ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 338

บทที่ 338

เมื่อได้ยินเย่เฉินด่าตนว่างอแต่ยืดไม่ได้ ก็กัดฟันกรอดๆ！

“นายอย่าหยิ่งยโสไปหน่อยเลย！”เซียวอี้เฉียนกัดฟันแล้วด่าทอว่า “ฉันจะฟื้นคืนในอีกไม่ช้า นายวางใจเถอะ เรื่องนี้ฉันจะไม่มีวันให้อภัยนายเด็ดขาด！”

ซือเทียนฉีตำหนิด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า “เซียวอี้เฉียน ฉันเตือนนายหลายครั้งแล้วนะ คุยกับท่านอาจารย์เย่ต้องเคารพเกรงใจ ห้ามทำให้ขุ่นเคือง หากยังหาเรื่องท่านอาจารย์เย่อีกล่ะก็ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ！”

เมื่อเห็นซือเทียนฉีพูดแทนเย่เฉิน สมองเซียวอี้เฉียนก็รู้สึกเจ็บปวดไปหมด

แม่แท้ๆของตนก็พยายามพูดโน้มน้าว ให้พยายามทำให้ความสัมพันธ์กับซือเทียนฉีนั้นดีขึ้นแล้วเชิญซือเทียนฉีไปงานวันครบรอบแปดสิบสี่ปีของเย่นจิง

แต่ซือเทียนฉีดื้อรั้นเสียจริง

อยู่กับเย่เฉินทั้งวัน เขาตอนนี้นั้นเป็นอะไร？

อย่างไรก็ตามเซียวอี้เฉียนไม่กล้าฝ่าฝืนซือเทียนฉี ได้แต่พูดอย่างโกรธๆว่า “ลุงซือ ท่านต้องลืมตา ปีนี้นักต้มตุ๋นมันมีมากมาย ผู้สูงอายุจำนวนมากถูกหลอกลวงโดยคนโกงเหล่านั้น ด้วยแรงจูงใจที่ซ่อนเร้น บางทีก็ให้ท่านซื้อของปลอมมา ตามติดตูดท่านราวกับเป็นพ่อทูนหัว บางทีก็เอาของปลอมๆห่วยไปหลอกขายคนแก่ว่าเป็นยาครอบจักรวาล คุณน่ะ แก่และฉลาด อย่าเป็นคนฉลาดที่พลาดพลั้ง！”

เว่ยฉางหมิงที่อยู่ด้านข้างยิ้มอย่างดูถูกและพูดว่า “ไอ้คนไร้ประโยชน์ขี้โกหกแบบนี้ ก็อยู่ได้แค่ในจินหลิง กระโดดโลดเต้นไม่ได้กี่วันหรอก หากได้มาอยู่ในสถานที่ใหญ่ๆ เขาไม่ตกใจตายเลยงั้นเหรอ？ก็แค่สถานที่เล็กๆไม่เคยเห็นของจริงบนโลก ก็เลยถูกหลอกและบีบบังคับแบบนี้！”

แต่เสียอะไรก็ไม่ยอมเสียหน้า เขากัดฟันแล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “สูญเสียซัพพลายเออร์ของตระกูลฉินของคุณ ตระกูลเว่ยของเราก็ยังคงสุขสบายดี แต่ตระกูลฉินของคุณ ถ้าตัดขาดกับเรา เกรงว่าอนาคตคงจะลำบากน่าดูเลยใช่ไหม？”

ใบหน้าของฉินกางยังคงปกติและกล่าวอย่างเด็ดเดี่ยวว่า “วัสดุยาของตระกูลฉินเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศ แม้ว่าจะไม่ได้ร่วมมือกับนาย ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรกับเรา กลับกันตระกูลเว่ย หากไม่ได้รับวัสดุยาจากตระกูลฉิน ฉันก็อยากจจะเห็นคุณภาพยาของนายเหมือนกันว่าจะรับประกันได้ไหม！”

ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านหลังของเว่ยฉางหมิง ได้กล่าวขอโทษฉินกาง “ท่านฉิน โปรดอย่าใส่ใจ เมื่อกี้พี่ชายของผมล้อเล่นน่ะครับ เราทั้งสองตระกูลก็เป็นพันธมิตรกันมาตั้งนาน หากยุติการร่วมมือกัน ผมว่ามันคงไม่ดีกันทั้งสองฝ่าย... ”

ยังไม่ทันพูดจบ เว่ยฉางหมิงก็หันกลับมา เตะไปที่ร่างกายของเขาแล้วพูโอย่างเย็นชาว่า “เว่ยเลี่ยง！นายมีสิทธิ์พูดที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?ฉันจะทำอะไรต้องให้นายสอนรึไง？เจียมตัวไว้ นายมันก็แค่ลูกนอกสมรส ถ้ายังจะมาพูดกับฉันอีกล่ะก็ ไสหัวกลับไปที่ภูเขาฉางป๋ายเลยไป！”

---------