ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 3425
หลังจากที่ซูจือหยูพูดแบบนี้ ไม่รอให้เย่เฉินได้ตอบโต้อะไร ก็เร่งรีบเปิดประตู และออกไปอย่างรวดเร็ว
คำพูดเมื่อครู่นี้ ทำให้ความกล้าทั้งหมดของเธอหายไปทั้งหมด
ดังนั้นเธอก็ไม่กล้าอยู่ข้างกายของเย่เฉินต่อไป เพราะว่าเธอกลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้ แล้วกอดเย่เฉินร้องไห้อย่างโศกเศร้า ถามเขาไปด้วยว่าทำไมต้องแต่งงานเร็วขนาดนี้ด้วย แล้วก็ถามเขาว่าทำไมถึงได้ปรากฏตัวอยู่ในชีวิตของตัวเองช้าขนาดนี้
ดังนั้น เธอก็หนีหายออกจากเย่เฉิน โดยไม่ได้บอกลา และรีบเข้าไปในคฤหาสน์ตระกูลซูโดยไม่หันหน้ากลับมา
เย่เฉินมองดูแผ่นหลังที่เรียวบางของเธอ ในใจก็ค่อนข้างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่
ยิ่งเห็นตลอดชีวิตนี้ตู้ไห่ชิงไม่มีความสุข เย่เฉินยิ่งไม่อยากให้ซูจือหยูซ้ำรอยเดิมของเธอ
โชคชะตาไม่ควรเล่นตลกกับแม่ลูกคู่นี้ ทำให้พวกเธอตกอยู่ในวงจรประหลาดที่เกือบจะเหมือนกัน
แต่ทว่า เรื่องของโชคชะตาแบบนี้ บางครั้งก็ชอบเล่นตลก
เขาไม่เพียงแต่ให้วงจรชีวิตที่เหมือนกันกับของสองแม่ลูก ถึงกับยังให้พวกเธอสองคนแม่ลูก และตกหลงรักพ่อลูกคู่หนึ่งตามลำดับ
แต่ว่า ตอนนี้เย่เฉินก็ไม่ทางที่จะเปลี่ยนการตัดสินใจของเธอได้ ดังนั้นทำได้เพียงปลอบใจตัวเองว่า เนื่องจากว่าซูจือหยูยังเด็กมาก และไม่แน่อาจจะเปลี่ยนใจตามประสบการณ์ชีวิตที่เพิ่มขึ้นในอนาคต
และในเวลาเดียวกัน ซูจือหยูไม่ได้คิดแบบนี้
เรื่องหนึ่งที่ในใจของเธอตัดสินใจแน่วแน่อย่างเด็ดเดี่ยว นั่นก็คือ: แม้ว่าตัวเองจะมีอายุยืนหนึ่งร้อยปี ก็ไม่มีทางได้พบเจอกับผู้ชายคนไหนที่ดีกว่าเย่เฉิน และก็น่าดึงดูดใจสำหรับตัวเอง
ผู้ชายคนนี้ปรากฏตัวอยู่ในชีวิตของตัวเองในช่วงอายุที่ตัวเองเพิ่งจะรู้จักอารมณ์รัก การปรากฏตัวอย่างสูงสุด ตลอดชีวิตนี้ ก็ไม่มีใครสามารถเหนือกว่าได้อีก
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...