ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3366
ในเวลานี้ โอลิเวียรู้สึกหวาดกลัว
ขณะที่เธอเผชิญหน้ากับเย่เฉิน และเรียกชื่อเย่เฉิน เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอทรุดตัวลงอย่างสมบูรณ์
ภายใต้การบีบบังคับของเย่เฉิน ขาของเธอก็อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว เธอคุกเข่าลงต่อหน้าเย่เฉิน และพูดสะอื้นว่า:"คุณเย่......เป็นความผิดของฉันเอง......ฉันเกิดความคิดที่ไม่ดีเพราะเงิน ขอความกรุณาไว้ชีวิตฉันด้วยเถอะ ให้โอกาสฉันชดใช้ในสิ่งที่ทำลงไป!"
ริชาร์ด พ่อของโอลิเวียก็ตระหนักเช่นกันว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ค่อยดี จึงคุกเข่าลงกับพื้นอย่างรวดเร็ว และขอร้อง:"คุณเย่ โอลิเวียยังเด็กอยู่ ทำอะไรก็มักจะใจร้อน คุณอย่าถือสาเลย……"
จอร์จ บิดาของวิลเลียมก็รีบเข้าไป และพูดอ้อนวอนว่า:"คุณเย่ ห้าพันล้านยูโรที่คุณพูดก่อนหน้านี้ เรายอมตอบตกลง! ครอบครัวรอธส์ไชลด์ของเรายินดีให้เงิน 4 พันล้านยูโร! ขอแค่คุณได้โปรดเข้าใจ!"
เย่เฉินยิ้ม มองไปที่ริชาร์ด และถามเขาว่า "พวกเขาจ่าย 4 พันล้าน งั้นอีก 1 พันล้านที่เหลือ คุณจ่ายเองนะ?"
"ฉัน…...ฉัน……"ริชาร์ดรู้สึกประหม่าและไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร
เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เขาสามารถกัดฟันรวบรวมหา1พันล้านยูโรออกมาได้ นั่นก็เพราะว่าโอลิเวียได้ถือว่าเป็นเท็นโนแห่งยุโรปเหนือ ซึ่งไม่ได้สวมมงกุฎมาก่อน และสามารถสวมมงกุฎอย่างราบรื่นได้ ก็ต่อเมื่อเท็นโนปัจจุบันสิ้นพระชนม์ ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้ว จะสามารถควบคุมอำนาจทางการเงินของทั้งราชวงศ์ได้
แต่ตอนนี้ เท็นโนฟื้นแล้ว ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นเขาริชาร์ดและโอลิเวียก็ไม่มีสิทธิ์ระดมเงินทุนของราชวงศ์ ดังนั้น ณ เวลานี้ การขอให้ริชาร์ดออกเงิน 1 พันล้านยูโรนั้นมันแทบจะเป็นไปไม่ได้
หลังจากคิดดูแล้ว ริชาร์ดทำได้แต่กัดฟันพูดว่า:"คุณเย่...... ทรัพย์สิน เงินสด และอสังหาริมทรัพย์ต่างๆ ของตระกูลเรา รวมกันได้ประมาณ 500 ล้านยูโร ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ผมยินดีเอาทรัพย์สินทั้งหมดมาเป็นชดใช้ให้คุณ!"
เย่เฉินร้อวฮึ แล้วพูดว่า:"มันก็แค่ 4.5 พันล้านเอง ยังไม่พอ"
พูดจบ เขามองไปที่จอร์จและถามด้วยรอยยิ้มว่า:"จอร์จ ถ้างั้นคุณเพิ่มภาระไปอีกสักหน่อยไหม?"
จอร์จแทบทรุด และพูดด้วยสีหน้าขมขื่น:"คุณเย่...... 4 พันล้านยูโร มันเป็นขีดจำกัดของเราแล้ว…...เงินสดของเราไม่ได้มีมากขนาดนั้น และเราต้องรอจนกว่าตลาดหุ้นจะเปิดพรุ่งนี้ เพื่อรวบรวมเงิน 4 พันล้านยูโร ขายหุ้นจำนวนมากในมือเท่านั้นจึงจะสามารถสะสมเงินได้เพียงพอ…..."
เมื่อคิดเช่นนี้ จอร์จมองไปที่เท็นโนและร้องไห้และอ้อนวอน:"เท็นโน ท่านทรงเป็นราชาของประเทศ ต้องรักษาระบบกฎหมายของประเทศ แม้ว่าจะส่งเราขึ้นศาล ก็ห้ามให้เย่เฉินฆ่าเรานะขอรับ......"
เมื่อเท็นโนได้ยินแบบนั้น เธอก็โพล่งออกมาโดยไม่ลังเลว่า:"ชีวิตของฉันคุณเย่เป็นคนช่วยไว้ และต่อไปฉันจะทำตามคำแนะนำของคุณเย่ทุกอย่าง ถ้าคุณเย่ต้องการปล่อยพวกคุณไป ฉันจะส่งพวกคุณออกจากพระราชวังด้วยตนเองทันที แต่ถ้าคุณเย่ต้องการจะฆ่าพวกคุณ ฉันจะทำตามที่คุณเย่พูดทันที และประกาศความผิดของพวกคุณในการสังหารพระมหากษัตริย์และการทรยศ!"
