ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3411

นับตั้งแต่นาทีนั้นที่เย่เฉินตัดสินใจแบกรับเจตนารมณ์ของบิดา เขาก็ไม่ได้เตรียมความเกรงใจให้กับคนแซ่เย่คนใดอีก

เพราะว่าในใจเขาชัดเจนดี คนเหล่านี้ แม้จะเป็นครอบครัว แต่ก็เป็นศัตรู

เป็นองค์ชายนั้นง่าย แต่เป็นจักรพรรดินั้นยาก

เมื่อเป็นจักรพรรดิ แล้วยังคิดจะเป็นจักรพรรดิที่ประสบความสำเร็จคนหนึ่งไปพร้อมกัน ก็ต้องเจอกับข้อผูดมัดระหว่างการละทิ้งครอบครัว

นับแต่นาทีที่ขึ้นครองราชย์ จะไม่มีพ่อกับลูกอีก ไม่มีแม่กับลูกอีก ไม่มีปู่กับหลานอีก ไม่มีพี่กับน้องอีก

ที่มี มีเพียงกษัตริย์และขุนนาง!

หนึ่งคนเป็นกษัตริย์!

และอีกหมื่นคนเป็นขุนนาง!

ดังนั้น สำหรับสมาชิกตระกูลย่อยกลุ่มนี้แล้ว เย่เฉินย่อมไม่มีทางเกรงใจ

ว่ากันถึงที่สุดแล้ว ก็แค่คำพูดประโยคเดียว

ขอแกก็คือของฉัน ส่วนของฉัน ก็ยังคงเป็นของฉัน!

เขาเห็นว่าเย่ทาวอายุน้อยแค่นี้แต่สมองตื่นรู้ สายตาเฉียบแหลม ดังนั้นจึงเกิดความคิดจะให้เขารั้งอยู่ที่ตระกูลเย่

ต่อไปต้องร่วมมือกับเฮเลน่า ต้องอาศัยราชวงศ์ยุโรปเหนือเปิดประตูสู่ตลาดทวีปยุโรป จึงจำเป็นต้องได้คนที่มีมันสมองที่เข้าใจในทวีปยุโรปมากเป็นพิเศษสักคนมาทำด้วยตัวเอง

ซึ่งครอบครัวของเย่ทาวตั้งรกรากอยู่ที่ทวีปยุโรปมาหลายปีพอดี ถึงขั้นย้ายกิจการไปยังทวีปยุโรป จะต้องเข้าใจในนโยบายของยุโรปเป็นอย่างดีแน่

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อย่างนั้นก็ช่วยไม่ได้ คนคนนี้ ฉันเย่เฉินต้องการ

แต่พอคิดถึงธุรกิจของครอบครัวตน ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นพอดี อีกทั้งแม้ตนเองจะยังไม่ได้รับตำแหน่งประธานอย่างเป็นทางการ แต่ในความเป็นจริงกำลังทำหน้าที่ประธานบริษัทโดยสมบูรณ์แล้ว สามารถพูดได้ว่า ธุรกิจทั้งหมดของครอบครัวอาศัยตนเป็นคนดูแล

เขาจึงอดกลั้นความคิดที่จะสารภาพไว้อีกครั้ง

ได้แต่กล้ำกลืนน้ำตามองบิดา พร้อมกล่าวอย่างจริงจัง “พ่อครับ ที่บ้านมีผม พ่อวางใจได้เลย......”

เย่หงหยางเองก็พยักหน้าติดๆ กัน พลางกำชับว่า “พ่อรั้งอยู่ตระกูลหลักเพื่อรับใช้ตระกูลหลัก ถึงเวลาตำแหน่งประธานก็ฝากลูกมารับตำแหน่งด้วยแล้วกัน......”

พอพูดถึงตรงนี้ เย่หงหยางก็ถอนหายใจออกมา พลางทอดถอนใจว่า “เพียงแต่ตอนนี้ลูกอายุแค่นี้ ทั้งยังขาดประสบการณ์ รีบร้อนไล่เป็ดไปขึ้นคอนเช่นนี้ พ่อกังวลจริงๆ ว่าลูกจะทำธุรกิจได้ไม่ดี......”

เย่ทาวรีบถือโอกาสตามน้ำไปกับคำพูดของบิดา “พ่อ......พ่อวางใจ ผมจะทำอย่างสุดความสามารถ แม้ไม่กล้าพูดว่าจะนำพาบริษัทให้เจริญก้าวหน้า อย่างน้อยก็จะรักษามันไว้อย่างเต็มความสามารถ รอพ่อกลับมาดูแลภาพรวมอีกครั้ง......”

เย่หงหยางทอดถอนใจ “เฮ้อ! รับใช้ตระกูลหลัก เป็นหน้าที่ที่พ่อไม่อาจเลี่ยงได้ ดังนั้นตอนนี้นอกจากบีบให้ลูกเติบโตอย่างรวดเร็วแล้ว ก็ไม่มีวิธีอะไรอย่างอื่นแล้วเช่นกัน!”