ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3307
ทุกคนเองก็รู้ งานไหว้บรรพบุรุษตระกูลเย่สิบสองปีถึงจะจัดสักครั้ง เงียบและเคร่งขรึม อีกทั้งงานพิธีก็ไม่ได้เปิดเผยอะไรเช่นกัน ทุกคนรั้งอยู่ที่นี่ยืนดูอยู่ด้านข้างคงไม่สะดวกนักจริงๆ
ด้วยเหตุนี้ทุกคนจึงพากันมาอำลาเย่เฉินรวมถึงเย่โจงฉวน จากนั้นก็นั่งรถบัสที่ซ่งหวั่นถิงและอิโตะ นานาโกะจัดหามาไปจากภูเขาเย่หลิงซาน มุ่งหน้าไปยังโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงของเมืองเย่นจิง
หลังรถบัสหลายคันจากไปแล้ว ที่แห่งนี้นอกจากเหล่าหทารของสำนักว่านหลงที่กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น รวมถึงพ่อลูกตระกูลซูแล้ว ที่เหลือทั้งหมดก็คือคนตระกูลเย่และพ่อบ้านถังซื่อไห่
สำนักว่านหลงโดยมีว่านพั่วจวินเป็นหัวหน้า นำคนเกือบร้อยคนนั่งคุกเข่าท่าปิรามิดอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย คนเหล่านี้นั่งทับขาสองข้าง งอแขนแล้วเอาศีรษะโขกกับพื้นพร้อมกัน
อย่างไรก็ล้วนเป็นนักบู๊ ดังนั้นยามที่แต่ละคนคุกเข่า จึงมีองศาและท่าทางที่เหมือนกัน มองดูพร้อมเพรียงเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
อีกทั้งพวกเขาแต่ละคนคุกเข่าอยู่บนพื้น อากัปกิริยาดูเคร่งครัดเป็นอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะว่านพั่วจวินที่คุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุด แม้สีหน้าท่าทางจะซ่อนอยู่ภายในวงแขน แต่ก็เต็มไปด้วยความรู้สึกอับอายขายหน้า
ส่วนพ่อลูกตระกูลซู แม้จะไม่กล้าเพิกเฉย แต่อย่างไรสภาพร่างกายก็ทนไม่ไหว คุกเข่าได้ไม่นาน ร่างกายก็รับไม่ไหวแล้ว ด้วยเหตุนี้จึงได้แต่ก้มตัวลงกับพื้นครึ่งหนึ่ง
ส่วนทางฝั่งตระกูลเย่ พวกเย่เฟิงและเย่ฉางโคง มองเย่เฉินอย่างหงุดหงิดไม่สบายใจ เกิดกลัวเขาจะคิดบัญชีในเวลานี้ขึ้นมา
เธอทางหนึ่งร้องไห้ ทางหนึ่งควักชุดไว้ทุกข์ที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อออกมาโยนทิ้งลงกับพื้น ร้องห่มร้องไห้อย่างเสียอกเสียใจ “เฉินเอ๋อ ขอร้องเห็นแก่ที่อายอมรับผิดเป็นคนแรก โปรดลงโทษอาสถานเบาด้วย ต่อไปอาจะไม่ทำผิดอีกแล้ว......”
พวกเย่ฉางโคง เย่ฉางหยุนพลันมองอย่างโง่งม
พวกเขายังงุนงงอยู่ว่า ทำไมเย่ฉางหมิ่นที่นิสัยดุร้ายที่สุดถึงยอมรับผิดเป็นคนแรก ที่แท้ก็อยากจะชิงที่หนึ่งเพื่อแย่งขอลดโทษสถานเบานี่เอง!
เย่ฉางโคงเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างแค้นเคือง ลอบด่าอยู่ในใจว่า “สมองของฉางหมิ่นหน้าตาเป็นอย่างไรกันแน่?! ขนาดหญ้าบนสันกำแพงก็ยังตอบโต้ไม่เร็วเท่าเธอ!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...