จอร์จเห็นว่าโอลิเวียเองก็พูดออกไปอย่างนี้แล้ว ก็รีบแสดงท่าทีพูดว่า “คุณเย่ครับ ผมเองก็คิดอย่างนี้ครับ คุณต้องการจะทำยังไงถึงจะพอใจครับ ทำยังไงถึงจะยินดีจัดการเป็นการส่วนตัว คุณเสนอราคามาได้เลยครับ!เพียงแค่พวกเรามีปัญญาให้ได้ พวกเราก็จะทำตามอย่างแน่นอนครับ!”
พูดแล้วเขาก็ชี้ไปที่วิลเลียมกับโอลิเวีย สะอื้นพูดว่า “คุณดูสิครับ เด็กสองคนนี้ล้วนยังอ่อนเยาว์กันทั้งนั้น อีกอย่างอีกไม่นานโอลิเวียก็ต้องขึ้นเป็นราชินีแห่งยุโรปเหนือแล้ว ถึงตอนนั้นถ้าหากแฉเรื่องนี้ออกไปละก็ ชีวิตของเด็กทั้งสองคนนี้ก็จบเห่กันหมดแล้วนะครับ!”
เย่เฉินจับคางเงียบไปสักพัก พูดยิ้มๆว่า “นายพูดถูก พวกเขาสองคนยังอ่อนวัยอยู่จริงๆ ถ้าจะทำลายอนาคตของพวกเขาจริงๆ ในใจฉันเองก็ลำบากใจเช่นกัน”
พูดแล้วเย่เฉินก็ถอนหายใจทีหนึ่ง พูดว่า “เฮ้อ!เห็นแก่ที่พวกนายจริงใจกันมากขนาดนี้ เรื่องนี้ฉันเลือกวิธีจัดการเป็นการส่วนตัวก็ได้ แต่ก็ต้องดูท่าทีการจัดการปัญหาของพวกนายทั้งสองครอบครัวแล้วละนะ”
คำพูดนี้ของเย่เฉินพูดออกไป ทั้งสองครอบครัวก็เข้าใจความหมายของคำพูดเขาในทันที
ในเมื่อดูท่าทีการกระทำ งั้นก็ต้องเอาความจริงใจออกมาให้เห็น
ฉะนั้น จอร์จพ่อของวิลเลียม รีบเอ่ยปากพูดว่า “คุณเย่สบายใจได้ครับ เพียงแค่คุณยินดีให้ความเมตตา ผมก็จะทำการโอนจ่ายเงินสองพันล้านยูโรนี้ให้กับคุณทันทีครับ!”
ในขณะที่พูดคำพูดนี้อยู่ ในใจของจอร์จก็กำลังกระอักเลือด
ตระกูลของพวกเขาทรัพย์สินทั้งหมดก็มีเพียงหมื่นล้านเท่านั้น เดิมทียังตอบรับราชวงศ์ยุโรปเหนืออีกด้วยว่าหลังจากที่ทั้งสองคนแต่งงานกันแล้วจะทำการลงทุนเงินก้อนใหญ่ให้แก่ธุรกิจของราชวงศ์ยุโรปเหนือ
ตอนนี้ วิลเลียมยังก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ขึ้นอีก เงินสองพันล้านยูโรนี้ เยอะเกินกว่าจำนวนเงินสำรองของตระกูลพวกเขามากแล้ว
จอร์จทำได้เพียงนำเอาเงินที่เตรียมจะลงทุนให้ราชวงศ์หลังแต่งงานแล้วออกมาชดเชยให้กับเย่เฉินก่อน
เย่เฉินถามกลับ “เยอะหรอ?”
จอร์จแทบจะเสียสติ สะอื้นพูดว่า “คุณเย่ครับ…..ห้าพันล้านยูโรมันมากเกินไปจริงๆครับ….พวกเรา….พวกเราจะหาเงินมากขนาดนี้มาจากไหนครับ...”
เย่เฉินมองไปที่โอลิเวีย พูดนิ่งๆว่า “โอลิเวีย ในเมื่อเรื่องนี้เธอเองก็เข้าร่วมด้วย งั้นห้าพันล้านยูโรนี้ ก็ให้พวกเธอสองบ้านช่วยกันจ่ายแล้วกัน!ส่วนบ้านไหนจ่ายเท่าไหร่ พวกเธอไปตกลงอัตราส่วนกันเอง!หลังจากนี้ครึ่งชั่วโมง ฉันต้องการเห็นเงินห้าพันล้านยูโรโอนเข้าบัญชีของฉัน!”
โอลิเวียฟังจนอึ้ไปแล้ว พูดว่า “เย่เฉิน…เรื่องนี้บ้านของวิลเลียมยินดีจะจ่ายเงินแล้ว ทำไมถึงได้ให้ราชวงศ์ของเราจ่ายเงินด้วยละ….เรื่องเดียว นายไม่สามารถจะได้เงินสองเท่าหรอกมั้ง?”
เย่เฉินพยักหน้า พูดยิ้มๆว่า “โอลิเวีย เธอพูดถูกแล้วจริงๆ เรื่องนี้ ฉันต้องการจะได้เงินสองเท่า!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...