ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3404

เย่เฉินไม่นำคำเยินยอของคุณท่านมาคิดจริงจัง เพียงแค่พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ราชวงศ์ยุโรปเหนือ ปรารถนาให้ในอนาคตตระกูลเย่เคลื่อนกองกำลังไปที่ป้อมหัวสะพานของทวีปยุโรป ดังนั้นการร่วมมือกันจะต้องผลักดันให้เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว คว้าโอกาสเอาไว้ให้มั่น ไม่อาจให้มีความผิดพลาดใดๆ เกิดขึ้นได้เด็ดขาด อีกทั้งไปยุโรปเหนือหนนี้ ไม่อาจมอบหน้าที่ทั้งหมดให้ทีมของผู้จัดการฝ่ายธุรการได้ ยังคงต้องมีฝั่งสมาชิกสายตรงของตระกูลเย่เราเพื่อแสดงออกถึงการให้ความสำคัญ ดังนั้นจึงต้องเลือกเฟ้นคนที่เหมาะสมไปที่นั่น”

คุณท่านเย่พยักหน้าติดๆ กัน “นั่นแน่นอนอยู่แล้ว! เฉินเอ๋อ เรื่องนี้ เธอว่าเธอจะไปด้วยตัวเอง หรือจะให้ฉันไปแทนเธอ”

เย่เฉินนิ่งคิด แล้วเอ่ยปากขึ้นว่า “เฮเลน่าอย่างไรก็เป็นเด็กสาววัยเยาว์คนหนึ่ง เกรงว่าหากติดต่อกับคุณอาจจะมีช่องว่างระหว่างวัยเกิดขึ้นอยู่บ้าง”

เย่ฉางหมิ่นที่กำลังคุกเข่าอยู่ในฝูงคนก็รีบร้อนเสนอตัวขึ้นมาทันที “เย่เอ๋อ! ถ้าไม่อย่างนั้นก็ให้ฉันไปเถอะ! ฉันกับเฮเลน่าก็นับว่าคุ้นเคยกันดี อีกอย่างเธอไม่ใช่ให้ฉันคุกเข่าอยู่ที่นี่สามวันหรอกเหรอ? เหลืออีกแค่สองวันฉันก็เสร็จเรื่องแล้ว!”

เย่เฉินมองเย่ฉางหมิ่นที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความประจบสอพลอ ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาย่อมรู้จุดประสงค์ของเย่ฉางหมิ่น เพียงแค่อยากจะรีบคว้าเวลาเพื่อเอาใจตนก็เท่านั้น นอกจากนี้ก็รีบคว้าเวลาครอบครองพื้นที่ส่วนเล็กๆ ในตระกูลเย่ตอนที่ตนกำลังเป็นผู้นำตระกูล

ทว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้มีความรู้สึกดีๆ อะไรต่อเย่ฉางหมิ่น

แม้ว่าหนนี้สิ่งที่เธอแสดงออกยังนับว่าไม่เลว แต่เย่เฉินก็ไม่คิดที่จะให้โอกาสเธอเร็วขนาดนี้

เวลานี้เย่ฉางหมิ่นสีหน้าเต็มไปด้วยความเศร้าหมอง เดิมทีนึกว่าตนจะเป็นคนที่เหมาะสมที่สุด อย่างไรถึงแม้ว่าตนจะแต่งงานออกไปแล้วหลายปีก็ไม่ว่างมาตลอด แทบจะเข้าร่วมงานด้านธุรกิจแต่ละแห่งอยู่ตลอดเวลา เรื่องในตระกูลเย่ก็เข้าร่วมไม่น้อย เรียกได้ว่ามีประสบการณ์โชกโชน แต่คิดไม่ถึงว่าเย่เฉินกลับมอบโอกาสนี้ให้กับน้องสาวผู้ด้อยประสบการณ์ในด้านธุรกิจนี้ของตน

ส่วนเย่เฟิงที่กำลังคุกเข่าอยู่ด้านข้างเย่ฉางหมิ่น ก็มีสีหน้าท่าทางไม่น่าดูเป็นอย่างยิ่ง

ในใจขณะนี้ของเขา กลุ้มใจจะตายอยู่แล้ว “แม่งเอ้ย! เฮเลน่าเดิมทีเป็นคู่หมั้นของฉันแท้ๆ! ตอนนี้ถึงกับใกล้จะได้เป็นควีนแห่งยุโรปเหนือไปแล้ว! หากสัญญาแต่งงานของฉันกับเธอยังอยู่ล่ะก็ ตอนนี้ไม่ใช่กลายเป็นดยุคแห่งประเทศยุโรปเหนือไปแล้วหรอกเหรอ? แม่ง......ถ้ารู้แต่แรกว่าเย่เฉินมีความสามารถมากขนาดนี้ ต่อให้กระแทกจนหัวแตกก็ต้องคุกเข่าเลียแข้งเลียขาเขาให้ได้ จะเยาะเย้ยถากถางเขาแต่แรกได้อย่างไร......ฉันนี่มันตาสุนัขจริงๆ!”

บิดาของเย่เฟิง เย่ฉางโคงก็กลัดกลุ้มถึงขีดสุด ลอบไตร่ตรองอยู่ในใจว่า “ตอนแรกเกือบจะได้ลูกสะใภ้เป็นควีนยุโรปเหนืออยู่แล้วเชียว ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าลูกสะใภ้หนีไปแล้วไม่ว่ากัน ฉันยังต้องมาไว้ทุกข์อยู่ที่นี่ตั้งสามปี นี่ไม่ใช่ฉิบหายแล้วฉิบหายอีกหรอกเหรอ!”