ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 332
บทที่ 332
ตำรวจจราจรกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เอาสิ คุณได้ทำการดูถูกเจ้าหน้าที่พนักงาน！ คุณกำลังต่อต้านกฎหมายอย่างโจ่งแจ้ง อย่าหาว่าเราไม่สุภาพแล้วกัน！”
เมื่อพูดจบ เขาหยิบสเปรย์พริกไทยฉีดใส่หน้าของหลิวหมิงทันที
หลิวหมิงรู้สึกได้ทันทีว่าแสบตาเป็นอย่างมาก จึงยื่นมือไปถูตาโดยไม่รู้ตัว การถูนี้ไม่สำคัญ มันทำให้ตัวอักษรเปื้อนเลือดสีแดงที่หน้าผากนั้นถูกเปิดเผยออกมาในทันที
“ฉันไป...” ตำรวจจราจรคนหนึ่งถอนหายใจ “พวกนายมาดูที่หน้าผากของเขาสิ มันสักคำว่ายาจกเอาไว้！”
“นี่มันรอยสักแบบไหนกันเนี่ย？ทำไมมันโหดแบบนี้！”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่แปลกใจเลยที่ชายหนุ่มคนนี้ชอบว่าคนอื่นว่าจน ที่แท้ก็เพราะว่าบนหัวของเขามีคำว่ายาจกติดอยู่นี่เอง！”
หลิวหมิงได้ยินเช่นนั้น จึงรีบเอามือปิดหน้าผาก แต่ว่าในเวลานี้ ดวงตาของเขาก็เจ็บปวดเหลือเกิน จึงไม่เห็นตำรวจสองสามคนยื่นมือออกมา
หลังจากนั้นหลิวหมิงก็ถูกลากออก แล้วถูกกดลงไปที่พื้น
ตำรวจเอามือของเขาไขว้ไว้ด้านหลังและใส่กุญแจมือ หากทำแบบนี้ เขาก็จะไม่มีวิธีที่จะทำให้มือกลับมาทางด้านหน้าได้ ยิ่งไปกว่าก็ไม่สามารถปกปิดคำว่าคนจนบนหน้าผากของเขาได้เช่นกัน
หลังจากนั้น ตำรวจจราจรก็จับหลิวหมิงและยัยหน้าปลอมมาไว้ที่ข้างถนน ให้พวกเขาหมอบเอาไว้ จากนั้นจึงโทรหาทีม ให้คนในทีมมาที่นี่แล้วเอาชายคนนี้ไปสอบสวน
นี่คือสี่แยกใจกลางเมือง ที่มีคนสัญจรไปมามากที่สุด
ขณะนี้เอง เขาโกรธจนอยากจะฆ่าคน！
เมื่อเขาเงยหน้ามองขึ้นมา ก็รู้สึกคุ้นตากับคนตรงหน้า อดไม่ได้ที่จะถามว่า “แกเป็นใคร？”
ชายคนนั้นรีบอธิบายว่า “ฉันคือไห่หลงไง！เซียวไห่หลงจากตระกูลเซียว แต่ก่อนพวกเราเคยทานข้าวด้วยกัน กับหวังเหวินเฟยจากตระกูลหวังไง คุณจำผมไม่ได้เหรอครับ？”
หลิวหมิงกัดฟันแล้วมองไปที่เขา จากนั้นก็พ่นเลือดใส่หน้าของเขา สาปแช่งอย่างโกรธแค้นว่า “แม่งไสหัวไปซะไอคนจนตระกูลเซียว กล้ามากนะที่มาหัวเราะเยาะฉัน เชื่อไหมล่ะว่าฉันจะฆ่าแก！”
----------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...