บทที่ 342
พูดจบ จากนั้นก็หมุนตัวจากไป
ขณะนี้เย่เฉินได้เปิดปากพูดกับซือเทียนฉีว่า "คนญี่ปุ่นคนนี้ ดูแล้วเหมือนจะร้ายกาจ ถ้าหากเขารู้ว่าในตัวคุณมียารักษาที่สามารถรักษาโรคอัมพาตที่รุนแรงได้ ถ้างั้นคุณก็ต้องระวังตัวให้มากขึ้น ในเมื่อยาวิเศษตัวนี้ พอผลิตออกมา สามารถหาเงินจากโลกนี้ได้อย่างมหาศาล "
ก่อนหน้านี้มีภาพยนตร์เรื่องหนึ่งชื่อ 《Dying to Survive》บอกว่าเป็นคนป่วยโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว เพราะว่าไม่มีปัญญาซื้อยาแผนปัจจุบันที่แพง ได้แต่ไปซื้อของเลียนแบบจากอินโดนีเซีย
จากภาพยนตร์เรื่องนี้ จะเห็นได้ว่า กลุ่มผลิตยาจิตใจชั่วร้ายขนาดไหน ถ้าผลิตยาออกมาหนึ่งชนิด คนไข้คนหนึ่งในหนึ่งเดือนอย่างน้อยต้องมีเงินสองถึงสามหมื่นถึงจะสามารถซื้อกินได้ นี่ไม่ใช่วิธีบีบบังคับให้คนตายทางอ้อมหรอ?
บริษัทผลิตยาโคบายาก็ต้องการขายยาได้ในราคาสูง เพราะฉะนั้น พวกเขาเอาเป้าหมายพุ่งไปที่ซือเทียนฉี
โคบายา ชิอิจิโร่รู้สึกว่า ถ้าสามารถรักษาโรคอัมพาตรุนแรงนี้ได้ ก็เท่ากับมีเครื่องมืออันทรงพลังในการหาเงินมหาศาล
ผู้ที่มีอาการอัมพาตรุนแรง ตลอดชีวิตนี้ไม่สามารถลุกจากเตียง ไม่สามารถเดินได้อีก กระทั่งไม่สามารถปัสสาวะอุจจาระด้วยตัวเองได้ ความรู้สึกที่เหมือนตายทั้งเป็น ทำให้ตัวเขาและครอบครัวของเขาต่างก็ทุกข์ทรมาน
ถ้าหากมหาเศรษฐีพันล้านเป็นอาการอัมพาตรุนแรงแบบนี้ ยาเม็ดเดียวเก็บเงินเขาห้าสิบล้าน เขาก็ยอมคว้าออกมาด้วยความสมัครใจ
ถ้าหากมหาเศรษฐีแสนล้านอย่างบิลล์ เกตส์มีอาการอัมพาตรุนแรง ยาหนึ่งเม็ดเก็บเขาห้าหมื่นล้านเขาก็ให้!
สำหรับผู้ป่วยคนจนที่เป็นโรคอัมพาตรุนแรง เขาไม่สนใจว่าพวกเขาจะเป็นหรือตาย ตายก็ตาย ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา? ต้องการซื้อยาในราคาถูก? เป็นไปไม่ได้!
ซือเทียนฉีรีบถาม “ อาจารย์เย่ ถ้างั้นผมจะทำอย่างไรดี? ยาเม็ดนั้นที่คุณให้ผม ผมก็เอาติดตัวไว้ตลอด ถ้าหากถูกพวกเขาแย่งไป งั้น... ”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า "เดี๋ยวสักพักผมจะผลิตยาให้คุณไว้สักสองสามเม็ด คุณก็พกติดตัวไว้ ถ้าหากมีคนแย่งไปก็เอายาเม็ดนั้นให้เขา"
ในความทรงจำของเย่เฉินใน《ตำราเก้าเสวียนเทียน》 ได้บันทึกยาฟื้นชีพไว้ชนิดหนึ่ง จริงๆแล้วยานั้นเป็นยาพิษชนิดหนึ่ง ผู้ป่วยที่กิน จะได้รับการฟื้นฟูอย่างดีเยี่ยมในเวลาอันสั้น แต่นั้นเป็นแค่ยาฟื้นชีพ หลังจากนั้นจิตจะรีดพลังเฮือกสุดท้ายจากร่างกายทั้งหมด แล้วสิ้นชีวิตในทันที
พ่อของโคบายา ชิอิจิโร่คนนี้ ไม่รู้ว่าเขาเป็นอัมพาตรุนแรงจริงๆหรือเปล่า แต่ก็สามารถใช้แผนกับเขาดู ถ้าหากเขาแอบมีแผนชั่วกับยานี้ ถ้างั้นก็คือโชคร้ายของเขาละ!
------------

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...