ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3317
สมาชิกตระกูลตู้ทั้งสามรินเหล้าเต็มแก้ว ดื่มกับเย่เฉินจนหมด
เมื่อเย่เฉินสังเกตเห็นคนของตระกูลซ่งและตระกูลอิโตะนั่งร่วมโต๊ะเดียวกันอยู่ไม่ไกล จึงพูดกับสมาชิกตระกูลตู้ทั้งสามว่า “ตรงนั้นยังมีเพื่อนคนอื่นๆ อยู่ ผมจะไปทักทายสักหน่อย”
“ไปเถอะ!” กู้เย้นจงยิ้มแล้วพูดว่า “อย่าลืมกลับมาดื่มกับอาด้วยล่ะ!”
“ครับ!”
หลังจากที่เย่เฉินบอกลากับตระกูลกู้แล้ว ก็ถือแก้วเหล้ามายังโต๊ะที่ตระกูลซ่งและตระกูลอิโตะนั่งอยู่
ในเวลานี้อิโตะ นานาโกะเห็นเย่เฉินเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แม้ว่าใบหน้าเขาจะดูอ่อนโยนเหมือนเคย แต่สายตาที่เต็มไปด้วยความรักนั้นปิดไว้ไม่มิดแล้ว
เธอนั้นรักเย่เฉินมากอยู่แล้ว วันนี้เมื่อเห็นว่าเขาทำให้ทั้งสำนักว่านหลงคุกเข่าโขกคำนับขอความเมตตาต่อหน้าเขาด้วยกำลังของตัวเอง เธอก็รู้สึกว่า ถ้าชีวิตนี้เธอไม่สามารถแต่งงานกับเย่เฉินหรือเป็นผู้หญิงของเขาได้ ชั่วชีวิตนี้เธอคงอยู่ตัวคนเดียวไปจนแก่
เพราะเธอรู้ดีว่าจะไม่มีชายอื่นใดที่สามารถพิชิตเธอได้อย่างแท้จริงเหมือนเย่เฉินอีกแล้ว
ส่วนซ่งหวั่นถิงผู้งดงามและสวยเพียบพร้อม มักจะวางมาดเหมือนบุตรสาวจากครอบครัวที่มีชื่อเสียงมาตลอด แต่ลึกๆ ในใจเธอก็แพ้ใจเหมือนเด็กสาวทั่วไป
เมื่อเห็นภาพนี้กู้เย้นจงอดทอดถอนใจให้ภรรยาและลูกสาวไม่ได้ “ดูเหมือนว่านินจาญี่ปุ่นเหล่านี้จะชื่นชมความแข็งแกร่งของเฉินเอ๋ออย่างเต็มที่ ต่อหน้าเขานั้นไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า!”
กู้ชิวอี๋พูดอย่างจริงจัง “ก็ใช่น่ะสิ! พี่เย่เฉินแข็งแกร่งกว่าพวกเขามากไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ พวกเขาต้องเคารพอยู่แล้ว!”
ในเวลานี้หลินหว่านชิวได้พึมพำเบาๆ ว่า “ฉันมักจะรู้สึกว่าสายตาที่หญิงสาวของตระกูลอิโตะ รวมถึงหญิงสาวจากตระกูลซ่ง มองมาที่เฉินเอ๋อนั้นมีอะไรไม่ชอบมาพากล…”
พูดจบ เธอก็มองไปที่ซูจือหยูและซูรั่วหลี สองพี่น้องที่อยู่อีกโต๊ะหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลกัน พลางถอนหายใจ “ยังมีสองพี่น้องตระกูลซู…สายตาที่มองเฉินเอ๋อ ก็ดูแปลกๆ เหมือนกัน…”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...