ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 337
บทที่ 337
ในขณะนั้น เย่เฉินก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังมาจากข้างหลังเขา
ชายคนหนึ่งพูดว่า “เซียวต่ง ท่านไม่ต้องกังวล ขอเพียงครั้งนี้เราได้โสมม่วงชั้นเลิศที่อายุสามร้อยปี วัสดุยาแบบใหม่ของเราจำเป็นต้องใช้กับตำรับยานี้ เมื่อถึงเวลานั้น อาการของท่านจะหายขาดแน่นอน！”
พูดแบบนี้ คือเว่ยฉางหมิงจากตระกูลเว่ยนี่เอง
ซึ่งนั่นก็คือคนที่ถูกให้เลยโถส้วมเมื่อสองสามวันก่อน
ขณะนี้เอา เซียวอี้เชียนจากตระกูลเซียวก็พูดขึ้นมาว่า “อั๊ยยะ งั้นก็ต้องขอบคุณพี่เว่ยล่วงหน้าน่ะสิ รอให้ฉันรักษาหายดีแล้วก่อน ฉันจะกระชับความสัมพันธ์กับตระกูลเว่ยเป็นแน่ เมื่อถึงเวลาที่ฉันและครอบครัวได้ทรัพยากรจากตระกูลเว่ยแล้ว เราั้งสองตระกูลจะกลายเป็นพันธมิตรที่แข็งแกร่งและแน่นแฟ้นที่สุด!”
เว่ยฉางหมิงรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก จึงพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นฉันก็อยากจะขอบคุณเซียวต่งล่วงหน้าด้วยอีกคน ฮาฮาฮาฮา”
เย่เฉินหันกลับมา มองเห็นเว่ยฉางหมิงแลัะเซียวอี้เฉียนจากไกลๆ
โดยมีเซียวเวยเวยตามสองคนนั้นมา
เซียวเวยเวยก็เป็นอีกคนที่ไม่ได้รู้สึกลำบากใจที่ต้องเลียโถส้วมในวันนั้น เธอถือกระเป๋ารุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่นแอร์เมส มืออีกข้างคล้องแขนของเว่ยฉางหมิง เดินด้วยท่าทีที่ดูสง่างาม ดูแล้วเป็นท่าทางของหญิงสาวที่ร่ำรวยเลยทีเดียว
ด้านหลังสองสามคน มีคนดูหน้าตาคล้ายกับเว่ยฉางหมิงตามมา เย่เฉินไม่รู้จักชายคนนี้ ดูเหมือนจะเป็นน้องชายนอกสมรสของเว่ยฉางหมิง เว่ยเลี่ยงผู้ซึ่งจะโดนรังเกียจในตระกูลเว่ย
เซียวอี้เฉียนได้ยินเช่นนั้น ก็กำมือแน่นด้วยความเกลียดชัง
เหตุการณ์นั้นทำให้เขาเสียหน้า อีกทั้งยังสูญเสียความเป็นผู้ชายไปอีก นับเป็นสิ่งที่น่าอัปยศที่สุดในชีวิต！
แต่เขาก็รู้ว่าไม่สามารถเอาชนะเย่เฉินได้ จึงไม่กล้าทำอะไร ได้แต่ยิ้มอย่างเย็นชาแล้วพูดว่า “เขาเรียกว่าคนฉลาดที่รู้จักเวล่ำเวลาต่างหาก คนไร้ประโยชน์แบบนายจะไปรู้อะไร？แค่ต่อสู้ได้ ก็เป็นแค่ตัวละครหนึ่งเท่านั้นแหละ！โลกนี้มันมืดมากนะ อนาคตเดินก็ระวังดูตาม้าตาเรือบ้างล่ะ ”
เย่เฉินหัวเราะเยาะแล้วพูดว่า “ฉันเห็นว่าตอนนี้นายดูงอๆนะ ยืดหน่อยไม่ได้ใช่ไหม ช่วงนี้ นายฝึกความเป็นชายได้บ้างรึยังล่ะ？”
---------
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...