เท็นโนรู้ดีอยู่ในใจว่า ในอนาคตเธอจะมีชีวิตอยู่ได้นานแค่ไหนนั้นขึ้นอยู่กับเย่เฉิน ดังนั้นในเวลานี้ เธอจึงต้องเชื่อฟังเย่เฉินโดยธรรมชาติ
เมื่อจอร์จได้ยินสิ่งนี้ เหงื่อตกก็ชุ่มไปทั้งตัว!
เขาไม่คิดว่าเท็นโนจะมีท่าทางเช่นนี้!
หากเป็นกรณีนี้ งั้นตนกับลูกชายคงตายที่นี่วันนี้…...
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...
ทั้งที่เป็นผู้ชาย แรงเยอะกว่า ตัวใหญ่ก็ว่า แต่กลัวกับอีหม่าหลันพูดขู่แค่นี้เนี่ยน่ะ ไม่น่าเกิดเป็นผู้ชายเลยมึงไอเชียวฉางควน กูคิดว่าเป็นตุ๊ด ปากบอกรอเหมยชิงมานาน อยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ อยากจะมีเพศสัมพันธ์อยากจะอยู่กับเหมยชิง อยากแต่งงานกะเหมยชิงอีกครั้ง ทั้งที่เหมยชิงยอมกลับมาหาเพื่อมึง แต่มึงกลับไม่กล้าทำไรกะอีหม่าหลันสักอย่าฃ แค่หม่าหลันพูดขู่ว่าจะไปหาเรื่องเหมยชิง แทนที่จะให้เหมยชิงจ้างบอดีการ์ดมา อีหม่าก้ทำไรไม่ได้ล่ะ หรือไอฉางควนปกป้อง สู้กันจริงๆหม่าหลันก้สู้คงไม่ได้หรอก ทำมึงกลับกลัวหัวหด ชาตินี้ก้คงไม่ได้อยุ่กับคนรักหรอก ฝันไปเถอะมึง กระจอก...
ไม่ใช่ว่าข้อมูลของเย่เฉิน ตอนตั้งแต่9ขวบจนถึงปัจุบัน ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่ลบไปแล้วไม่ใช่หรอหรือเก้บซ่อนไว้ ถ้า้ป้นอย่างงี้ แสดงว่าองกรพั้วชิงก้สามารถหาได้เช่นกันดิ ถ้างั้น ไม่ใช่ว่าถังซื่อไห่มันลบออกข้อมูลตอนเด้กของพระเอกออกไปหรอกหรอ -.-"...
พูดมาได้ไงไม่ได้หวังเกินตัว แต่อยากมีลูกกะเย่เฉิน ถึงกับขนาดที่ว่าจะแอบมีความสัมพันกับพระเอกตอนหลับ แบบนี้ไม่ได้เรียกหวังเกินตัวเลยงั้นอ่าดิ 555 ผมชอบอ่านเรื่องโรงแมนติกน่ะ เพราะมันพอดี แต่เรื่องนี้อ่านแล้วไม่ฟินอ่ะ เรื่องความรักชายหญิง เพราะมันลุกหนักเกินไปจน จนไม่มีให้ลุ้นอาะ...
ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมต้องให้พระเอกชดเชย หรือชดใช้ความรักให้หญิงสาวพวกนี้ ถ้าเป้นกุ้ซิวอี้พอยอมรับได้เพราะ เป้นคู่หมั่นพระเอก แต่พวกที่เข้ามาหาพระเอก พระเอกก้แค่ช่วยไปเท่านั้น ให้จะได้สะดวกต่อการทำงานร่วมกัน ไม่ได้ช่วยเพราะรัก แต่พวกหล่อนกับบอกให้ชดใช้ ทั้งที่ที่พวกหล่อนมารักพระเอกแท้ๆ แต่กลับจะให้พระเอกชดใช้เนี่ยน่ะ...
เฮเลน่า แม่งก่น่ารังเกียจเกิ้น...
เฮเลน่ามึงก้ฝันกลางวันเกิ้น ถามหน่อยสู้ไรกับนานาโกะหรือกู้ซิวอิ้วอีกได้บ้าง เรื่องนี้ผู้หญิงแม่งก้มโนเก่งเกิน คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตร่วมกับพระเอก 555...
แล้วตู้ไหชิง ไม่ใช่ผู้หญิงที่ไอซูเต้าขอแต่งงานหรอ ไม่รู้คนเขียน หรือคนแปลที่แปลมั่ว ซูเต้า ไม่เคยขอใครแต่งงาน แล้วไห่ชิงนั้นไม่ได้เรียกว่าขอแต่งงานหรอกหรอ 555...
พระเอกมันเป้นห่วงความรุ้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น ไม่อยากให้เศร้าใจมากขนาดนี้น ทำไมไม่แต่งงานกับนานาโกะไปเลยล่ะ ขัดใจ ถ้าเป้นครอบครัวอื่นอยากยกความดีความชอบให้ลูกสาวอีกฝ่ายก้ไมาแปลก แต่ครอบครัวนานาโกะยังไงต่อให้ไม่ยกความดีความชอบให้นานาโกะ พ่อนานาโกะก้รักนานาโกะมากอยุ่ล่ะ แคร์ความรู้สึกนานาโกะมากขนาดนั้น แต่งงานไปนานาโกะไปเลย ได้จบๆ 555...
บางที อ.ก้เขียนลำเอียงเกินไป วานพั่วจวิ้นทำงานแค่ตายจนกว่าจะได้ยามา แต่ซูรั่วรี่ไม่ได้ทำไรเลย มาถึงก้ได้ยาล่ะ 555...