรงหน้าสุสานของบรรพบุรุษตระกูลเย่ คุกเข่าอย่างเคร่งครัดจนถึงเวลานี้ของวันพรุ่งนี้!”

ว่านพั่วจวินตอบอย่างเคารพว่า “กระผมรับทราบครับ!”

กระผมเพียงคำเดียว เท่ากับว่าว่านพั่วจวินได้ตั้งตนขึ้นในฐานะใหม่แล้ว

พลทหารคนอื่นๆของสำนักว่านหลงเองก็รีบพูดเสียงพร้อมกันว่า “กระผมรับทราบครับ!”

เย่เฉินพยักหน้า มองไปทางว่านพั่วจวิน เอ่ยปากพูดว่า “จำไว้ หลังจากที่คุกเข่าเสร็จแล้ว ฉันให้วันหยุดพวกนายสามวัน นายใช้เวลาสามวันนี้ หาพื้นที่สภาพแวดล้อมดีๆสักแห่ง แล้วจัดงานฝังศพพ่อแม่ของนายลงไปใหม่อีกครั้ง หลังจากเสร็จงานแล้ว ค่อยพาตัวคนของนายไปพบฉันที่เมืองจินหลิง!”

ว่านพั่วจวินที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเย่เฉิน เมื่อได้ยินอย่างนี้ ก็ยิ่งรู้สึกขอบคุณเย่เฉินมากขึ้นอีก

ในใจเขาไม่รู้มาตลอด ว่าเย่เฉินจะจัดการกับโลงศพของพ่อแม่เขายังไง