ตอนนี้เย่เฉินกุมทั้งสองครอบครัวนี้ไว้ได้อย่างแน่นหนา
ไม่ว่าจะวิลเลียมหรือโอลิเวีย ล้วนไม่สามารถยอมรับผลลัพธ์ที่เรื่องนี้จะถูกแฉออกไปได้
ดังนั้น พวกเขาจะต้องพยายามคิดหาวิธีมาจัดการปัญหานี้อย่างแน่นอน
ถึงแม้ว่าห้าพันล้านยูโรจะเยอะมาก แต่สำหรับพวกเขาแล้ว ถ้าหากกัดฟันเจียดออกมา ก็สามารถที่จะจ่ายได้
ดังนั้น เย่เฉินคิดว่าบางครั้งก็ต้องบีบบังคับศัตรูของตัวเองสักหน่อย ถ้าไม่บีบพวกเขา พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองสามารถเอาเงินออกมาได้มากเท่าไหร่กันแน่
ริชาร์ดพ่อของโอลิเวีย ตอนนี้ประหม่าเป็นอย่างมาก
เขารู้ดีว่าตอนนี้เย่เฉินกำจุดอ่อนของครอบครัวตัวเองไว้แล้ว ถ้าหากเรื่องนี้ถูกเผยแพร่ออกไปจริงๆ ความน่าเกรงขามของราชวงศ์ก็จะไม่เหลือชิ้นดี
ถึงตอนนั้น ประชาชนไม่มีทางอนุญาตให้โอลิเวียที่เป็นสมาชิกราชวงศ์และเข้าค่ายก่ออาชญากรรมสืบทอดบัลลังก์แน่นอน
เหตุผลเดียวกัน พวกเขาก็ไม่มีทางอนุญาตให้ตัวเขาสืบทอดบัลลังก์เช่นกัน เพราะยังไงซะตัวเองก็เป็นพ่อแท้ๆของโอลิเวอร์พูล
ถึงเวลานั้น ผู้ที่มีสิทธิ์สืบทอดบัลลังก์มากที่สุด กลับกลายเป็นเฮเลน่าที่อยู่ข้างกายเย่เฉินเงียบๆมาโดยตลอด!
ริชาร์ดไม่มีทางให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอย่างแน่นอน!
ฉะนั้น เขาจึงพูดอย่างไม่ลังเลสักนิดว่า “คุณเย่ครับ!เรื่องนี้ผมสั่งสอนลูกสาวไม่ดีเองครับ เรื่องนี้พวกเรายินดีจะจัดการอย่างเร่งด่วนครับ ขอเชิญให้คุณรอสักครู่ ผมขอปรึกษากับตระกูลรอธส์ไชลด์สักครู่ครับ!”
เย่เฉินพยักหน้า พูดนิ่งๆว่า “พวกนายปรึกษากันตามสบาย ฉันให้เวลาพวกนายครึ่งชั่วโมง หลังจากนี้ครึ่งชั่วโมงก็มาบอกผลสรุปกับฉัน”
ริชาร์ดรีบพูดว่า “ได้ครับๆ!คุณเย่กรุณารอสักครู่ครับ…..”
พูดจบเขาก็รีบหันไปมองจอร์จพ่อของวิลเลียม พูดว่า “จอร์แดน พวกเรามาคุยเรื่องนี้กันเป็นการส่วนตัวสักหน่อยเถอะ!”
วิลเลียมทำได้เพียงหยุดการกระทำ
ในเวลานี้ริชาร์ดพูดกับคนอื่นๆว่า “ทุกท่านครับ รบกวนให้พื้นที่ความเป็นส่วนตัวกับพวกเราหน่อยครับ พวกเรามีเรื่องจะต้องปรึกษากันครับ”
ทุกคนรู้อยู่แล้วว่าตอนนี้ทั้งสองบ้านนี้กำลังเผชิญหน้ากับปัญหาใหญ่ ฉะนั้นต่างก็จากไป
ส่วนเจ้ามือคนนั้นที่ถูกเย่เฉินสะกดจิตเหมือนอย่างกับคนจิตหลุด ก็ได้ถูกคนอื่นพาตัวออกไป
เมื่อในพื้นที่เหลือเพียงสี่คนของทั้งสองครอบครัว จอร์จก็พูดว่า “ทุกท่าน อันดับแรกพวกเราจะต้องมีมติเดียวกัน นั่นคือคืนนี้ยังไงก็ต้องคุมอารมณ์เย่เฉินให้ได้ ไม่ว่ายังไงก็ห้ามให้เขาแฉเรื่องนี้ออกไป ไม่อย่างนั้นพวกเราทั้งสองบ้านก็จบเห่กันหมดแน่!”
ริชาร์ดถอนหายใจพูดว่า “เย่เฉินเอ่ยปากมาก็ห้าพันล้านยูโรแล้ว นี่มันน่ากลัวยิ่งกว่าโจรเป็นหมื่นเท่าจริงๆ! พวกเราจะไปหาเงินมากขนาดนี้จากไหนมาให้เขาละ?”
โอลิเวียมองวิลเลียม พูดอย่างโมโหว่า “วิลเลียม! เรื่องนี้โทษนายที่โลภมากไม่รู้จักพอ! ตอนนี้เย่เฉินขอเงินชดเชยห้าพันล้านยูโร จากที่ฉันดูแล้วนายต้องรับผิดชอบทั้งหมด!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...